Organ podatkowy nie może ograniczać się do danych ewidencyjnych przy ustalaniu powierzchni użytkowej dla celów opodatkowania, jeżeli dane te nie uwzględniają rzeczywistej wysokości kondygnacji. Niezbędne jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że po 1 lipca 2024 r. art. 100d ustawy o pomocy jest oczywiście sprzeczny z Konstytucją RP, co uzasadnia stwierdzenie bezczynności organu, mimo że wymienione przepisy nie miały już zastosowania.

Zgodnie z wyrokiem NSA, nieprzewidziane i niezawiniono naruszenie przepisów transportowych, niewystarczająco uzasadnione przez skarżącego, wyklucza zastosowanie zwolnienia z kary. Przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania, gdy u.t.d. reguluje karę odmiennie.

Skarga kasacyjna niekwestionująca właściwego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie doręczeń w postępowaniu podatkowym nie może być podstawą do podważenia prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej dotycząc podatku od nieruchomości.

Podatnik, który posiada zaległości podatkowe, nie ma prawa decydować o przeznaczeniu wpłaty na wybrane zobowiązania bieżące, jeśli termin płatności już minął; organ podatkowy ma obowiązek zaliczyć wpłaty na najstarsze zaległości.

W sprawach dotyczących odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej oboje rodzice, zgodnie z zasadą solidarnej odpowiedzialności, mają interes prawny, skutkujący przysługiwaniem im statusu strony.

Status strony w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę nie przysługuje współwłaścicielowi nieruchomości, jeśli planowana inwestycja nie ogranicza jego praw do zagospodarowania własnej działki. Organy prawidłowo zastosowały przepisy k.p.a. i Prawa budowlanego.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczające działki pod zieleń i rekreację, zamiast dominującej zabudowy mieszkaniowej i usługowej przewidzianej w Studium, stanowią istotne naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie: brak interesu prawnego skarżących wyklucza ich status jako strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy; postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania było zasadne.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w zakresie przewidującym wykluczenie środków prawnych zwalczających bezczynność administracji, jest od dnia 1 lipca 2024 r. niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, co uzasadnia ponowne rozpoznanie kwestii bezczynności organu administracyjnego względem cudzoziemców.

Zaskarżony wyrok oddalający skargę kasacyjną jest zgodny z prawem, albowiem ograniczenia czasowe art. 100c i 100d ustawy o pomocy nie niweczyły obowiązków organu po 30 czerwca 2024 roku. WSA słusznie zobowiązał Wojewodę do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o pobyt czasowy.

Zarządca sukcesyjny nie może być traktowany jako podatnik lokalny podatku od środków transportowych. Wpłaty takie powinny być dokonywane przez spadkobierców, a organ podatkowy nie jest zobowiązany do uznania ich za prawidłowo dokonane, jeśli brak dowodów na związek z odpowiednimi podmiotami.

Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a opłata za zmniejszenie retencji wodnej została zasadnie nałożona. Rowy melioracyjne nie stanowią części systemów kanalizacyjnych w rozumieniu przepisów Prawa wodnego.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej przewidzianego w prawie wodnym, wobec czego nieruchomość podlega opłacie za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie zwalnia nieruchomości z obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji, jeśli obszar nie jest ujęty w systemie zarządzanej kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że administracyjne i zorganizowane zarządzanie retencją jest obowiązkowe.

Odprowadzanie wód opadowych do rowów melioracyjnych nie oznacza włączenia działki w system otwartej lub zamkniętej kanalizacji. Tym samym, nie stanowi podstawy do uchylenia obowiązku uiszczania opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek, zgodnie z art. 22 § 2a Ordynacji podatkowej, wymaga uprawdopodobnienia niewspółmierności ich wysokości do przewidywanego podatku. Brak wskazania naruszenia tego przepisu w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.