Przesłanka interesu publicznego z art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie aktualizuje się wyłącznie dlatego, że naruszenie obowiązków zgłoszeniowych nie spowodowało uszczuplenia podatkowego, zostało następnie skorygowane albo dotyczyło podmiotu co do zasady rzetelnie wykonującego działalność. Odstąpienie od kary ma charakter wyjątkowy i wymaga szczególnych okoliczności, których brak przy podaniu niezgodnych
W postępowaniu o nałożenie kary z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych właściciel przyczepy, na której umieszczono reklamę zajmującą pas drogowy bez zezwolenia, może zostać uznany za podmiot odpowiedzialny, jeżeli został ustalony na podstawie rejestru urzędowego i nie wykaże, że w okresie naruszenia przyczepa pozostawała we władaniu innej osoby. Obowiązek wyjaśnienia sprawy nie zwalnia strony
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi tylko wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna ostateczna decyzja wiążąco rozstrzygająca tę samą, tożsamą podmiotowo i przedmiotowo sprawę. Decyzja o umorzeniu postępowania jako nierozstrzygająca sprawy co do istoty nie stanowi ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy, a zastosowanie art. 208 § 1 w zw.
Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., wobec czego wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Niezależnie od tego przesłanka zaprzestania naruszania prawa z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może zostać spełniona przy delikcie jednoczynowym, polegającym na wykonaniu konkretnego przewozu pojazdem
W sprawie kar pieniężnych przewidzianych ustawą SENT granice postępowania odwoławczego, gdy naruszenia dotyczą odrębnych zgłoszeń, wyznacza zgłoszenie SENT oznaczone indywidualnym numerem referencyjnym. Organ odwoławczy nie może, rozpoznając odwołanie dotyczące jednego zgłoszenia, nałożyć kary za naruszenie odnoszące się do innego, nieobjętego odwołaniem zgłoszenia, nawet gdy łączny wymiar sankcji
Brak wystąpienia przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego uzasadniał odmowę udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Postępowanie organów podatkowych było zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Skarga kasacyjna została oddalona.
Przewoźnik wykonujący profesjonalny transport odpadów nie może skutecznie powołać się na art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wyłącznie z powodu braku specjalistycznej wiedzy niezbędnej do ostatecznej kwalifikacji odpadu. Jeżeli dokumentacja przewozowa jest wewnętrznie sprzeczna, a rzeczywisty rodzaj ładunku pozwala powziąć wątpliwość co do jej zgodności z przewozem, przewoźnik ma obowiązek
Skarga kasacyjna F. w S. została oddalona, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przewóz drogowy był zarobkowy i wymagał zezwolenia, a zastosowana kara pieniężna za brak zezwolenia była uzasadniona w świetle ustawy o transporcie drogowym.
Art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym jest przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. i wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto przesłanka zaprzestania naruszania prawa nie odnosi się do jednorazowego deliktu polegającego na wykonywaniu przewozu pojazdem z niebezpieczną usterką techniczną.
Domniemanie skutecznego doręczenia zastępczego z art. 44 k.p.a. może zostać zastosowane wyłącznie wtedy, gdy wszystkie ustawowe czynności doręczyciela są w sposób jednoznaczny i spójny udokumentowane. Nieusunięte rozbieżności w dokumentacji pocztowej, sprzeczne dane systemowe oraz nieprzeprowadzenie dostępnych dowodów wyłączają możliwość przyjęcia fikcji doręczenia; wątpliwości te podlegają rozstrzygnięciu
Delegacja z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych uprawnia radę gminy nie tylko do ustanowienia abonamentów parkingowych, lecz także do określenia mechanizmu wymiany ważnego abonamentu na abonament dla pojazdu zastępczego w razie uszkodzenia pojazdu objętego abonamentem. Częściowa nieważność przepisu, do którego odsyła regulacja wykonawcza, nie powoduje nieważności tej regulacji, jeżeli
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi wyłącznie wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna, wiążąca decyzja ostateczna rozstrzygająca tożsamą sprawę. Decyzja umarzająca postępowanie z powodu bezprzedmiotowości nie rozstrzyga sprawy co do istoty i nie kreuje stanu rei iudicatae.
Odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP, utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niezgodny z Konstytucją oznacza, że przepis ten podlega stosowaniu do upływu terminu derogacji. W konsekwencji wyrok TK nie uzasadnia wznowienia, na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, postępowania zakończonego ostateczną decyzją wydaną na podstawie tego