W sprawie wpisu krajobrazu do rejestru zabytków, uchylenie decyzji organu I instancji ze względu na istotne braki dowodowe i naruszenie przepisów proceduralnych jest uzasadnione. Skarga kasacyjna T.N. nie wykazuje naruszenia art. 151a § 1 p.p.s.a., a decyzja organu II instancji pozostaje w mocy.

Brak pełnej dokumentacji doręczenia decyzji z 1950 r. nie wyklucza możliwości uznania jej za skutecznie doręczoną z zastosowaniem domniemania faktycznego, co uprawnia do umorzenia postępowania nadzorczego po upływie 30 lat od domniemanego doręczenia.

Z upływem terminu sześciu miesięcy od doręczenia zawiadomienia o nieuzgodnieniu orzeczenia regulacyjnego, dochodzenie roszczeń nieważnościowych poprzez zawieszone postępowania staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia ich umorzenie zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu przed 1 lipca 2022 r., prokurent nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba powołana na mocy aktu powołania, co potwierdza nowelizacja rozszerzająca ten obowiązek na prokurentów.

Ujęcie obiektu w gminnej lub wojewódzkiej ewidencji zabytków nie przesądza o obowiązku jego wpisania do rejestru zabytków. Wpis wymaga wykazania jego szczególnych wartości artystycznych, historycznych bądź naukowych na tle innych obiektów.

Postępowanie o skreślenie zabytek z rejestru nie jest powtórną kontrolą zasadności wpisu. Utrata wartości historycznej musi być znaczna i wykazana, a nowe ustalenia naukowe muszą dowodzić błędnego wpisu. Decyzja Ministra o odmowie skreślenia była prawidłowa.

NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę, potwierdzając prawidłowość decyzji organu II instancji w zakresie stosowania korekt finansowych oraz niezachodzenia przedawnienia należności unijnych.

Prokurenci nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a u.ś.o. w brzmieniu przed nowelizacją z 1 lipca 2022 r., gdyż regulacja ta nie obejmowała prokurentów jako osób powołanych do pełnienia funkcji na mocy aktu powołania.

Status formalny wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stwierdzony wpisem do KRS, rodzi obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca działalność pozarolniczą, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej.

Zarządzenie oraz decyzje organu odwoławczego były wystarczająco uzasadnione, umożliwiając przeprowadzenie kontroli sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny nakazuje ponowne rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się zasadnością postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przed ponad 30 laty, oparta na art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej KPA, jest zgodna z obowiązującym prawem, mimo zarzutów sprzeczności z Konstytucją RP.

Wpis nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi możliwości udziału w postępowaniu narusza konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, co skutkuje niezgodnością takiego wpisu z prawem.

Nieruchomość Skarbu Państwa z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przeszła na własność gminy, jako że PKP nie dysponowało udokumentowanym prawem zarządu na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, co wykluczało wyłączenie nieruchomości spod komunalizacji.