Skarga kasacyjna nie może opierać się na zarzutach proceduralnych, jeśli brak jest wykazania wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. W sprawach dotyczących podatków ustalanych corocznie w niezmiennym stanie faktycznym, takich jak podatek rolny, ograniczony jest obowiązek uprzedniego umożliwienia stronie wypowiedzenia się.

W sprawie uznania za obywatela polskiego, organ administracyjny winien dokładnie wyjaśnić stan faktyczny, zwłaszcza gdy dokumenty niejawne stanowią podstawę decyzji, a samo ryzyko dla bezpieczeństwa państwa powinno być jednoznacznie udowodnione.

Nieruchomość, którą władało Polskie Koleje Państwowe bez udokumentowanego prawem zarządu, z dniem 27 maja 1990 r. stała się własnością gminy z mocy prawa wskutek komunalizacji, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

Postępowanie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia jest dwuetapowe: wymaga wydania dwóch odrębnych decyzji administracyjnych dotyczących uznania świadczenia za nienależne oraz jego zwrotu. Ostateczna decyzja uznająca świadczenie za nienależne nie podlega dalszej ocenie przy decyzji o zwrocie.

Decyzja o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia podlega wydaniu po uprzednim ustaleniu, że świadczenie zostało nienależnie pobrane; oba etapy wymagają odrębnych decyzji administracyjnych. Ostateczna decyzja o uznaniu świadczenia za nienależne wiąże postępowanie dotyczące jego zwrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie prawa polegające na braku przedłożenia świadectwa zgodności przy rejestracji pojazdu było oczywiste i wyklucza możliwość uznania decyzji rejestracyjnej za prawidłową zgodnie z prawem krajowym i unijnym.

Decyzja Starosty Wałeckiego o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowiła oczywiste naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., nie będąc jednocześnie rażącym naruszeniem prawa, co wymagało ponownego rozpoznania kwestii przez organ odwoławczy.

Administracyjna kara pieniężna za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia informacji do CRBR jest uzasadniona, jeżeli waga naruszenia nie jest znikoma, a okoliczności sprawy nie predysponują do odstąpienia od jej nałożenia. Zaniechanie zgłoszenia w terminie według art. 59 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy nie spełnia przesłanek art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Sąd uznał, że incydentalna pożyczka od ojca dla syna nie stanowi działalności gospodarczej i nie podlega zwolnieniu z podatku od czynności cywilnoprawnych, jeśli brak spełnienia określonych przepisami warunków formalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były prawidłowe, a skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń przepisów, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie.

Brak przynależności nieruchomości skarżącego do obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wyklucza uznanie go za stronę postępowania administracyjnego. Umorzenie postępowania odwoławczego na tej podstawie jest zgodne z przepisami prawa budowlanego oraz procedury administracyjnej.

Skarga kasacyjna oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że termin do wniesienia skargi na czynności ogłaszane publicznie liczy się od daty ogłoszenia, niezależnie od późniejszego doręczenia podmiotom uczestniczącym w postępowaniu.

Decyzja administracyjna o negatywnym uzgodnieniu koncesji na wydobycie kopalin jest zgodna z obowiązującym studium uwarunkowań i niepodlegająca zmienności pod wpływem późniejszych okoliczności faktycznych, w tym uchwalenia miejscowego planu po wydaniu decyzji.

Odmowa odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku zgłoszenia do CRBR była zgodna z prawem. Zastosowanie zasady proporcjonalności oraz obiektywistyczna ocena wagi naruszenia prawa, wykluczały możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. – naruszenie miało charakter długotrwały i było istotne dla interesu publicznego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak podstaw do sumowania kar za przekroczenie norm w transporcie drogowym nie wpływa na wysokość nałożonej kary, o ile suma kar przekracza ustaloną ustawowo granicę, co skutkuje oddaleniem skargi na decyzję o nałożeniu kar.

Uchwała Rady Miejskiej w części dopuszczającej "wolnostojące usługi komercyjne" na obszarze 1MU jest nieważna ze względu na niezgodność z ustaleniami Studium, co stanowi naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarga kasacyjna na decyzję organu celnego i WSA w sprawie cła antydumpingowego oraz VAT odrzucona. NSA uznał stosowanie podwyższonego cła za prawidłowe w świetle nowych ustaleń organizacyjnych producenta.

Stan prawomocności wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną zamyka drogę do postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, chyba że wskazane zostaną nowe okoliczności istotne dla wyniku sprawy, nieobjęte wcześniejszą kontrolą sądową.

Sprzedaż nieruchomości przez podatnika, wykorzystywanych w działalności rolniczej, z tytułu której był zarejestrowanym podatnikiem VAT, stanowi działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT; żona podatnika, niezwiązana z działalnością rolniczą, nie jest VAT-podatnikiem w odniesieniu do tej transakcji.

Limit przychodów 200 000 zł, uprawniający do stosowania stawki ryczałtu 8,5% dla małżonków rozliczających się wspólnie, obejmuje łącznie przychody z majątku wspólnego oraz osobistego, uniemożliwiając stosowanie dwóch odrębnych limitów dla różnych rodzajów majątku.

Opłaty dodatkowe związane z opodatkowanymi umowami leasingu i pożyczki, które stanowią świadczenia złożone i są niezbędne do ich prawidłowego wykonania, podlegają opodatkowaniu VAT odpowiednią stawką, z kolei opłaty mające charakter sankcyjny nie podlegają VAT, gdy nie przynoszą odbiorcy bezpośredniej korzyści.

Planowane zbycie udziału w nieruchomości niemieszkalnej przez Zbywcę oraz jej późniejsze odsprzedawanie przez Wnioskodawcę korzysta ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Zwolnienie to wynika z upływu ponad dwóch lat od momentu pierwszego zasiedlenia.

Nieruchomość pozostająca we władaniu przedsiębiorstwa państwowego, przy braku udokumentowanego prawa zarządu zgodnie z art. 38 ust. 2 ustawy z 1985 r., należy w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej do terenowych organów administracji państwowej, co uzasadnia jej komunalizację z mocy prawa.

Spółka realizująca zadania komunalne z zakresu zarządzania strefą parkowania na rzecz jednostki samorządu terytorialnego i otrzymująca rekompensatę działa jako podatnik VAT w zakresie tej działalności, a otrzymywana rekompensata stanowi podstawę opodatkowania.