Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nieuprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu oraz brak należytego wskazania daty uzyskania wiedzy o uchybieniu terminu uniemożliwia przywrócenie terminu na podstawie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a.

Działka posiada dostateczny dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, co spełnia wymogi przepisów o warunkach zabudowy, a kwestia fizycznego wykorzystania takiego dostępu determinuje się na dalszych etapach inwestycji. Skarga kasacyjna E. P. i M. P. oddalona.

Obiekt służący działalności sportowo-agroturystycznej, jak ujeżdżalnia koni, nie może być uznany za budynek służący gospodarce rolnej. Nakaz rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganych zezwoleń jest uzasadniony, gdyż stanowi budowlę kategorii VIII.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość postępowań poprzednich organów w określeniu, że cudzoziemka nie wykazała wystarczająco stabilnego i regularnego dochodu na pobyt czasowy w Polsce.

Wniosek o ponowne doręczenie decyzji nie uzasadnia wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego z uwagi na brak podstawy prawnej. Kwestia doręczenia powinna być rozpatrywana w ramach istniejących środków zaskarżenia w związku z ostatecznością decyzji.

Skarga kasacyjna Fundacji I., domagającej się anulowania obowiązku zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, została oddalona jako bezzasadna. Aktualizacja dotacji i konieczność zwrotu zgodna była z przepisami ustawowymi.

Gmina spełniająca przesłanki uzyskania rekompensaty za zwolnienie z podatku od nieruchomości ma prawo do tej rekompensaty niezależnie od ujęcia jej w wykazie gmin, jak określono w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii.

W sytuacji niewłaściwego zastosowania przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, decyzja odmowna organu administracji podlega uchyleniu. Organ musi wykazać konkretną przesłankę zagrożenia dla bezpieczeństwa, czego w sprawie brak.

Nieruchomość stanowiąca mienie Skarbu Państwa, posiadająca tylko faktyczne władanie przez PKP bez prawnego tytułu zarządu, z dniem 27 maja 1990 r. podlega komunalizacji na rzecz gminy z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Informacja ustalająca wysokość opłaty za usługi wodne, wydana na podstawie art. 272 ust. 17 Prawa wodnego, nie ma charakteru konstytutywnego. Zobowiązanie powstaje poprzez decyzję administracyjną, która musi być doręczona przed upływem terminów przewidzianych w Ordynacji podatkowej.

Decyzja administracyjna ustalająca wysokość opłaty za usługi wodne, wydana po upływie 3 lat od końca roku powstania obowiązku, nie tworzy zobowiązania podatkowego. Informacja o wysokości opłaty nie ma charakteru władczego.

Zyski wypracowane przez przedsiębiorcę jako osobę fizyczną przed przekształceniem działalności gospodarczej w spółkę kapitałową nie podlegają opodatkowaniu jako przychód z udziału w zyskach osób prawnych, jeżeli są wyraźnie wyodrębnione w księgach spółki.

Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości UE stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego, jeśli wpływa na treść decyzji ostatecznej, co uzasadnia uchylenie tejże decyzji oraz wyroku sądu I instancji w analizowanej sprawie.

Brak dowodu wypłaty odszkodowania po wielu latach od wywłaszczenia nie jest wystarczający do stwierdzenia niewykonania obowiązku odszkodowawczego, jeżeli nie wynika z błędnego postępowania archiwalnego.

Oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie stwierdzonych uchybień proceduralnych organu administracji publicznej, w tym pominięcia strony oraz braku odniesienia do nowego stanu prawnego, nie stanowi naruszenia Konstytucji RP.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynika wprost z ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i podlega przymusowi administracyjnemu, przy czym brak przeciwwskazań lekarskich nie upoważnia do jego zaniechania. Skarga kasacyjna M.Z. zostaje oddalona.

Zobowiązanie z tytułu opłat za korzystanie z usług wodnych powstaje poprzez wydanie decyzji konstytutywnej, nie zaś przez doręczenie informacji. Zaskarżone decyzje, doręczone po upływie 3 lat, nie wywołały skutków prawnych, zgodnie z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej.

Decyzja organu administracyjnego o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego jest wadliwa, jeżeli nałożone obowiązki są zbyt ogólne, co uniemożliwia ich efektywną egzekwację i ochronę środowiska, a uchylenie takiej decyzji przez sąd jest uzasadnione.

O ile posiadacz odpadów dwukrotnie, w okresie trzech lat, dopuścił się naruszenia zezwolenia na gospodarowanie odpadami, wojewódzki inspektor ochrony środowiska jest zobowiązany do wstrzymania działalności posiadacza odpadów na podstawie art. 32 ust. 1b ustawy o odpadach.

Odrzucenie skargi kasacyjnej na decyzję utrzymującą w mocy pozwolenie na budowę. Warunki zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz normami elektromagnetycznymi zostały spełnione. Brak rażącego naruszenia prawa.