Dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy słusznie przyjął pomiary jako podstawę do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia norm hałasu. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Nieosiągnięcie przez podmiot poziomu recyklingu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości, bez względu na domniemany wpływ siły wyższej; brak przesłanek do miarkowania kary.

Cofnięcie odwołania może być skuteczne jedynie wobec decyzji administracyjnej nieobarczonej wadą prawną lub naruszeniem interesu społecznego, zachodzącymi także w świetle stanu prawnego uwzględniającego nowe plany miejscowe.

1. Art. 6m ust. 4 u.c.p.g. odczytywany łącznie z art. 6m ust. 2 i 5 u.c.p.g. należy interpretować w ten sposób, że dopuszczalne jest złożenie korekty deklaracji na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 81 § 1 o.p. skutkującej zmniejszeniem wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres wsteczny zgodnie z realnie zużytą ilością wody, w związku z informacją

Brak skutecznego pouczenia beneficjenta o braku prawa do zasiłku pielęgnacyjnego po zmianie orzeczenia o niepełnosprawności wyklucza uznanie pobranych świadczeń za nienależne, z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Umorzenie postępowania administracyjnego jest zasadne, gdy organ ustala swoją niewłaściwość po rozpoczęciu czynności dowodowych, jako że takie postępowanie nie kontynuuje działań organu właściwego.

Nabywca nieruchomości nie staje się stroną postępowania związanego z zakończeniem budowy przez inwestora posiadającego pozwolenie na budowę. Dopuszczalne jest ograniczenie kręgu stron takiego postępowania wyłącznie do inwestora, a zmiana właściciela nie uzasadnia automatycznego przyznania statusu strony.

Dla skutecznego uzyskania pozwolenia na budowę kluczowe jest nie tylko formalne złożenie oświadczeń przez inwestora, ale również pełna weryfikacja faktycznego prawa do dysponowania nieruchomością, także pod kątem wszelkich ograniczonych praw rzeczowych, jak służebności.

Przedsiębiorstwo energetyczne, jako podmiot wykonujący zadania publiczne, jest zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, spełniając wymogi art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Skarga kasacyjna przedsiębiorstwa została oddalona, a rozstrzygnięcie WSA podtrzymane.

Produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego zaliczane do kategorii 2 i 3, przetwarzane w biogazowni bez wymaganego zezwolenia, należy traktować jako odpady w rozumieniu ustawy o odpadach i przepisów unijnych.

Skarga o wznowienie postępowania, oparta na twierdzeniu o wpływie wyroku TSUE na orzeczenie krajowe, wymaga wykazania realnego wpływu, którego brak skutkuje oddaleniem skargi.

Art. 15 zzzzzn2 ustawy COVID stosuje się także do przepisów prawa podatkowego, w tym do terminów materialnych określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, co obliguje organy do powiadamiania o uchybieniu terminu i wyznaczenia 30 dni na wniosek o jego przywrócenie.

Jeżeli operat szacunkowy nie jest właściwie uzasadniony pod względem wyboru metod wyceny, decyzja ustalająca jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości może być podważona, ale tylko wtedy, gdy wykazane zostanie, iż błędne stosowanie tych metod miałoby wpływ na wynik wyceny.

Stwierdzenie choroby zawodowej w rozumieniu art. 2351 Kodeksu pracy nie wymaga dowiedzenia bezpośredniego wpływu warunków pracy u konkretnego pracodawcy na powstanie choroby, wystarczające jest wysokie prawdopodobieństwo istnienia związku przyczynowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej było zasadne ze względu na zaistnienie przesłanek zabezpieczenia podatkowego, co uzasadniała uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania przez K. sp. z o.o. Decyzja w tej sprawie opierała się na braku rzetelności podatnika oraz działaniach wskazujących na fikcyjne transakcje.

Obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny, o ile podjęto odpowiednie kroki w celu wykluczenia przeciwwskazań medycznych; procedury nadzoru sanitarnego wykonane zgodnie z prawem nie naruszają norm administracyjnych.

NSA stwierdził, że C. Sp. z o.o. naruszyła przepisy o drogach publicznych, zajmując pas drogowy bez zezwolenia. Zgromadzone dowody potwierdziły zasadność kary. Skarga kasacyjna była niezasadna, a wyrok WSA w mocy.

W sytuacji bezprawnego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklam, decyzja administracyjna utrzymująca karę pieniężną jest zgodna z prawem, gdy ustalenia faktyczne opierają się na wystarczającym materiale dowodowym. Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.

Przy przekształceniu spółki z o.o. w akcyjną kosztem uzyskania przychodu pozostają historyczne wydatki na objęcie udziałów w spółce z o.o., a nie wartość bilansowa spółki z dnia przekształcenia.

Ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych nie jest zasadne bez uprawdopodobnienia spełnienia wszystkich przesłanek transportu międzynarodowego, co uniemożliwia zastosowanie ulgi abolicyjnej.

Zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi stanowi delikt podlegający karze zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Dowody zebrane przez organ administracyjny były wystarczające, a skargę kasacyjną uznano za nieuzasadnioną.

Przewóz regularny specjalny wymaga osobnego zezwolenia. Wykonywanie tego typu przewozu bez zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, a przepisy o transporcie wyłączają zastosowanie przepisów k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary.