Niezależnie od liczby wierzycieli, członkowie zarządu mają obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w obliczu niewypłacalności spółki, a niezgłoszenie wniosku może skutkować ich odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki.

Stosując art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2016 r., organy podatkowe mogą samodzielnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, który moment był właściwym dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego spółki. Powyższe

Naruszenie art. 86a Prawa farmaceutycznego przez zbycie produktów leczniczych innej aptece ogólnodostępnej przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej skutkuje obligatoryjnym cofnięciem przez wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego zezwolenia na ich prowadzenie, bez względu na relacje między stronami transakcji.

Bezskuteczna egzekucja w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej to sytuacja, w której nie zachodzi możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku podatnika. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela.

Dla uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie ma zasadniczego znaczenia kwestia istnienia jednego wierzyciela. Nawet w przypadku, gdy jedynym wierzycielem takiego podmiotu jest Skarb Państwa lub ZUS, nie można przyjąć, że członkowie jego zarządu nie mają z tego powodu obowiązku zgłaszać wniosku o ogłoszenie upadłości w ramach przesłanek egzoneracyjnych.

Zapłata zobowiązania podatkowego przez podmiot trzeci, w sytuacji gdy z przyczyn obiektywnych podatnik nie mógł dokonać płatności z własnego rachunku bankowego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli doprowadzi do skutku pożądanego z punktu widzenia ustaw podatkowych, tj. wpłynięcia środków na rachunek organu podatkowego na pokrycie zobowiązania podatkowego. W takich okolicznościach stwierdzenie

Stwierdzenie faktu naruszenia prawa, o którym mowa w art. 89 ustawy o grach hazardowych oraz przypisanie tego naruszenia jego sprawcy, zobowiązuje organ administracji publicznej na etapie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, do rozważenia – bo taka powinna być właśnie sekwencja działań podejmowanych przez organ administracji, których brak podjęcia podważa jednocześnie

Orzeczenie NSA potwierdza, że zarzuty skargi kasacyjnej muszą odpowiadać rzeczywistemu brzmieniu przepisów prawa i być poparte właściwymi argumentami, aby mogły być skuteczne w postępowaniu sądowym. Ponadto, sąd administracyjny nie pełni funkcji zastępczej względem organu, do którego skierowano wniosek o informację publiczną, i nie jest uprawniony do formułowania oceny, czy wnioskowana informacja posiada