Organy podatkowe mają nie tylko prawo, lecz obowiązek odmówić zastosowania przepisów uchwał rad gmin podejmowanych na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l., kreujących zwolnienia od podatku od nieruchomości w stosunku do podatnika prowadzącego działalność w strefie ekonomicznej i oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Pojęcie "sądu krajowego" należy ujmować szeroko. Instytucją taką jest każdy organ, który charakteryzuje się permanentnością działania, obligatoryjnym charakterem jurysdykcji, stosowaniem prawa, kontradyktoryjnością oraz niezależnością.

Trzyletni termin, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dotyczy rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

Nie jest rolą organów podatkowych cywilnoprawna kwalifikacja czynności prawnej, lecz jedynie ocena skutków prawnopodatkowych, jakie ona wywołuje. Niemniej niekiedy wskazanie adekwatnych skutków podatkowych dokonanej czynności prawnej jest zależne od ustalenia stanu faktycznego na podstawie przepisu art. 199a § 2 o.p. Z przepisu art. 199a § 2 o.p. wynika bowiem, że jeżeli pod pozorem dokonania czynności

Podatek od spadków i darowizn jest ustalany na imię konkretnego podatnika. Zatem sytuacja, że któryś ze współspadkobierców mógł zapłacić podatek w wysokości wyższej od należnej nie oznacza, że inny ze współspadkobierców jest z tego tytułu z podatku zwolniony, albo że powstałą w ten sposób nadpłatę należy zaliczyć na poczet jego zobowiązań.

Organy podatkowe mają nie tylko prawo, lecz obowiązek odmówić zastosowania przepisów uchwał rad gmin podejmowanych na podstawie art. 7 ust. 3 u.p.o.l., kreujących zwolnienia od podatku od nieruchomości w stosunku do podatnika prowadzącego działalność w strefie ekonomicznej i oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.