Przychody ze świadczenia usług związanych z zapewnieniem infrastruktury IT, sklasyfikowanych jako PKWiU 63.11.19.0, podlegają opodatkowaniu ryczałtem według stawki 8,5%, o ile nie obejmują przetwarzania danych rozumianego jako kompleksowa obróbka danych. Usługi te nie kwalifikują się do wyższej stawki ryczałtu przewidzianej dla usług przetwarzania danych.

Dostawa towarów przez Spółkę z Polski w Modelu 1 jako eksport towarów do nabywców spoza UE oraz w Modelu 2 jako wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów do innych państw UE może być opodatkowana zerową stawką VAT, pod warunkiem przypisania transportu do pierwszej w łańcuchu dostawy i spełnienia wymogów dokumentacyjnych.

Gmina, jako czynny podatnik VAT, ma prawo do zastosowania metody odliczenia podatku naliczonego opierającej się na rocznym wskaźniku proporcjonalnym, opartym na ilości dostarczonej wody i odprowadzonych ścieków, jako najbardziej odpowiadającej specyfice działalności wodociągowo-kanalizacyjnej.

Działalność w zakresie tworzenia i publikowania gier komputerowych online, sklasyfikowana pod PKWiU 58.21.30.0, podlega opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych według stawki 8,5%, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, przy braku przesłanek wykluczających tę formę opodatkowania.

Rekompensaty przyznawane na podstawie ustawy o środkach nadzwyczajnych, w świetle art. 10 ust. 2 tej ustawy, są wyłączone z podstawy opodatkowania VAT, mimo podobieństwa do dotacji, subwencji i innych dopłat wymienionych w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Przy ocenie statusu przedsiębiorstwa jako powiązanego w kontekście rozporządzenia 702/2014, organy administracyjne są zobowiązane do ścisłej interpretacji przepisów, mając na uwadze ich cele oraz preambuły aktów prawa unijnego, a także do wykazania faktycznych przesłanek powiązań.

NSA stwierdził, iż pomoc dla małych i średnich przedsiębiorstw w sektorze rolnym winna uwzględniać rzeczywistą niezależność podmiotów, a nie jedynie formę organizacyjną, wymagając precyzyjnego uzasadnienia prawnego wykluczenia ze wsparcia.

Stacje ładowania pojazdów elektrycznych, niewymienione explicitis verbis w u.p.b., nie mogą zostać uznane za budowle na gruncie u.p.o.l. bez naruszenia konstytucyjnej zasady dostatecznej określoności prawa, niezależnie od definicji prawa budowlanego i elektromobilności.

Obszerne uchybienia w ustaleniach faktycznych przez organ I instancji oraz brak wystarczających dowodów uniemożliwiają merytoryczne rozstrzygnięcie; zasadne jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji zgodnie z zasadą dwuinstancyjności.

Na podstawie art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji, decydując o nałożeniu kary pieniężnej, powinien ocenić, czy wcześniejsze ukaranie za przestępstwo skarbowe spełniło cele sankcji administracyjnej.

Decyzja stwierdzająca zawodową etiologię choroby (zespół cieśni nadgarstka) opiera się na prawidłowo przeprowadzonym i uzasadnionym orzeczeniu lekarskim. Wysokie prawdopodobieństwo związku przyczynowego między wykonywaną pracą, a chorobą wystarcza do jej uznania jako zawodowej.

Miejsce stałego pobytu w rozumieniu ustawy o broni i amunicji nie może być zawężająco interpretowane jako zależne jedynie od czasowego wymiaru zameldowania, gdyż niewłaściwa wykładnia może mieć istotne skutki prawne dla wydania pozwolenia na broń cudzoziemcowi.

Przedsiębiorstwa uznawane za powiązane w rozumieniu art. 3 ust. 3 Załącznika I do rozporządzenia nr 702/2014 nie mogą być kwalifikowane jako małe lub średnie, chyba że spełniają definicje unijne. Wykładnia tych przepisów powinna zawsze uwzględniać cele regulacji unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zmiana dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu bez zgody producenta stanowi rażące naruszenie prawa zagrażające bezpieczeństwu, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Unieważnienie decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa jest zasadne, gdyż zmiana dopuszczalnej masy całkowitej bez zgody producenta narusza przepisy homologacyjne. Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za prawidłową.

Przy ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, o której mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, organ zobowiązany jest uwzględnić całokształt okoliczności sprawy, przy czym wystarczające jest ich uprawdopodobnienie, a nie ścisłe udowodnienie.

W przypadku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, wymagane jest uwzględnienie całokształtu okoliczności i uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi. Organ i sąd powinny zapewnić stronie możliwość obrony praw poprzez ocenie wiarygodności okoliczności przywołanych we wniosku.

Dla zastosowania instytucji przywrócenia terminu zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej konieczne jest uwzględnienie całokształtu okoliczności oraz uprawdopodobnienie braku winy strony, nawet w przypadku zakwestionowania prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej.

Przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki są spełnione, gdy istnieje zaległość podatkowa, bezskuteczność egzekucji majątku spółki oraz brak dowodów na przesłanki egzoneracyjne. Zakres odpowiedzialności nie jest niwelowany przez subiektywną ocenę sytuacji finansowej przez członka zarządu.

Doręczenie decyzji administracyjnej po otwarciu postępowania sanacyjnego wymaga skierowania jej do zarządcy, a wszelkie ewentualne błędy w tym zakresie mogą prowadzić do uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ze względu na uchybienie terminowi wniesienia skargi.

Koszt uzyskania przychodu ze zbycia akcji, nabytych poprzez wymianę udziałów, ustala się zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8e ustawy o CIT, w wysokości nominalnej wartości wydanych za nie akcji, co wyklucza stosowanie ogólnych zasad ustalania kosztów w oparciu o wartość emisyjną wydanych akcji.

Wydatki związane bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą podatnika, poniesione w celu osiągnięcia przychodu, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodu zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie stosuje się odpowiednio do przedawnienia w postępowaniach dotyczących nałożenia kar pieniężnych za naruszenia ustawy SENT. Przez to, wydanie decyzji nakładającej karę po upływie określonego w Ordynacji terminu nie jest sprzeczne z prawem.

Rejestracja pojazdu z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia ws. rejestracji samochodów, bez spełnienia wymogów homologacyjnych, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzuty proceduralne i materialne w skardze kasacyjnej nie znalazły oparcia w przepisach prawa.