Zaniechanie obligatoryjnego opiniowania projektów aktów prawnych przez związki zawodowe w trybie określonym w art. 19 u.z.z. stanowi istotne naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie ich nieważności, niezależnie od tożsamości treściowej względem wcześniejszych projektów.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uchwały Rady Miasta dotyczące statutu Młodzieżowej Rady Miasta nie naruszają konstytucyjnych zasad równości i mieszczą się w granicach delegacji ustawowej zawartej w ustawie o samorządzie gminnym.

Skarga kasacyjna Przedsiębiorstwa Produkcyjno Usługowo Handlowego R. sp. z o.o. na decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za brak osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu została oddalona. Ocena naruszenia i decyzja organów uznały brak spełnienia przesłanek odstąpienia od kary jako zasadne.

Oddalenie skargi kasacyjnej. Umieszczenie na składowisku odpadów o kodach 19 05 03 i 16 01 03 w 2019 r. należy traktować jako ich składowanie, wymagające naliczenia opłaty podstawowej za korzystanie ze środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zarządzenie pokontrolne Inspekcji Ochrony Środowiska musi być oparte na rzetelnych ustaleniach oraz precyzyjnie określać obowiązki kontrolowanego podmiotu, co jest niezbędne dla jego prawidłowego wykonania.

NSA uchyla wyrok WSA ze względu na niewystarczające wykazanie przesłanek naruszenia prawa. Wymagane jest pełniejsze ustalenie, czy odpady były składowane czy magazynowane, co determinuje możliwość odroczenia opłaty.

Postępowanie administracyjne dotyczące kwalifikacji umieszczenia odpadów na zamkniętym składowisku jako składowania zostało wstrzymane. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dokonane przez WSA uchylenie decyzji administracyjnych było przedwczesne i niewystarczająco uzasadnione.

Posiadacz samoistny lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty, odpowiada za naruszenie ustawy o grach hazardowych, niezależnie od deklarowanego ustnego oddania lokalu w posiadanie zależne, jeżeli brak dowodów na rzeczywiste przekazanie władztwa nad lokalem.

Na skutek niewłaściwego uzasadnienia decyzji odmowy dostępu do informacji publicznej przez Ministra Finansów i braku szczegółowej analizy powiązania wynagrodzenia z funkcjonowaniem publicznym, skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Dla uznania za informację publiczną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dana informacja musi odnosić się do spraw publicznych realizowanych przez organ, a nie do indywidualnych interesów jednostki.

Organizacja społeczna, której cele statutowe są zbieżne z przedmiotem postępowania administracyjnego, zasługuje na dopuszczenie do udziału, jeżeli istnienie interesu społecznego nie zostało dostatecznie zweryfikowane. Sama zasada szybkości postępowania nie może przeważać nad zasadą jego rzetelności i praworządności.

Organ administracji publicznej nie może odmówić udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, pomijając indywidualną ocenę interesu społecznego i zbieżności jej celów statutowych z przedmiotem sprawy, nawet przy udziale innych podmiotów.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając niewystarczalność uzasadnienia w zakresie oceny prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia zarządzenia pokontrolnego organu.

Decyzja Wójta z 30 grudnia 2022 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, przez co stwierdza się jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; nakazy według art. 234 ust. 3 Prawa wodnego mogą być adresowane tylko do właściciela gruntu, na którym doszło do zmian wodnych.

Dokumenty z zakończonego postępowania przygotowawczego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a dostęp do nich reguluje art. 156 k.p.k., wyłączając stosowanie u.d.i.p.

Bezterminowe i bezwarunkowe wprowadzenie wymogu ratowniczych badań archeologicznych przez gminę w planie miejscowym wykracza poza jej kompetencje oraz narusza konstytucyjne zasady ochrony prawa własności poprzez nieproporcjonalne ograniczenie możliwości zabudowy, co skutkuje nieważnością zaskarżonej uchwały.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za administracyjne kary pieniężne nie może być orzekana na podstawie przepisów o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązań podatkowych.