Decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny; brak podstaw do zakwestionowania decyzji związanych z ochroną środowiska oraz ustaleniem norm hałasu.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalne jest ograniczenie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w sposób naruszający art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju sieci telekomunikacyjnych. Zakazy powinny być jednoznacznie określone i oparte na przepisach ustawowych.

Władztwo planistyczne gminy uprawnia jej organy do ograniczenia możliwości zabudowy terenów rolnych w celu ochrony zwartych obszarów gruntów ornych, zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz interesem publicznym, bez naruszenia konstytucyjnego prawa własności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu, wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające jej uchylenie. Sąd podtrzymał stanowisko, że decyzja rejestracyjna nie mogła być wydana bez spełnienia warunku przedłożenia świadectwa zgodności.

W sprawach dotyczących przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna oparta na zarzutach procesowych nie może skutecznie podważyć decyzji, jeżeli materiał dowodowy zebrany przez organ administracyjny jest wystarczający, a ewentualne uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na niespełnienie wymogów formalnych oraz brak precyzyjnego uzasadnienia naruszeń. Organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego i procesowego.

Sąd administracyjny jest uprawniony do uchylania decyzji organu w przypadku braku pełnych dokumentów administracyjnych, jeżeli ich brak uniemożliwia merytoryczną kontrolę prawidłowości decyzji przez sąd.

W przypadku pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium UE, brak przedstawienia wymaganych dokumentów homologacyjnych skutkuje oczywistym naruszeniem prawa, co uzasadnia odmowę stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy podatkowe naruszyły przepisy w zakresie doręczeń, co skutkowało brakiem możliwości udziału strony w postępowaniu. Skarga kasacyjna została oddalona, co potwierdza obowiązek prawidłowego doręczania korespondencji podatkowej na adres znany organom.

NSA stwierdził, że zmiany konstrukcyjne pojazdu nielegitymują do uznania za producenta, a brak koniecznych dokumentów homologacyjnych jest podstawą do stwierdzenia nieważności rejestracji. Sąd oddalił skargę kasacyjną.

Nie można domagać się wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie nowych dowodów, jeżeli wniosek złożono po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a., a obowiązek wznowienia z urzędu występuje jedynie w ściśle określonych sytuacjach.

Rejestracja pojazdu bez dokumentów homologacji wymaganych przez art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. stanowi rażące naruszenie prawa jedynie wtedy, gdy prowadzi do skutków sprzecznych z zasadami państwa prawa; zatem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i utrzymał wyrok WSA.

Dane dotyczące przebudowy stacji elektroenergetycznej mogą stanowić informację publiczną, niezależną od subiektywnego celu ich pozyskania przez wnioskodawcę, o ile dotyczą realizacji zadań publicznych, a odmowa udostępnienia wymaga istnienia przesłanek wyłączających z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Osoba fizyczna prowadząca niepubliczne przedszkole ponosi odpowiedzialność jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu zaliczek od wynagrodzeń pracowników, jako że przedszkole nie stanowi odrębnego podmiotu prawnego zdolnego do posiadania majątku i zaciągania zobowiązań.

Oddalenie skargi kasacyjnej - osoba fizyczna prowadząca niepubliczne przedszkole jako organ prowadzący zobowiązana do naliczania i odprowadzania zaliczek na podatek dochodowy, nie samodzielne przedszkole, które nie posiada zdolności prawnej do pełnienia roli płatnika.

W decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wymaga się precyzyjnego określenia obszaru pasa montażowego i uwzględnienia skutków inwestycji dla nieruchomości; brak tych elementów uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną stwierdzając, że przepisy dotyczące przyznania pomocy finansowej nie zostały naruszone w zaskarżonym wyroku, a zarzuty dotyczyły błędnej wykładni prawa krajowego i unijnego bez podstaw do uznania ich zasadności.

Rekompensata pieniężna przyznawana ławnikom za udział w czynnościach sądowych, nie jest dietą ani inną należnością zwolnioną z opodatkowania na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. b i pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Rozstrzygnięcie NSA uchylające częściowo wyrok WSA i decyzję podatkową ze względu na niewystarczające rozważenie kwestii przedawnienia zobowiązań w podatku akcyzowym, nakazuje ponowne rozpatrzenie z uwzględnieniem skuteczności postępowania karnoskarbowego.

Zmiana decyzji administracyjnej w trybie art. 155 kpa, dokonana z przyczyn merytorycznych, wymaga przestrzegania przesłanek określonych w tym przepisie, a rozbieżności interpretacyjne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Wystawienie faktury VAT nieodzwierciedlającej rzeczywistej transakcji rodzi obowiązek zapłaty podatku zgodnie z art. 108 ustawy VAT, niezależnie od świadomości podatnika o nadużyciu; brak zachowania należytej staranności wyłącza prawo do odliczenia podatku VAT.

W sprawie ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, organy administracji publicznej mogą wyznaczać warunki, jeśli takie wydzielenie jest uzasadnione szczególnymi uwarunkowaniami faktycznymi i prawnymi, a przyjęta wykładnia planu przestrzennego nie może prowadzić do nieuzasadnionego ograniczenia prawa własności.

Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi skutkuje nakazaniem przywrócenia pierwotnego sposobu użytkowania na podstawie art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego.

Zgodnie z interpretacją art. 26 ust. 1 ustawy pomocowej w kontekście art. 17 u.ś.r., świadczenia rodzinne dla obywateli Ukrainy przebywających w Polsce obejmują zarówno świadczenia związane z dziećmi, jak i pozostałe świadczenia rodzinne, bez ograniczenia do tych wyłącznie związanych z opieką nad dziećmi.