Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji dotycząca podwyższenia dodatku funkcyjnego nie narusza rażąco prawa, a więc uchylenie jej przez Komendanta Głównego Policji w trybie postępowania nieważnościowego było niezasadne.

Sąd administracyjny orzekł, że rozpoznanie skargi o bezczynność i przewlekłość postępowania nie było zasadne, gdyż nie złożono wniosku właściwego co do przedmiotu odszkodowania, stąd bezczynność organu nie miała miejsca.

Skarga kasacyjna została oddalona z powodu braku zasadności zarzutów dotyczących bezczynności i przewlekłości postępowania Wojewody Mazowieckiego. NSA potwierdził, że brak złożenia wniosku o odszkodowanie uniemożliwia traktowanie działań Wojewody jako przewlekle prowadzone.

Sąd administracyjny prawidłowo oddalił skargę na Wojewodę Mazowieckiego. Problem przewlekłości postępowania dotyczył błędnego wskazania podstawy proceduralnej, co wykluczało przesłanki do uznania zarzutów skarżącej za zasadne.

W przypadku decyzji uznaniowych przestrzegających formalnego procesu nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, mimo lakoniczności uzasadnienia, jeśli ogólnikowość nie wpływa na zgodność decyzji z przepisami dotyczącymi uznania administracyjnego.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając, iż decyzje organów w przedmiocie podwyższenia dodatku funkcyjnego nie naruszały rażąco prawa; postępowanie nieważnościowe nie doprowadziło do stwierdzenia nieważności z uwagi na brak przesłanek kwalifikujących naruszenie jako rażące.

Brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej w sprawie przewlekłości postępowania; brak złożenia wniosku o odszkodowanie wyklucza bezczynność Wojewody w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Osoba fizyczna, która przenosi centrum interesów życiowych do Malezji i uzyskuje status podatkowy rezydenta Malezji po 183 dniach pobytu, podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w rozumieniu art. 3 ust. 2a ustawy PIT, gdy spełnia kryteria ustalone w umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania i krajowych regulacjach podatkowych.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa, co w kontekście uznania administracyjnego oraz braku zgodnych dowodów nie zaszło. Decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego mieściła się w kompetencjach decyzyjnych organu i nie odbiegała od standardów proceduralno-prawnych.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania dodatku funkcyjnego funkcjonariuszowi nie może opierać się wyłącznie na zarzucie rzekomego rażącego naruszenia prawa, bez wykazania przekroczenia granic uznania administracyjnego.

NSA potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia WSA, uznając, że decyzje Komendanta Głównego Policji zostały wydane z naruszeniem procedur, nie uzasadniając rażącego naruszenia prawa. Wnioski WSA okazały się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego.

Nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, gdy decyzja ta mieści się w granicach uznania administracyjnego. Wzruszenie decyzji w trybie nadzorczym bez wykazania kwalifikowanych wad prawnych jest niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego była niezasadna, gdyż nie istniało postępowanie o ustalenie odszkodowania, co wykluczało zarzut przewlekłości.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, ponieważ w zakresie wniosku o ustalenie odszkodowania ani bezczynność, ani przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego nie mogły wystąpić z uwagi na brak formalnego wniosku. Działanie organu administracji należy oceniać w oparciu o rzeczywisty przedmiot skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawał w rażącej bezczynności w niewykonaniu prawomocnego wyroku, co uzasadniało nałożenie grzywny i zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego.

Nieodpłatne przekazanie samochodu osobowego z majątku przedsiębiorstwa w ramach podziału majątku wspólnego małżonków stanowi odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu VAT, jeśli przy jego nabyciu przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego, nawet jeżeli odliczenie było częściowe.

Sprzedaż zespołu składników majątkowych oznaczonych jako "X" stanowi sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, co wyłącza tę transakcję z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na mocy art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Przekazanie zorganizowanej części przedsiębiorstwa (ZCP) produkcyjno-budowlanej jako wkładu niepieniężnego do spółki z o.o. stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, ze względu na spełnienie kryteriów wyodrębnienia organizacyjnego, finansowego i funkcjonalnego, zgodnie z art. 2 pkt 27e oraz art. 6 pkt 1 ustawy o VAT.

Dostawy wewnątrzwspólnotowe, udokumentowane zgodnie z art. 42 ust. 3 i 11 ustawy o VAT oraz orzecznictwem, mogą być opodatkowane stawką VAT 0%, nawet przy braku pełnych dokumentów przewozowych, o ile alternatywna dokumentacja jednoznacznie potwierdza transport towarów do nabywcy w innym państwie członkowskim. Dokumety elektroniczne mogą być uznane za dowody uprawniające do preferencyjnej stawki.

Transakcje realizowane w ramach kontraktu terminowego nie mogą być uznane za pomocnicze w rozumieniu art. 90 ust. 6 ustawy o VAT, ponieważ stanowią integralne i niezbędne rozszerzenie działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży energii elektrycznej, a ich obrót musi być uwzględniany przy ustalaniu proporcji odliczenia podatku.

Wypłacona przez spółkę refundacja kosztów nasadzeń ogrodowych w ramach promocji stanowi dla klienta przychód z innych źródeł, co powoduje obowiązek sporządzenia i przekazania PIT-11 jako przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Małżeństwa osób tej samej płci, choć zawarte legalnie za granicą, nie mogą korzystać z instytucji wspólnego rozliczenia podatkowego na gruncie polskiego prawa podatkowego, gdyż ustawodawstwo krajowe nie uznaje tych związków jako równorzędnych z małżeństwami osób różnej płci na użytek podatkowy.

Lekarz prowadzący działalność gospodarczą po zakończeniu rezydentury może stosować zryczałtowane opodatkowanie przychodów, jeśli usługi te różnią się zakresem i charakterem od czynności wykonywanych w ramach pracy na umowę rezydencką, nawet gdy są świadczone na rzecz tego samego podmiotu.

Kwota spłaty dokonana na rzecz spadkobiercy, związana z przyrostem udziału w nieruchomościach w drodze działu spadku, stanowi koszt uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia tego udziału, jeżeli zbycie następuje przed upływem pięciu lat od działu spadku.