Skoro wszystkie istotne elementy stosunku daniowego powinny być uregulowane bezpośrednio w ustawie, a prawo do odliczenia podatku należy do samej jego konstrukcji, to ograniczenia tego prawa, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, powinny być też uregulowane w ustawie, a nie w akcie podustawowym. Ustawodawca dostrzegając zapewne te nieprawidłowości z dniem 1 czerwca 2005 r. na podstawie art.

Zwolnienie z opodatkowania według stawki 22% jest wyjątkiem od reguły opodatkowania każdej sprzedaży i nie może być rozszerzone na całą nieruchomość objętą jedną księga wieczystą, która stanowi przedmiot sprzedaży, lecz winno być przyporządkowane do konkretnej działki, na której posadowiony jest budynek mieszkalny, który w chwili sprzedaży podlega temu zwolnieniu.

Instytucja stwierdzenia nieważności stanowi odstępstwo od zasady stabilności prawomocnych orzeczeń. W postępowaniu w tym trybie organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy, co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Nadzwyczajny charakter tego postępowania wyklucza możliwość przekształcenia go w postępowanie merytoryczne. Specyfika kontrolowania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku wydanego

Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej.

W toku postępowania podatkowego dokonano prawidłowej subsumcji tego stanu faktycznego pod dyspozycję przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Przepis ten określa, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają

Charakter normy regulującej instytucję szacowania podstawy opodatkowania, która sprawia, że instytucja ta, jako mieszcząca się w kategorii postanowień ogólnych (czy też nawet części ogólnej) prawa podatkowego, znajdzie zastosowanie w odniesieniu do każdej regulacji szczegółowej, a więc także do ustawy o podatku od towarów i usług, o ile te szczegółowe regulacje wyraźnie tego nie wyłączą.

Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 13f ust. 1 tej ustawy wynika wprost z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Ponadto na podstawie art. 40d ust. 2 ustawy o drogach w zw. z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. należności z tytułu opłat dodatkowych podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Tytuł wykonawczy powinien być wystawiony przez jednostkę organizacyjną Urzędu Miasta w imieniu Prezydenta Miasta, bowiem to ten organ jest wierzycielem, uprawnionym do żądania wykonania obowiązku.