Odmowa udostępnienia informacji publicznej przez spółkę Skarbu Państwa jest uzasadniona, gdy informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, która ma wartość gospodarczą i zostały podjęte niezbędne działania w celu jej ochrony przed ujawnieniem.

Przesłanką do pozostawienia wniosku bez rozpoznania jest nieusunięcie braków formalnych w terminie, a decyzja o odmowie zawieszenia postępowania leży w gestii uznaniowej organu administracyjnego, zgodnie z art. 64 § 2 i art. 98 § 1 k.p.a.

Organ podatkowy ma prawo do sprostowania decyzji w razie oczywistych omyłek również z urzędu na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Rozpoznanie pisma strony może obejmować szeroką interpretację związanych z nim żądań, co nie ogranicza działań organu w trybie korekty decyzji.

Węzeł betoniarski, jako wolnostojące urządzenie techniczne trwale związane z gruntem, stanowi budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.; jego opodatkowanie obejmuje całość z punktu widzenia gospodarczo-funkcjonalnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną, potwierdził kwalifikację prawnopodatkową węzła betoniarskiego jako budowli, uznając jego opodatkowanie zgodne z prawem oraz poprawne realizację przez organy wskazówek wynikających z poprzednich orzeczeń sądowych.

Zwolnienie od podatku od nieruchomości, wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., wymaga faktycznego, wyłącznego zajęcia nieruchomości na działalność wśród dzieci i młodzieży, co nie zostało wykazane przez skarżącą; skarga kasacyjna nieuzasadniona.

Węzeł betoniarski stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i nie spełnia definicji budynku. Podlega on opodatkowaniu jako wyodrębniony fizycznie przedmiot materialny, zgodnie z kwalifikacją organów podatkowych, zatwierdzoną przez sąd.

Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i prawną ocenę w świetle wniosku o uzupełnienie decyzji, uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Elementy węzła betoniarskiego tworzą jedno, wyodrębnione urządzenie techniczne - budowlę, podlegającą opodatkowaniu jako całość materialna, zgodnie z art. 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna oddalona jako niezasadna.

Węzeł betoniarski stanowi jedną złożoną budowlę opodatkowaną w całości, gdy tworzy funkcjonalnie i strukturalnie wyodrębniony przedmiot materialny, a opinia biegłego prawidłowo obrazuje jego kompleksowy charakter.

Skarga kasacyjna musi spełniać formalne kryteria, w tym precyzyjnie wskazywać przepisy naruszone przez Sąd I instancji, określać zakres zaskarżenia oraz formułować zarzuty w sposób jednoznaczny; brak ich spełnienia skutkuje oddaleniem skargi.

Nie jest zabronione nałożenie więcej niż jednej kary pieniężnej przy stwierdzeniu naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym w załącznikach nr 3 i 4, chyba że jedno naruszenie w sposób oczywisty wyklucza drugie.

Przepisy ustawy o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczością na tle seksualnym stosują się także do danych osób skazanych przed jej wejściem w życie, zgodnie z przepisami przejściowymi. Brak jest podstaw do odmowy zamieszczenia lub usunięcia takich danych z RSPTS bez spełnienia ustawowych przesłanek.

Brak podstaw do uznania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ projekt budowlany nie naruszał dopuszczalnych norm dla poziomu pola elektromagnetycznego, a argumenty skargi kasacyjnej były bezzasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając działania Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za zgodne z obowiązującymi przepisami, a obiekcje dotyczące przepisów przeciwpożarowych i granic nieruchomości za niezasadne.

Sąd II instancji słusznie uchylił decyzję ZUS z powodu nieprawidłowej oceny przeważającej działalności gospodarczej, nie stosując się do wcześniejszych wyroków. NSA potwierdził poprawność decyzji WSA, oddalając skargę kasacyjną ZUS.

Sąd stwierdził, że skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu, gdyż nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania mogących wpłynąć na wynik sprawy, a także, że nie było podstaw do złożenia towaru w magazynie czasowego składowania, gdy został on objęty procedurą dopuszczenia do obrotu.