W postępowaniu dotyczącym przyznania specjalnego zasiłku celowego, w ramach uznania administracyjnego, kontrola sądowa sprowadza się do oceny braku dowolności decyzji. Organy administracyjne muszą ocenić wszystkie istotne okoliczności sprawy, co w niniejszym stanie faktycznym zostało spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 229 u.g.n. stanowi samodzielną przesłankę wyłączającą zwrot nieruchomości, gdy została ona oddana w użytkowanie wieczyste przed wejściem w życie ustawy. Późniejsze rozporządzenia nieruchomością są prawnie irrelewantne. Skarga kasacyjna E.K. została oddalona.

Odpowiedzialność byłego prezesa zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki występuje, jeżeli nie wykazano jego braku winy w złożeniu wniosku o upadłość po upływie "właściwego czasu", co wymaga ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji.

W sytuacji, gdy nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, a została zakupiona lub adaptowana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, jest ona uznawana za związaną z działalnością gospodarczą, co uzasadnia zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, niezależnie od jej faktycznego wykorzystania w danym roku podatkowym.

W przypadku opodatkowania nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą, decydujące znaczenie ma fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę, niezależnie od faktycznego wykorzystania do celów gospodarczych.

Wojewoda Mazowiecki słusznie odmówił wydania pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego, wobec niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...], co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną P. sp. z o.o.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu wymaga legitymowania się przez bliższych krewnych orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. NSA oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając brak spełnienia wymaganych przesłanek w art. 17 ust. 1a u.ś.r.

Decyzja Wojewody odmawiająca ustalenia i przekazania dotacji, jako arbitralna i pozbawiona podstaw prawnych, została prawidłowo unieważniona przez WSA, a skarga kasacyjna Wojewody oddalona z powodu braku uzasadnionych zarzutów.

Wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Organ stanowiący nie może powierzać zarządowi drogi zadań nienależących do zarządcy dróg, co jest sprzeczne z przepisami art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiąc naruszenie zasady legalności.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.