Prokurenci nie podlegali obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a u.ś.o. w brzmieniu przed nowelizacją z 1 lipca 2022 r., gdyż regulacja ta nie obejmowała prokurentów jako osób powołanych do pełnienia funkcji na mocy aktu powołania.

Status formalny wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, stwierdzony wpisem do KRS, rodzi obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca działalność pozarolniczą, niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej.

Zarządzenie oraz decyzje organu odwoławczego były wystarczająco uzasadnione, umożliwiając przeprowadzenie kontroli sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny nakazuje ponowne rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się zasadnością postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przed ponad 30 laty, oparta na art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej KPA, jest zgodna z obowiązującym prawem, mimo zarzutów sprzeczności z Konstytucją RP.

Z upływem terminu sześciu miesięcy od doręczenia zawiadomienia o nieuzgodnieniu orzeczenia regulacyjnego, dochodzenie roszczeń nieważnościowych poprzez zawieszone postępowania staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia ich umorzenie zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach w brzmieniu przed 1 lipca 2022 r., prokurent nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba powołana na mocy aktu powołania, co potwierdza nowelizacja rozszerzająca ten obowiązek na prokurentów.

Ujęcie obiektu w gminnej lub wojewódzkiej ewidencji zabytków nie przesądza o obowiązku jego wpisania do rejestru zabytków. Wpis wymaga wykazania jego szczególnych wartości artystycznych, historycznych bądź naukowych na tle innych obiektów.

Postępowanie o skreślenie zabytek z rejestru nie jest powtórną kontrolą zasadności wpisu. Utrata wartości historycznej musi być znaczna i wykazana, a nowe ustalenia naukowe muszą dowodzić błędnego wpisu. Decyzja Ministra o odmowie skreślenia była prawidłowa.

NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę, potwierdzając prawidłowość decyzji organu II instancji w zakresie stosowania korekt finansowych oraz niezachodzenia przedawnienia należności unijnych.

Wpis nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi możliwości udziału w postępowaniu narusza konstytucyjne standardy ochrony prawa własności, co skutkuje niezgodnością takiego wpisu z prawem.

Zobowiązanie do zwrotu środków publicznych ulega przedawnieniu zgodnie z art. 66a u.f.p., przy czym zmiany organizacyjne beneficjenta wymagają zgłoszenia do organu. Uchybienie temu obowiązkowi skutkuje uznaniem za nieprawidłowość wpływającą na zgodność z umową o dofinansowanie. W sprawie jedynie termin dochodzenia należności ulega przedawnieniu, nie zaś wykonanie decyzji.

Decyzja ostateczna w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. nie jest obarczona kwalifikowanymi wadami powodującymi jej nieważność; sąd oddala skargę kasacyjną, uznając brak rażącego naruszenia prawa przez organy podatkowe.

Ogłoszenie o procedurze planistycznej w sposób zgodny z przyjętymi zwyczajami miejscowymi jest wystarczające dla zachowania legalności uchwały. Przeznaczenie terenu pod parking zgodne ze Studium nie narusza władztwa planistycznego gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż wobec braku uzupełnienia wymogów formalnych przez wnioskującą oraz prawidłowej oceny stanu faktycznego przez sąd niższej instancji oddala skargę kasacyjną, uznając, iż nie wystąpiły przesłanki do przyznania pomocy ze środków unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że brak możliwości wsparcia finansowego po 30 września 2023 r. wynika z przepisów unijnych, a nieprawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych wyklucza uwzględnienie skargi kasacyjnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej spółki P. z o.o. przez NSA potwierdza, że prawidłowo dokonane zajęcie wierzytelności przez organ egzekucyjny wiąże się z bezwzględnym obowiązkiem ich przekazania, nieuchylanym przez późniejsze porozumienia dłużników, zachowując wymagalność na moment doręczenia zawiadomienia.

Nieruchomość Skarbu Państwa z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przeszła na własność gminy, jako że PKP nie dysponowało udokumentowanym prawem zarządu na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej, co wykluczało wyłączenie nieruchomości spod komunalizacji.

Nieruchomości pozostające we władaniu przedsiębiorstwa PKP bez udokumentowanego prawa w sposób przewidziany w u.g.g.w.n. podlegają komunalizacji według art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej; oddalenie kasacji PKP.

Grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym w złym stanie, są, gdy tylko prowadzą działalność, związane z działaniem gospodarczym, co uzasadnia wyższe stawki podatkowe (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), chyba że wykazano wyjątkowe warunki ich niewykorzystania.