Umowy o pracę oraz kontrakty menadżerskie z członkami organów spółki komunalnej nie stanowią informacji publicznej na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w rozumieniu art. 1 ust. 1 i 6 ust. 1 u.d.i.p.

Złożenie wniosku do organu współdziałającego skutkuje wszczęciem postępowania materialnego, determinując zastosowanie przepisów prawa obowiązujących przed wejściem w życie nowej ustawy o obronie Ojczyzny, mimo późniejszego formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego.

Organ administracyjny nie pozostaje w bezczynności w zakresie udostępniania informacji publicznej, jeżeli dostarcza informacji zgodnych z obowiązującymi przepisami o służbie cywilnej i dostępie do informacji publicznej. Dane nieobjęte kategorią informacji publicznej mogą być prawidłowo wyłączone z ujawnienia.

Decyzja Marszałka Województwa Dolnośląskiego o odroczeniu terminu płatności opłaty została wydana z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na błędną kwalifikację działań spółki jako magazynowania, a nie składowania odpadów, co uzasadniało jej stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego było zasadne, gdyż organ działał zgodnie z prawem, a pomiary wagowe pojazdu zostały wykonane prawidłowo.

Niewykonanie przez właścicieli gruntu decyzji wodnoprawnej skutkujące szkodą na gruntach sąsiednich, stanowi podstawę do wydania przez wójta decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie niezbędnych urządzeń, co potwierdził NSA oddalając skargę kasacyjną.

Wniosek o udostępnienie informacji publicznej może być oddalony, jeśli wynika z prywatnego interesu, a nie służy transparentności działań organów publicznych. Informacje nie uznane asistotne publicznie nie kwalifikują się jako informacja publiczna.

Decyzja odmowna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wydana bez formalnego podpisu wnioskodawcy, jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością.

NSA uznał, że decyzja WSA uchylająca karę pieniężną nakładaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego była zgodna z prawem, z uwagi na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów wewnętrznych i materialnych.