Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego odpowiadała prawu, spełniając wymogi art. 61 u.p.z.p., w tym szeroką interpretację pojęcia "działka sąsiednia" w kontekście prowadzenia analizy urbanistycznej, co NSA uznał za zgodne z przepisami.

Decyzja organów odmawiająca udzielenia ochrony międzynarodowej oraz wyrok WSA, podtrzymujący tę decyzję, były prawidłowe ze względu na zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa, wynikające z materiałów niejawnych, co uzasadniało brak naruszenia procedur prawnych przez organy oraz sądy w ramach dostępnych środków prawnych.

Posiadanie obywatelstwa państwa członkowskiego Unii Europejskiej przez cudzoziemca wyklucza zastosowanie przepisów ustawy o cudzoziemcach, uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z uwagi na oczywistą bezprzedmiotowość.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że bezczynność organu w rozpatrywaniu wniosków o pobyt czasowy cudzoziemców sprzed 30 czerwca 2024 r. nie była usprawiedliwiona specustawą. Wyrok sądu I instancji pozostaje w mocy, oddalając skargę kasacyjną Wojewody Pomorskiego.

Skarga kasacyjna W. N. od wyroku WSA w Gdańsku ws. świadczenia pielęgnacyjnego oddalona. NSA uznał, że nie wykazano bezpośredniego związku rezygnacji z pracy z opieką nad matką, co uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Bezczynność Prezesa Rady Ministrów nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlega umorzeniu.