Teza informacyjna: W myśl art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przez jednego z małżonków, będącego stroną postępowania sądowoadministracyjnego, winien obejmować między innymi wykazanie sytuacji materialnej obojga małżonków, którzy żyją w rozdzielności majątkowej

Odpowiedzialność członka zarządu jako osoby trzeciej nie może dotyczyć sytuacji, gdy tylko biernie piastuje on tę funkcję, ale nie ma żadnego wpływu na bieg spraw spółki w czasie powstawania zaległości podatkowych. Z poglądów tych nie można wyprowadzić a contrario wniosku, że dopuszczalne jest obciążenie odpowiedzialnością za zaległości spółki osobę, która nie była członkiem zarządu w okresie powstawania

Brak "ważnego interesu", o którym była mowa w art. 67 Ordynacji podatkowej powoduje, że przepis ten nie może stanowić podstawy do udzielenia ulgi. Dopiero stwierdzenie, że interes taki występuje, otwiera organowi podatkowemu możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia (zastosowania ulgi w całości lub w części, odmowa jej przyznania) w granicach uznania administracyjnego. Sam wybór sposobu rozstrzygnięcia

Przepis § 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia kwoty uprawniającej do zwolnienia od podatku od towarów i usług w 2002 r. nie nakłada zatem podatków ani danin publicznych w rozumieniu art. 217 Konstytucji, lecz ma jedynie charakter techniczny. Oznacza to, że zamieszczenie powyższej regulacji w rozporządzeniu wykonawczym jest prawidłowe i nie stanowi niedopuszczalnej ingerencji Ministra

Niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej, a wobec tego błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów

W świetle art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w związku z § 50 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) podatnik nie ma prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, gdy wynika

Podmiot zobowiązany do utworzenia i administrowania zakładowym funduszem socjalnym podejmuje działania techniczne o charakterze nieodpłatnym, które pozostają całkowicie poza prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podmiot nie rozpoczyna i nie prowadzi działalności gospodarczej w celu dysponowania funduszem socjalnym i aby w jego ramach udzielać pracownikom pożyczek mieszkaniowych. Wykonuje

Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można podważać ustaleń faktycznych. Wadliwe ustalenia faktyczne podważyć można jedynie w ramach podstawy kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Strona skarżąca nie zarzuciła zaś skutecznie naruszenia przepisów postępowania. Z powyższego wynika, że stan faktyczny przyjęty do wyrokowania przez Sąd I instancji nie został podważony.

Przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia wykonawczego w stanie prawnym przed 1 czerwca 2005 r., a obecnie art. 88 ust. 3a) pkt 4 lit.a) ustawy o VAT pozbawia prawa do odliczenia podatku wykazanego w fakturach dokumentujących czynności, które nie zostały dokonane.

Podstawą prawną wydania decyzji konstytutywnej ustalającej to dodatkowe zobowiązanie był przepis art. 109 ust. 4 i 6 ustawy o VAT. Stanowi on, że w razie stwierdzenia, iż podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania niższą od należnej, jak też wyższą niż należało kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, właściwy organ określa kwotę