Art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID-19 ma zastosowanie w prawie podatkowym, zobowiązując organy do zawiadamiania o uchybieniu terminom i umożliwienia ich przywrócenia. Uregulowanie to chroni obywateli przed negatywnymi skutkami pandemii i obejmuje także terminy w prawie podatkowym.

Przekroczenie terminu 6 miesięcy na zakończenie postępowania kontrolnego, bez wykazania przyczyn niezależnych od organu podatkowego, skutkuje niedopuszczalnością naliczania odsetek za zwłokę przez ten organ.

Pisma wymieniane pomiędzy organami administracji publicznej mają charakter informacji publicznej, jeżeli są kierowane do podmiotów zewnętrznych i dotyczą realizacji zadań publicznych; nie są dokumentami wewnętrznymi w rozumieniu u.d.i.p.

Wójt gminy, jako organ władzy publicznej, jest zobowiązany do udostępnienia informacji dotyczących urlopów pracowników pełniących funkcje publiczne, a odmowa ich udostępnienia stanowi bezczynność organu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że bezczynność Rady Gminy w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej narusza przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, a obowiązek udostępnienia spoczywa na organie przedstawiającym Gminę.

Dokumentacja jakościowa dotycząca zamówienia publicznego, sporządzona przez podmiot prywatny, nie stanowi informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej i jako taka nie podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy.

Decyzja organu podatkowego o naliczeniu odsetek za zwłokę po 6 miesiącach bez wykazania niezależnych przyczyn opóźnienia jest nieuzasadniona; organy muszą ściśle przestrzegać terminów ustawowych, chyba że istnieją obiektywne przeszkody zewnętrzne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie powinno być zawieszone z uwagi na równoległe postępowanie cofnięcia zezwolenia, przy braku zadeklarowanego zakazu w przepisach regulujących takie postępowania.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe zastosowanie techniki pomiarowej oraz uzasadnione nakładanie kary na podstawie odrębnych przepisów prawnych w kontekście zasady ne bis in idem.

Odmowa wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, oparta na art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej i art. 115a ustawy o Policji uznanym za niezgodny z konstytucją, jest bezpodstawna; ekwiwalent należy obliczyć według zasad obowiązujących przed 6 listopada 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosowanie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu wyeliminowanym przez wyrok TK z 30 października 2018 r. było niedopuszczalne. Organy administracyjne powinny ustalać ekwiwalent za urlop według zasad obowiązujących przed datą orzeczenia TK.

Przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy policjantów w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stosuje się przepisy sprzed 6 listopada 2018 r., a ekwiwalent ustala się uwzględniając przelicznik 1/21, nie 1/30.

Grunty sklasyfikowane jako użytki rolne nie mogą być uznane za "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jedynie na podstawie faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę, ani na podstawie ich ofertowej sprzedaży w ramach działalności gospodarczej.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Skarżący, nie wykazując istotnych więzi społecznych, nie dowiódł naruszenia jego prawa do życia prywatnego. Skarga kasacyjna, nie znajdując uzasadnienia w prawie materialnym ani proceduralnym, została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne ustalenia organów niższej instancji, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został wniesiony po ustawowym terminie, co uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie.

Przepisy art. 99 ust. 3a i art. 4 u.p.f. określają warunki wydania zezwolenia, nie stanowią jednak samodzielnych podstaw jego cofnięcia z powodu późniejszych zmian właścicielskich."

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku precyzyjnego wskazania przepisów będących podstawą zarzutów, skutkiem czego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę oraz zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej spółki.

Sama cesja wierzytelności odszkodowawczej nie daje nabywcy przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, zgodnie z art. 28 KPA oraz art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.