Waloryzacja opłaty rocznej z tytułu przekształcenia użytkowania wieczystego w prawo własności nie wymaga decyzji administracyjnej. Jej kwestionowanie nie uprawnia do wydania decyzji, o czym decyduje art. 10 ustawy przekształceniowej.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a organ zobowiązany jest jedynie do zawiadomienia właściciela nieruchomości o jej wysokości. Postępowanie dotyczące waloryzacji opłaty jest odrębne i niezależne od procedury jej ustalania.

Waloryzacja rocznej opłaty przekształceniowej, jako czynność materialno-techniczna, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a jej forma ogranicza się do pisemnego zawiadomienia, zgodnie z art. 10 ustawy przekształceniowej, co wyłącza zastosowanie art. 7 ust. 8a tej ustawy.

Waloryzacja wysokości opłaty przekształceniowej, dokonana na podstawie art. 10 ustawy przekształceniowej, nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Zwaloryzowana opłata obwieszczana jest właścicielowi poprzez pisemne zawiadomienie, co nie podlega zaskarżeniu w trybie administracyjnym.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie waloryzacji zwaloryzowanej opłaty przekształceniowej; w tym zakresie stosuje się procedurę zawiadomienia, o której mowa w art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z 20 lipca 2018 r., waloryzacja opłaty przekształceniowej jest dokonywana poprzez zawiadomienie właściciela nieruchomości, co wyłącza konieczność wydania decyzji administracyjnej, a w razie sporu, do umorzenia postępowania.

Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w sprawie waloryzacji opłaty przekształceniowej według art. 10 ustawy przekształceniowej; postępowanie takie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej z ustawy o przekształceniu użytkowania wieczystego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej; ograniczana jest do pisemnego zawiadomienia. Brak podstaw do kontroli instancyjnej uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, że zwrot nienależnie pobranego świadczenia jest uzasadniony jedynie w przypadku, gdy świadczeniobiorca miał świadomość braku uprawnienia do jego pobierania; uchylono wcześniejsze decyzje i wyrok WSA z naruszeniem prawa materialnego i procesowego.

Egzekucja administracyjna obowiązku wydania nieruchomości jest dopuszczalna nawet w przypadku wewnętrznej sprzeczności decyzji administracyjnej, o ile nie narusza ona przepisów procesu egzekucyjnego. Wierzyciel nie jest zobowiązany do rozstrzygania o niedopuszczalności egzekucji wynikającej z wewnętrznych sprzeczności tytułu wykonawczego.

Egzekucja administracyjna decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z rygorem natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalna, nawet w przypadku określenia terminu wydania nieruchomości, jako obligatoryjnego elementu decyzji. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarga kasacyjna na postanowienie o nakazie wydania nieruchomości, oparta na wewnętrznej sprzeczności decyzji administracyjnej, nie uzasadnia przesłanki niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, gdy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności zgodnie z przepisami specustawy drogowej.

Ministerstwo dopuściło się rażącej bezczynności w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, naruszając zasadę szybkości postępowania, co uzasadnia przyznanie skarżącym odszkodowania.

Nieruchomość wywłaszczona na cel osiedla mieszkaniowego, na której zrealizowano infrastrukturę miejską, nie podlega zwrotowi, nawet jeżeli na części działki znajdują się tereny zielone. Realizacja pierwotnego celu wywłaszczenia eliminuje podstawę zbędności do zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak zasadnych podstaw wskazujących na błędne zastosowanie lub interpretację przepisów prawa materialnego i procesowego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym oszacowania wartości nieruchomości.

Waloryzacja opłaty przekształceniowej, dokonana zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy przekształceniowej, nie stanowi przedmiotu ustalenia w drodze decyzji administracyjnej. Organy administracji publicznej są zobowiązane jedynie do pisemnego zawiadomienia o jej wysokości, co wyłącza zastosowanie art. 7 ust. 8a ustawy.

Człon PREGNA używany w znakach towarowych związanych z suplementami diety ma charakter opisowy i nie posiada dominującej zdolności odróżniającej, co wyklucza ryzyko konfuzji z uwagi na różnice w końcowych członach oznaczeń.