Kompleksowa obsługa nieruchomości, obejmująca różne usługi zarządzania i utrzymania, stanowi jedno świadczenie kompleksowe podlegające jednolitej stawce VAT, zgodnie z art. 42b ust. 5 ustawy o VAT.

NSA uznał, że doręczenie decyzji podatkowej dotyczącej współużytkowników wieczystych wyłącznie jednemu ze współwłaścicieli stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia uchylenie decyzji organów niższej instancji.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu realizacji inwestycji publicznej, bazując na decyzji lokalizacyjnej oraz rokowaniach, jest zgodne z prawem, jeśli spełnia wymogi ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Właściciele odrębnych lokali nie mają statusu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dotyczącej części wspólnych budynku, chyba że wykazują odrębny interes prawny związany z ich lokalami.

Uzyskanie przez skarżących ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej, że nieruchomość nie podpada pod dekret PKWN, jest kluczowe dla ich statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Brak tabliczki instalacyjnej, jako potwierdzenia legalizacji tachografu, podważa domniemanie dokonania przeglądu, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Uchylenie decyzji WSA było zasadne.

W przypadku naruszenia obowiązków transportu drogowego przez nierejestrowanie działalności kierowcy w tachografie, gdy pojazd nie spełnia wymogów wyjątku określonego w art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006, organy administracyjne mogą nałożyć karę pieniężną.

Brak obowiązku wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z urzędu, gdy organ administracyjny nie znajduje podstaw do działania z urzędu. Nie można skutecznie zarzucić bezczynności organowi administracji publicznej, gdy nie wystąpi wniosek strony o wznowienie.

Sąd uznał, że P. sp. z o.o., choć uwikłana w oszustwo podatkowe, dochowała należytej staranności w transakcjach z L. sp. z o.o., co wyklucza przerzucenie na nią konsekwencji prawnych działań znikającego podatnika.

Upływ terminu przedawnienia dla zwrotu nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich uniemożliwia dochodzenie ich zwrotu po jego zakończeniu, jeżeli przesłanki przerwania przedawnienia zostały błędnie zastosowane.

Komunikaty wewnętrzne nie mogą nakładać obowiązków publicznoprawnych, a obowiązek szczepień ochronnych wynika bezpośrednio z ustawy, co jest zgodne z konstytucyjnymi standardami ochrony zdrowia publicznego.

Termin przedawnienia dochodzenia roszczeń z tytułu nieprawidłowości powtarzających się przerywa każdy akt organu, który spełnia przesłanki określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 i o którym należycie zawiadomiono stronę, co pozwala na bieżące restartowanie okresu przedawnienia.

Zaniechanie złożenia wniosku kontynuacyjnego oraz informacji o dalszej realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego skutkuje ustaleniem kwoty nienależnie pobranych płatności, a tymczasowy areszt nie stanowi okoliczności 'siły wyższej', która zwalnia z tego obowiązku.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną, podtrzymując decyzję o pomniejszeniu płatności bezpośrednich dla A Sp. z o.o. z powodu zawyżenia powierzchni oraz naruszenia przepisów ochrony roślin.

Pojęcie "sprzedaży" dla celów zwolnienia od akcyzy w ustawie nowelizującej należy interpretować zgodnie z kodeksem cywilnym, uwzględniając wydanie i przeniesienie posiadania, a nie podatkowe zasady VAT.