Obowiązek uiszczania opłat rocznych za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji przechodzi na nabywcę nieruchomości w trybie licytacji komorniczej, niezależnie od poinformowania nabywcy przez zbywcę. Uregulowanie zawarte w art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga wcześniejszego powiadomienia, aby obowiązki przeszły na nabywcę.

Decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji liniowej nie narusza praw osób trzecich i nie wymaga określania warunków kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Nieprzeprowadzenie dowodu z odkopu było prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zarzuty proceduralne, uchyla wyrok WSA w Warszawie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, podkreślając konieczność precyzyjnego ustalenia podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej.

Nadużycie prawa do informacji publicznej przez wnioskodawcę, którego działania były sprzeczne z celem przepisów o dostępie do informacji, uzasadnia oddalenie skargi o udostępnienie informacji publicznej oraz legalność decyzji o odmowie.

Decyzja o skreśleniu studenta z listy na podstawie "braku postępów w nauce" jest uznaniowa i wymaga wyczerpującej analizy dowodowej wykazującej pierwotność tej przesłanki wobec interesu społecznego, co Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził poprzez oddalenie skargi kasacyjnej.

Gmina ma prawo do przyznania diet członkom komisji wyborczych w jednostkach pomocniczych, o ile regulacja ta mieści się w granicach ustawowej delegacji i nie narusza przepisów prawa, zapewniając jednocześnie realizację zadań samorządu.

Przy ustalaniu wartości nieruchomości w kontekście jej przeznaczenia, w każdym planie miejscowym, uchwalonym przed 1995 r., należy uwzględniać tak plany szczegółowe, jak i ogólne, aby zapewnić ich zgodność z zasadami konstytucyjnymi.

NSA uznał, że statutowa regulacja przyznająca zryczałtowaną dietę członkom komisji wyborczych za czas realizacji obowiązków wyborczych nie naruszała obowiązującego prawa, a Wojewoda nie wykazał przesłanek do jej unieważnienia w ramach nadzoru.

Przepisy art. 158 § 3 K.p.a. skutecznie wyłączają możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po 50 latach od ich doręczenia, zaś sądy administracyjne są związane obowiązującym prawem, bez możliwości jego oceny pod kątem zgodności z Konstytucją poza kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że brak było podstaw do uznania nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za umorzone w całości, z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Trudna sytuacja materialna rodziny nie uzasadnia umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w całości; możliwe jest jedynie umorzenie odsetek, gdy brak innych szczególnych okoliczności.

Odmowa wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez stronę skarżącą była prawidłowa, gdyż istnieje ostateczna decyzja wpisująca obiekt do rejestru zabytków, co uniemożliwia poświadczenie stanu przeciwnego.