Organy podatkowe nie mają na gruncie prawa podatkowego podstaw do kwestionowania umów skutecznie zawartych, nawet jeśli ich celem jest zmniejszenie ciężaru podatkowego. Dążenie do płacenia jak najniższych podatków nie jest prawnie zakazane; jest niejako naturalnym prawem każdego podatnika. Do organów podatkowych, a następnie sądu administracyjnego należy ocena, na ile skutecznie (zgodnie z prawem)

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd, rozpoznający sprawę po ponownym przekazaniu, jest związany nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, ale również pośrednio oceną stanu faktycznego związaną z tą wykładnią, chyba że nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego lub prawnego.

Do ustalenia faktycznego lub potencjalnego związku gruntów, budynków lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, oprócz posiadania tych przedmiotów przez podmiot prowadzący działalność, konieczne jest wykazanie ich funkcjonalnego powiązania z prowadzonym przedsiębiorstwem, co może być manifestowane poprzez rzeczywiste lub potencjalne wykorzystywanie nieruchomości w działalności

W brzmieniu obowiązującym w 2015 r., art. 25 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie upoważnia organów podatkowych do dokonywania przekwalifikowania prawnie skutecznych czynności prawnych dokonywanych pomiędzy podmiotami powiązanymi na inne czynności o odmiennych skutkach podatkowych

Organ administracji publicznej nie jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, której nie posiada fizycznie, jednakże może odpowiadać za bezczynność, jeśli wniosek o informacje jest wystarczająco zrozumiały a organ nie podjął działań w celu jego realizacji.

Nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności wymaga równoczesnego zaistnienia przesłanek określonych w art. 239b § 1 pkt 1-4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przesłanki uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, zgodnie z art. 239b § 2 tejże ustawy. Uprawdopodobnienie to powinno być ustalone na podstawie wiarygodnych

W świetle art. 9(2) ust. 13 ustawy z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Dz.U. z 2019 r. poz. 2277 ze zm.) nie można podzielić poglądu, że niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty w prawidłowej wysokości przez dostawcę zaopatrującego w napoje alkoholowe nabywcę, w sytuacji spoczywającego nań obowiązku uiszczenia takiej opłaty zgodnie z art. 9(2) ust. 12 u.w.t.p.a