Brak współdziałania świadczeniobiorcy z organem pomocy społecznej, w szczególności uniemożliwienie wywiadu środowiskowego, uzasadnia odmowę przyznania zasiłku celowego.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA w Gliwicach, w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, jest nieuzasadniona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza prawidłowość postępowania organu oraz sądu I instancji, wskazując na formalne braki skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że skarga kasacyjna Z. sp. z o.o. jest niezasadna, albowiem postępowanie prowadzone przez Wojewodę Mazowieckiego nie dotyczyło ustalenia odszkodowania, a wnioskowane żądanie nie mogło stanowić podstawy zarzutu przewlekłości, co skutkowało oddaleniem skargi.

Decyzja kasatoryjna wydana w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a., wymaga wykazania istotnych braków w ustaleniach faktycznych. Jej zastosowanie stanowi wyjątek, który nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Uznaniowy charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie oznacza dowolności organu. Organ może rozważać udzielenie lub odmowę ulgi dopiero po ustaleniu, że w sprawie występuje ważny interes podatnika albo interes publiczny.

W zakresie zastosowania stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych do różnych celów, należy przyjmować preferencyjne stawki tylko dla poboru wód przeznaczonych do spożycia przez ludność. Działania te nie obejmują hurtowej odsprzedaży wody do innych podmiotów, która wymaga wyższych opłat.

Dopuszczalne jest przyjęcie różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód na podstawie celów poboru, co oznacza, że pobór na potrzeby podmiotów gospodarczych podlega stawce wyższej niż zaopatrzenie ludności w wodę przeznaczoną do spożycia.

Zróżnicowanie stawek opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych jest prawnie uzasadnione celem poboru wody: niższe stawki mają zastosowanie wyłącznie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a w przypadku hurtowej sprzedaży stosuje się stawki wyższe.

Działki, będące w fakticznym władaniu PKP w dniu 27 maja 1990 r., nie podlegają automatycznej komunalizacji, jeżeli ich faktyczne użycie służyło wykonywaniu zadań publicznych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Podjęcie pracy przez osobę niepełnosprawną w pełnym wymiarze godzin świadczy o zakresie jej samodzielności, który nie uzasadnia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi. Zmiany okoliczności uzasadniają uchylenie decyzji przyznającej świadczenie.

Skarga kasacyjna B. B. dotycząca odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego została oddalona przez NSA, które uznało za prawidłowe stosowanie przepisów prawa przez organy podatkowe i WSA. Brak uzasadnienia zarzutów procesowych skutkuje utrzymaniem w mocy wcześniejszego orzeczenia.

Decyzja odmowna o wpisie budynku do rejestru zabytków podlega uchyleniu w przypadku braku pełnego wyjaśnienia i rozważenia wszystkich okoliczności istotnych dla oceny historycznej wartości obiektu, co stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

NSA orzeka, iż uchybienie sześciomiesięcznemu terminowi zgłoszenia nabycia spadku, w odniesieniu do przepisów prawa o spadkach i darowiznach, skutkuje utratą zwolnienia z podatku, zaś zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zawiadomień w dobie COVID-19 są bezzasadne poza okresem stanu epidemii.

Wnioski i żądania dotyczące ustalenia odszkodowania powinny być kierowane do właściwego organu zgodnie z przepisami materialnymi oraz proceduralnymi, a organ administracji publicznej nie pozostaje w bezczynności ani przewlekłości, jeżeli nie toczy się przed nim właściwe postępowanie.

Oddalenie skargi kasacyjnej na wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność wojewody. Wniosek z 2005 r. dotyczył nabycia własności, nie zaś odszkodowania. Bezczynność wobec odszkodowania nie zachodziła, brak podstaw do przyjęcia rażącej przewlekłości.

W ramach rozpoznanej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgłoszony przez stronę wniosek dotyczył stwierdzenia nabycia własności na rzecz gminy, a nie ustalenia odszkodowania - brak więc podstaw do uznania przewlekłości lub bezczynności Wojewody w sprawie odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sprawie braku bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogi publiczne. Wniosek Z. sp. z o.o. dotyczył innego postępowania, co wykluczało bezczynność organu.