Sprzedaż towarów przez Spółkę A do Spółki B stanowi wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu VAT w Polsce stawką 0% pod warunkiem spełnienia wymogów dokumentacyjnych zgodnie z art. 42 ustawy o VAT.

Udzielanie pożyczek franczyzobiorcom przez spółkę w ramach jej działalności gospodarczej nie stanowi transakcji pomocniczej, a zatem obrót z odsetek powinien być uwzględniony w kalkulacji współczynnika VAT (art. 90 ust. 6 ustawy o VAT).

Podatnikowi, zgodnie z art. 86a ust. 3 lit. a ustawy o VAT, przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków związanych z pojazdami wykorzystywanymi wyłącznie do celów działalności gospodarczej przy spełnieniu warunków ustalonych zasad używania i ewidencji przebiegu pojazdu, z wyłączeniem kosztów ubezpieczenia.

Sprzedaż niezabudowanej nieruchomości przez właściciela, który nie podejmuje działań zmierzających do podniesienia jej atrakcyjności, lecz zleca to przyszłemu nabywcy, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, zatem nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Spółka cywilna będąca czynnym podatnikiem VAT ma prawo do proporcjonalnego odliczenia podatku naliczonego związanego z wytworzeniem nieruchomości, jeżeli jest ona wykorzystywana częściowo do celów opodatkowanej działalności gospodarczej. Odliczenie powinno być dokonane według udziału procentowego, w jakim nieruchomość służy działalności opodatkowanej.

W modelu dropshipping dostawą towarów jest transakcja realizowana przez wnioskodawcę, gdyż to on przekształca prawo do rozporządzania towarem na rzecz klienta. Przy transakcji łańcuchowej, której finalna dostawa zachodzi w Polsce, odpowiedzialność za VAT spoczywa na importerze - kliencie końcowym.

Sprzedaż nieruchomości przez sprzedających nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ transakcja dotyczy zarządu majątkiem prywatnym i nie spełnia przesłanek działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

Przychody z działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług graficznych 3D, sklasyfikowanych jako PKWiU 59.12.14.0 i 59.12.15.0, mogą być opodatkowane ryczałtem według stawki 8,5% zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Gmina, realizując zadania publiczne o charakterze własnym, takie jak budowa infrastruktury rowerowej ogólnodostępnej i nieodpłatnej, nie dokonuje czynności opodatkowanych. W związku z tym nie przysługuje jej prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z wydatkami poniesionymi na ten projekt.

Podatnikowi, który spełnia warunki określone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur, mimo że faktury te mogą nie zawierać numeru NIP podatnika, a dostawcy klasyfikują transakcje jako sprzedaż dla konsumentów.

Ograniczenie ustanowione w planie miejscowym dotyczące wysokości infrastruktury telekomunikacyjnej, w istotny sposób uniemożliwiające jej lokalizację, narusza art. 46 ust. 1 specustawy. Plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów uniemożliwiających inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Umowa dożywocia dotycząca przekazania nieruchomości, objętej ulgą mieszkaniową z art. 16 ustawy o podatku od spadków i darowizn, nie skutkuje cofnięciem ulgi, o ile nabywca kontynuuje zamieszkiwanie w nieruchomości przez 5 lat.

Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza przepisów prawa przez nieuwzględnienie istniejącej infrastruktury technicznej jako przesłanki wznowienia postępowania. Ewentualne kolizje z taką infrastrukturą są analizowane na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego na rzecz spółki prawa handlowego z tytułu realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej nie może być uznana za wynagrodzenie za świadczenie usług, a tym samym nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT według art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Nie istnieją przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jeśli nie udowodniono oczywistości fałszerstwa dowodów ani nie wykazano niezbędności wznowienia dla uniknięcia zagrożeń publicznych.

Doręczenie decyzji administracyjnej uważa się za dokonane po upływie 14 dni od przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 46 § 6 k.p.a.), niezależnie od przypadających dni wolnych od pracy, co oznacza, że bieg terminu do wniesienia odwołania nie jest uzależniony od czasu faktycznego odbioru decyzji przez stronę.

Informacja dotycząca umów zawartych przez Szefa SKW wzakresie i formie żądanej przez wnioskodawcę jest informacją przetworzoną, której udostępnienie wymaga działań zaburzających tok pracy organu; wnioskodawca nadużył prawa do informacji publicznej.

Przychody z prowadzenia stołówki szkolnej nie stanowią działalności gastronomicznej, lecz usługę ściśle związaną z działalnością edukacyjną, opodatkowaną jako usługa edukacyjna stawką 8,5% ryczałtu.

Przy metodzie rozliczenia ryczałtowego w programach pomocowych, dowód zapłaty za produkty nie jest konieczny, a organy administracyjne nie mogą żądać takich dokumentów, jeśli nie ma podstaw w prawie unijnym lub krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i aktu z uwagi na stwierdzenie niekonstytucyjności przepisów, które były podstawą ustalenia wynagrodzenia kuratora, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ w zgodności z obowiązującymi normami.

Organy administracji publicznej nie mogą wymagać od beneficjentów programu dla szkół udokumentowania zapłaty za produkty, gdy prawodawstwo unijne i krajowe nie ustanawiają takiego wymogu. Uzasadniona pomoc finansowa może opierać się na pokwitowaniach dostarczanych produktów bez konieczności przedstawiania dokumentów zapłaty.

Jeśli wpłata nie wystarcza na pokrycie całej kwoty zaległości i odsetek, to dokonuje się jej proporcjonalnego zaliczenia na poczet obu zobowiązań, bez potrzeby uznawania dyspozycji beneficjenta wpłaty wskazującej na rozliczenie jej z konkretnymi fakturami rozliczeniowymi.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki M. na rzecz S. G. i B. G. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zmiany konstrukcyjne pojazdu dokonano bez wymaganego oświadczenia producenta i homologacji zgodnej z wnioskowanymi danymi technicznymi, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.

Ograniczenie prawa do zabudowy działek poprzez przeznaczenie ich na tereny zieleni urządzonej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie narusza władztwa planistycznego gminy ani ustaleń Konstytucji RP, o ile jest zgodne ze Studium i uwzględnia interes publiczny.