Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej nie stanowi postępowania administracyjnego wymagającego decyzji. Zawiadomienie organu administracji o zwaloryzowanej opłacie jest działaniem zgodnym z przepisami prawa i nie podlega instancyjnej kontroli sądowej, co uzasadnia umorzenie postępowania. Co za tym idzie, zaskarżony wyrok uchyla się, a skarga zostaje oddalona.
Sąd stwierdza, iż wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej winien być poparty dowodami wykazującymi tytuł prawny do nieruchomości, co skarżący J.K. nie uczynił, nie spełniając tym samym wymogów art. 29 ust. 1 u.d.p.
W postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, umorzenie z mocy prawa po upływie 30 lat od jej doręczenia, przewidziane w art. 2 ust. 2 nowelizacji kpa, jest zasadne nawet przy niepełnym doręczeniu, jeśli przepis wszedł w życie przed zakończeniem postępowania.
Decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nie musi wskazywać działek wydzielonych pod drogi publiczne, jeśli dotyczy terenów zamkniętych. Skutki prawne podziału według specustawy drogowej nie obligują do zaliczenia działek do dróg publicznych bez formalnego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Prezes NFZ nie ma kompetencji do oceny przedawnienia należności składkowych, które mieści się w zakresie organu ubezpieczeń społecznych. Właściwy do rozwiązania kwestii podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jest organ NFZ, a nie ocena przedawnienia składek.
Z waloryzacji opłaty przekształceniowej właściwy organ informuje pisemnie, nie wydając decyzji administracyjnej – w przedmiocie waloryzacji nie stosuje się art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.
Waloryzacja opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i jest dokonywana poprzez zawiadomienie.
Zwaloryzowana opłata przekształceniowa nie podlega ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Procedura waloryzacji uregulowana jest odrębnie i nie obejmuje stosowania art. 7 ust. 8a ustawy przekształceniowej.
Brak podstaw prawnych do władczego ustalenia wysokości zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej w drodze decyzji, co uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.
W sprawie o ustalenie podstawy opodatkowania budowli w postaci utwardzenia terenu i ogrodzenia, dopuszczalne jest oparcie się na metodzie wyceny odtworzeniowej, gdy brak jest danych transakcyjnych. Ocena dowodów i wyceny przez organ podatkowy, dokonana zgodnie z zaleceniami sądu, była wystarczająco wnikliwa i zgodna z prawem.
Dla stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej konieczna jest wykazanie rażącego naruszenia prawa, które polega na oczywistej sprzeczności treści decyzji z normą prawną (art. 247 § 1 pkt 3 o.p.). Rozszerzająca wykładnia tych wyjątkowych przesłanek jest niedopuszczalna.
Zwaloryzowana wysokość opłaty przekształceniowej, określana w zawiadomieniu zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga decyzji administracyjnej, a umorzenie postępowania w tym zakresie jest uzasadnione brakiem podstaw prawnych do władczej ingerencji organu administracji.
Zgłoszenie wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej jest nieuzasadnione. Waloryzacja powinna być dokonana zawiadomieniem, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej.
Waloryzacja opłaty przekształceniowej, zgodnie z ustawą z 20 lipca 2018 r., dokonuje się poprzez zawiadomienie przez organ oraz nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; brak jest podstaw do stosowania trybu administracyjnego z uwagi na charakter techniczny waloryzacji.
Zaskarżony wyrok WSA prawidłowo wskazuje na obowiązek organu administracyjnego do terminowej reakcji na wnioski obywateli dotyczące bezczynności, mimo wymogu wszczynania postępowań z urzędu w sprawach samowoli budowlanej (art. 72a Prawa budowlanego).
Przepisy statuujące wybór członków Miejskiej Rady Seniorów w Szczecinie, bez uwzględnienia obligatoryjnych przedstawicieli osób starszych, naruszają art. 5c ustawy o samorządzie gminnym, co skutkuje koniecznością ponownej oceny legalności uchwały przez WSA w Szczecinie.