Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok WSA, uznał uchwałę Rady Miasta Racibórz za istotnie naruszającą prawo, przywracając moc rozstrzygnięciu nadzorczemu Wojewody. Brak stosownego uzasadnienia dla odmowy uznania skargi skutkuje nieważnością uchwały.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 11 sierpnia 2021 r., przewidujący umarzanie postępowań wszczętych po upływie 30 lat od doręczenia decyzji, jest zgodny z zasadą stabilizacji stosunków prawnych i nie narusza zasad konstytucyjnych bezpieczeństwa prawnego i zaufania obywateli do państwa.

Przetwarzanie danych osobowych i ich udostępnienie w ramach pomocy prawnej jest zgodne z art. 6 ust. 1 lit. f RODO oraz art. 104 ust. 2 pkt 3 Prawa bankowego, o ile spełnia wymogi niezbędności dla celu prawnie uzasadnionego interesu administratora danych.

Prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Polski według ustawy zabużańskiej nie jest uzależnione od repatriacji na terytorium Polski w jej obecnych granicach. Przepisy ustawy nie wymagają powrotu uprawnionego jako warunku uzyskania rekompensaty.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że niewykonanie wymogów rolno-środowiskowych oraz niedostarczenie przewidzianych dowodów na siłę wyższą, uzasadnia odmowę przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej, zgodnie z przyjętymi przepisami UE.

Pracodawca uprawniony do uzyskania dofinansowania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego nie jest zobowiązany do posiadania orzeczenia o niepełnosprawności w chwili zatrudnienia, jeżeli posiada wiedzę o niepełnosprawności pracownika; samo oświadczenie pracownika może być wystarczające do wykazania efektu zachęty.

Ocena projektu w zakresie kryterium "Opłacalność wdrożenia" została przeprowadzona z naruszeniem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności, przez co negatywna ocena wniosku o dofinansowanie Zarządu Województwa Małopolskiego była niezgodna z prawem.

Dla stwierdzenia nieważności decyzji kluczowe jest, iż rażące naruszenie prawa polegałało na błędnej kwalifikacji obiektu jako wiaty, co nie było adekwatnie poparte zgromadzonym materiałem dowodowym. W związku z tym uchyla się decyzję umarzającą postępowanie administracyjne, co umożliwia ponowną ocenę faktyczną i prawną.

NSA uchylił wyrok WSA, podnosząc niezadowalające uzasadnienie decyzji z pogwałceniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji ma obowiązek ustalić podstawy i konsekwencje polecenia realizowania świadczeń zdrowotnych na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może być odmówiona, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś oddziaływanie inwestycji, jak budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, zgodne jest z przyjętymi normami ochrony środowiska.

Odwołanie od decyzji ostatecznej, które nie zostało złożone w terminie otwartym dla strony, jest niedopuszczalne. Stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, przysługuje wznowienie postępowania, a nie prawo do odwołania.

Rażące naruszenie prawa w decyzji administracyjnej wyklucza konieczność wykładni przepisów prawa. Jeżeli decyzja wymagała interpretacji przepisów miejscowych, brak podstaw do stwierdzenia jej rażącego naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącej kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, wskazując na prawidłowość ustaleń faktycznych i procedur organu, co uzasadnia nałożenie kary.

Brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia a opieką nad osobą niepełnosprawną skutkuje odmową świadczenia pielęgnacyjnego; decyzje organów administracyjnych i sądu I instancji były zgodne z prawem.