Odmowa wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, oparta na art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej i art. 115a ustawy o Policji uznanym za niezgodny z konstytucją, jest bezpodstawna; ekwiwalent należy obliczyć według zasad obowiązujących przed 6 listopada 2018 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosowanie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu wyeliminowanym przez wyrok TK z 30 października 2018 r. było niedopuszczalne. Organy administracyjne powinny ustalać ekwiwalent za urlop według zasad obowiązujących przed datą orzeczenia TK.

Przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy policjantów w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego, stosuje się przepisy sprzed 6 listopada 2018 r., a ekwiwalent ustala się uwzględniając przelicznik 1/21, nie 1/30.

Decyzja organu podatkowego o naliczeniu odsetek za zwłokę po 6 miesiącach bez wykazania niezależnych przyczyn opóźnienia jest nieuzasadniona; organy muszą ściśle przestrzegać terminów ustawowych, chyba że istnieją obiektywne przeszkody zewnętrzne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie powinno być zawieszone z uwagi na równoległe postępowanie cofnięcia zezwolenia, przy braku zadeklarowanego zakazu w przepisach regulujących takie postępowania.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając za prawidłowe zastosowanie techniki pomiarowej oraz uzasadnione nakładanie kary na podstawie odrębnych przepisów prawnych w kontekście zasady ne bis in idem.

Sama cesja wierzytelności odszkodowawczej nie daje nabywcy przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, zgodnie z art. 28 KPA oraz art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Istotne odstąpienie od projektu budowlanego dotyczy także zmian wpływających na obszar oddziaływania obiektu, pomimo iż są one formalnie częścią projektu architektoniczno-budowlanego, a nie projektu zagospodarowania działki lub terenu.

Nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne jest podlegające zwrotowi, gdy skarżący został należycie pouczony o braku prawa do świadczenia, a mimo to nie sprawował faktycznej opieki. Skarga kasacyjna oddalona.

Uchwała Rady Miasta Poznania dotycząca bonifikat na komunalne lokale mieszkalne była zgodna z prawem. Gmina ma prawo ustalać warunki bonifikat, a różnicowanie stawek nie narusza zasady równości.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem jako warunek przyznania świadczenia wychowawczego musi być ściśle spełniona, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia w przypadku braku stałego zamieszkania dziecka z wnioskodawcą.

Zmiana stanu prawnego po wydaniu decyzji administracyjnej nie stanowi ustawowej przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Powołanie późniejszej zmiany prawa nie uzasadnia wznowienia, gdy brak nowej okoliczności faktycznej istniejącej w dniu wydania decyzji.

W przypadku nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej za budowę bez wymaganego pozwolenia, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wykonania ustawowego nakazu rozbiórki na podstawie art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, co zostało podtrzymane przez NSA jako działanie zgodne z prawem.

Decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie narusza art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Skarżący, nie wykazując istotnych więzi społecznych, nie dowiódł naruszenia jego prawa do życia prywatnego. Skarga kasacyjna, nie znajdując uzasadnienia w prawie materialnym ani proceduralnym, została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne ustalenia organów niższej instancji, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został wniesiony po ustawowym terminie, co uniemożliwia jego merytoryczne rozpoznanie.

Przepisy art. 99 ust. 3a i art. 4 u.p.f. określają warunki wydania zezwolenia, nie stanowią jednak samodzielnych podstaw jego cofnięcia z powodu późniejszych zmian właścicielskich."

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie zasługuje na uwzględnienie z powodu braku precyzyjnego wskazania przepisów będących podstawą zarzutów, skutkiem czego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę oraz zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącej spółki.

Nawet jeśli rekompensata z tytułu zwolnienia z podatku nie jest bezpośrednio zaległością podatkową, jej nieprzekazanie w ustawowym terminie stanowi zaległość, od której naliczane są odsetki za zwłokę. Organizacje nie mogą zmieniać proporcji zaliczenia wpłaty na poczet kapitału i odsetek.