Działania administracyjne, skutkujące przyznaniem pomocy finansowej po wystąpieniu sztucznie stworzonych warunków, wymagają analizy elementów subiektywnych dla skuteczności zgłaszanych roszczeń zwrotu nienależnych środków, uwzględniając kontekst programów wieloletnich oraz wymogi procedury przedawnienia.

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do wniesienia zażalenia na postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, ze względu na brak statusu "zobowiązanego" w rozumieniu przepisów u.p.e.a.

Małżeństwo z zobowiązanym nie uprawnia do wniesienia zażalenia na postanowienie egzekucyjne; zażalenie przysługuje wyłącznie zobowiązanemu, a skarga kasacyjna oddalona z braku legitymacji procesowej skarżącej.

Małżonek zobowiązanego, wobec którego skierowano egzekucję do majątku wspólnego, nie posiada legitymacji do wniesienia zarzutów w ramach postępowania egzekucyjnego, które przysługuje wyłącznie zobowiązanemu w rozumieniu art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, która obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego to uchybienie, co uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ (art. 134 k.p.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach zakreślonych przez art. 174 p.p.s.a., uznał, że skuteczne wszczęcie postępowania karnego skarbowego prawidłowo zawiesiło bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych, a tym samym oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, że świadczenia z tytułu wyżywienia na statku i strawnego są w interesie pracodawcy, niestanowiące przychodu pracownika, a więc nie podlegają opodatkowaniu.

Przesłanki niezbędne do zastosowania art. 61 ust. 2e u.p.s. w zakresie ustalania odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej muszą uwzględniać wnioski stron o zwolnienie z opłaty złożone na podstawie art. 64 u.p.s. oraz składające się na nie okoliczności faktyczne, co naruszone prowadzi do konieczności uchylenia zaskarżonych decyzji.

Decyzja komunalizacyjna Wojewody Kieleckiego z dnia [...] lutego 1993 r., w części dotyczącej działki nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż Skarb Państwa nie był właścicielem nieruchomości. Domniemanie prawidłowości wpisu w księdze wieczystej może być obalone także w postępowaniu administracyjnym.

Właściciele lokali w budynkach sąsiadujących nie posiadają interesu prawnego użytkownika w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy sąsiedniej nieruchomości, gdy nie wykazano bezpośredniego wpływu decyzji na ich prawo własności.

Art. 100d ustawy o pomocy nie może być stosowany od 1 lipca 2024 r. z uwagi na sprzeczność z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; tym samym termin na załatwienie sprawy skarżącego cudzoziemca jest liczony od tej daty.

Dla zaliczenia wierzytelności jako nieściągalnych do kosztów podatkowych konieczne jest udokumentowanie ich postanowieniem właściwego organu egzekucyjnego, które jednoznacznie odnosi się do danych wierzytelności, zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p.

Istniejący rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji deszczowej w rozumieniu Prawa wodnego, co obliguje do wniesienia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Nieruchomość nie jest ujęta w system kanalizacyjny zorganizowany przez właściwy podmiot, dlatego odprowadzanie wód do rowu nie jest wystarczającym powodem zwolnienia z opłat wobec niezrealizowania funkcji retencyjnej

Oddalając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istnienie rowu melioracyjnego na nieruchomości nie świadczy o ujęciu działki w systemie kanalizacji otwartej, co potwierdza zasadność naliczania opłaty za zmniejszenie retencji terenowej.

Sama techniczna możliwość odprowadzenia wód opadowych z nieruchomości, w tym poprzez ich kierowanie do rowu melioracyjnego, nie oznacza, że nieruchomość ujęta jest w system kanalizacji opadowej, co skutkuje obowiązkiem uiszczenia opłaty za zmniejszenie retencji obszarowej.