Norma ujęta w art. 58 § 2 u.p.e.a. może znaleźć zastosowanie jedynie w fazie zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Zgodność samowoli budowlanej z prawem należy oceniać na czas jej legalizacji, skoro celem regulacji jest właśnie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (a więc w czasie teraźniejszym), nie zaś do stanu prawnego, który utracił już moc. Wykładnia przepisu art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którą zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczy aktualnie obowiązujących przepisów, uzasadniona

1. Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy skarżący wykaże, iż sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa. 2. Oczywistość wadliwości, o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi

Dla stwierdzenia nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, niezbędna jest wszechstronna analiza wszystkich elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, występujących zarówno po stronie podmiotowej, jak i przedmiotowej. Nie można ograniczyć analizy wyłącznie do zastosowanego schematu działania, abstrahując jednocześnie od okoliczności mających istotny wpływ

1. Skorzystanie przez stronę postępowania z prawa inicjatywy dowodowej i zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności uwzględnienia tych wniosków i przeprowadzenia żądanych dowodów. Brak obowiązku przeprowadzenia żądanego dowodu dotyczy między innymi przypadku, gdy dana okoliczność nie ma znaczenia dla sprawy. 2. Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że

Pominięcie w postępowaniu sądowoadministracyjnym właściwego organu gminy, który został uznany przez sąd a quo za stronę tego postępowania i pozbawienie tego organu prawa do udzielenia odpowiedzi na skargę wniesioną do sądu administracyjnego uznać należy za przypadek wyczerpujący dyspozycję art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa.

Podatnik, który wiedział lub powinien był wiedzieć o tym, że nabywając towar uczestniczył w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku VAT, powinien być uznany za osobę biorącą udział w tym oszustwie, bez względu na to, czy czerpie on korzyści z odsprzedaży dóbr. W takiej sytuacji podatnik pomaga sprawcom oszustwa i staje się w konsekwencji jego współsprawcą.