Skorygowanie przez organ odwoławczy decyzji wymiarowej nie jest ustaleniem zobowiązania podatkowego - ono już istnieje po doręczeniu decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji - ale jest przejawem poprawności tego ustalenia i w razie stwierdzenia uchybień, ich wyeliminowania.

Naruszenie art. 141 § 1 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, w przypadku gdy sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie ustosunkował się do istotnego ze względu na wynik postępowania zarzutu strony skarżącej. Taki charakter może mieć np. zarzut naruszenia przepisów o właściwości.

Konstrukcja art. 7 u.p.d.o.p., a zwłaszcza ust. 4 ab initio nie pozwala na odliczenie straty ze źródeł dochodów wolnych od podatku. Strata, którą można rozliczać w następnych latach podatkowych musi być poniesiona z działalności podlegającej opodatkowaniu, jak również może ona pomniejszać wyłącznie dochód podlegający opodatkowaniu.

Jeśli stawka karty podatkowej ustalana jest widełkowo, organ podatkowy dokonuje (przed wydaniem decyzji) oceny danych wskazanych przez podatnika i stosownie do okoliczności zwiększa stawkę o odpowiedni procent.

Skoro w art. 83 ust. 1 pkt 20 u.p.t.u. warunkuje się zastosowanie stawki 0 % od tego, by wartość tych usług była włączona do podstawy opodatkowania zgodnie z art. 29 ust. 15 u.p.t.u., to oznacza to, że usługi te powinny mieścić się w zakresie elementów, o których mowa w art. 29 ust. 15 u.p.t.u. Nie ma przy tym większego znaczenia, wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej, to, że w tym ostatnim