Doręczenie postanowienia na adres należycie umocowanego pełnomocnika strony jest skuteczne i prowadzi do wejścia tego postanowienia do obrotu prawnego, nawet jeżeli pełnomocnik reprezentuje stronę w innych sprawach podatkowych lub sądowych, pod warunkiem, że umocowanie obejmuje sprawy należące do właściwości organów podatkowych.

Nadpłata podatku wraz z jej oprocentowaniem podlega z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w ich braku podlega zwrotowi z urzędu. Organ podatkowy ma obowiązek dokonania takiego zaliczenia przed ewentualnym zwrotem nadpłaty, niezależnie od woli podatnika. Postanowienie o zaliczeniu nadpłaty na poczet zobowiązań podatkowych

Zarządzenie pokontrolne wydawane przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska ma charakter władczy i podlega kontroli sądów administracyjnych, nawet jeśli nie jest zewnętrznym aktem administracyjnym. Jego celem jest wskazanie adresatowi nieprawidłowości w zakresie nałożonych obowiązków publicznoprawnych dotyczących ochrony

W kwestii rozliczeń podatkowych nadpłat zobowiązań podatkowych, organ podatkowy jest zobowiązany do zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych lub bieżących zobowiązań podatnika z urzędu, zgodnie z obowiązującymi przepisami Ordynacji podatkowej, niezależnie od dyspozycji podatnika (art. 76 § 1 O.p.), a postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty ma charakter formalny i potwierdza wykonanie

W kwestii zaliczania nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, zgodnie z art. 76 § 1 O.p., nadpłata zobowiązania podatkowego oraz jej oprocentowanie zaliczane są z urzędu, a zwrot nadpłaty może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy podatnik nie posiada zaległych zobowiązań podatkowych oraz nie występują bieżące zobowiązania podatkowe, z zastrzeżeniem, że organ podatkowy przy zaliczaniu nadpłaty zobowiązany

Przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" umożliwiająca natychmiastowe odwołanie nauczyciela ze stanowiska kierowniczego powinna być interpretowana wąsko i dotyczyć wyłącznie sytuacji wyjątkowych, nagłych, stanowiących zagrożenie dla interesu publicznego i funkcjonowania jednostki oświatowej.

Decyzja organu administracyjnego o uchyleniu świadczenia pielęgnacyjnego, na podstawie oświadczenia osoby uprawnionej o zaprzestaniu sprawowania opieki, jest prawidłowa, jeśli oświadczenie zostało złożone dobrowolnie i pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, a organ nie miał podstaw do jego zakwestionowania.