Art. 234 ustawy Prawo wodne nie może być stosowany wyprzedzająco i prewencyjnie. Ustalony musi być związek przyczynowo-skutkowy między zmianą stosunków wodnych a rzeczywistą szkodą.

Zastosowanie nieprzewidzianej metody oszacowania w sprawach o wartości znaków towarowych między podmiotami powiązanymi, w przypadku braku możliwości zastosowania metod wymienionych w prawie podatkowym sprzed 2019 r., narusza przepisy prawa, uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych.

Skarga kasacyjna R. K. dotycząca postanowienia Prezesa Zarządu PFRON i egzekucji administracyjnej została oddalona, gdyż nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, a działania egzekucyjne były zgodne z prawem.

Przelew na rzecz poprzedniego właściciela lokalu tytułem nadpłaty za wodę nie stanowi wydatku w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i nie uzasadnia wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowej okoliczności faktycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok oraz przekazuje sprawę WSA do ponownego rozpoznania, nakazując zbadanie, czy złożono wniosek o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu wynikającego z art. 148 k.p.a., oraz analizę zasadności zastosowania przyczyn wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a.

Nieprawomocne uchylenie decyzji podatkowej przez sąd administracyjny nakłada obowiązek zawieszenia, lecz nie umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego do momentu uprawomocnienia się wyroku.

Nieorzeknięcie zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych przed 1 stycznia 1999 r. uniemożliwia uznanie, że nieruchomość została zajęta pod drogę publiczną według art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.; wymaga to formalnego przypisania drogi do odpowiedniej kategorii.

Zakwestionowanie operatu szacunkowego przez organ administracyjny lub sąd administracyjny jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowych i oczywistych przypadkach. Zarówno organy, jak i sądy są związane oceną rzeczoznawcy, a ich ingerencja w użyte metody wyceny jest niedopuszczalna.

Zarządzenie pokontrolne z 6 grudnia 2022 r. nr WI.7023.1.314.2021.MG Podlaskiego WIOŚ pozostaje zgodne z prawem, gdyż spełnia wymogi ochrony środowiska w zakresie przestrzegania maksymalnej pojemności technologicznej składowiska i nie przekracza uprawnień kontrolnych organu.

Zwolnienie podatkowe z art. 9 pkt 17 u.p.c.c. przysługuje przy sprzedaży budynku mieszkalnego jednorodzinnego niezależnie od uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jeśli budynek służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, a prawo podatkowe nie odsyła do definicji w Prawie budowlanym.

Złożenie wniosku o dostęp do danych z Krajowego Rejestru Sądowego w trybie ustawy o otwartych danych, nawet w kontekście przepisów o KRS, zobowiązuje organ do ich rozpoznania, a brak decyzji w ustawowym trybie skutkuje uznaniem bezczynności organu.

Kopie umów o pracę stanowią dokumenty prywatne, które nie podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna; wymagane jest szczegółowe wykazanie informacji przetworzonych oraz ich uzasadnionej odmowy.

Nie spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 92b ust. 1 u.t.d. przez przewoźnika, w tym brak wykazania stosowania skutecznej organizacji pracy, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców.

NSA stwierdza, że wpis na listę sankcyjną wymaga udokumentowanych dowodów powiązać podmioty bezpośrednio z działaniami wspierającymi agresję; przypuszczenia nie stanowią wystarczającej podstawy prawnej do umieszczenia na liście.

Organ administracji publicznej, odmawiając udostępnienia informacji publicznej na podstawie twierdzenia o nadużyciu prawa, musi wydać decyzję administracyjną. Bezczynność w tym zakresie uzasadnia stwierdzenie rażącego naruszenia prawa.

Umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wymaga wykazania istotnego i wyjątkowego interesu podatnika. Umorzenie nie może powszechnie zwalniać z obowiązków podatkowych, zasada ta znajduje szczególne zastosowanie w postępowaniach upadłościowych.

Podmiot prowadzący działalność gospodarczą legitymuje się interesem prawnym do zaskarżenia decyzji administracyjnej, jeżeli ta ogranicza jego prawo do korzystania z dróg publicznych, istotnym ograniczeniem jego działalności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak zwolnienia towaru do obrotu nie dowodził bezczynności, gdyż organy celne podejmowały niezbędne działania weryfikacyjne, wynikające z obowiązujących przepisów o sankcjach i ograniczeniach unijnych, w rozsądnym terminie oraz zgodnie z przepisami.