O tym, czy grunt związany jest z prowadzoną działalnością gospodarczą przesądza jego faktyczne wykorzystanie do takiej działalności; skoro w jej zakresie mieści się również rekultywacja gruntów, to do czasu jej zakończenia dane grunty muszą być uznane za związane z działalnością gospodarczą.

Przepisy art. 23 O.p. nie naruszają przepisu art. 11 VI Dyrektywy VAT.

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług jak i jej europejski wzorzec wynikający z Dyrektywy Rady nr 112 z 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U UE L nr 347, str. 1 ze zm.) nie sprzeciwiają się dopuszczalności ustalenia podstawy opodatkowania tym podatkiem w drodze szacunku, o ile oczywiście będzie on respektować cechy szczególne tegoż podatku.

W każdym postępowaniu przed organem władzy publicznej - a w szczególności przed sądem - obowiązuje tzw. zasada falsa demonstratio non nocet, zgodnie z którą błędne oznaczenie sprawy nie powinno pociągać za sobą automatycznie odmowy jej rozpoznania.

Udzielenie interpretacji oznacza nie tylko jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisem, ale także przekazanie adresatowi.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż rekultywacja gruntów nie jest częścią prowadzonej działalności gospodarczej.

W sytuacji, gdy strona przytoczy w petitum skargi kasacyjnej wyłącznie zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej, nie powiązawszy go z zarzutem naruszenia prawa przez wsa, nie jest uzasadnione bezwarunkowe i automatyczne dyskwalifikowanie takiej skargi z powołaniem się na niedopełnienie wymogów określonych w art. 176 P.p.s.a. ("przytoczenie podstaw kasacyjnych"). W każdym bowiem

W podatku od towarów i usług ustawodawca w art. 8 ust. 3 ustawy VAT odesłał do przepisów o statystyce państwowej. A zatem nie było możliwe zastosowanie definicji zawartych w prawie budowlanym i prawie wodnym, tak jak tego domagał się autor skargi kasacyjnej.