Brak opodatkowania transakcji sprzedaży nieruchomości podatkiem od towarów i usług, z uwagi na działanie Sprzedającej poza sferą działalności gospodarczej, skutkuje opodatkowaniem umowy sprzedaży nieruchomości podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdzie obowiązek uiszczenia podatku ciąży na Kupującym.

Przychody z działalności organizacyjno-informacyjnej, zakwalifikowanej do grupowania PKWiU 74.90.19.0, mogą być opodatkowane ryczałtem 8,5%, o ile spełnione są warunki ustawowe, a działalność nie jest wyłączona z opodatkowania ryczałtem.

Uzyskiwanie przychodów z działalności gospodarczej na rzecz byłego pracodawcy nie wyklucza opodatkowania w formie ryczałtu, jeżeli wykonywane czynności nie są tożsame z tymi realizowanymi uprzednio w ramach umowy o pracę, a zachodzą nowe składniki odpowiedzialności i samodzielności zawodowej.

Świadczenie uzyskane w wyniku ugody sądowej, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, stanowi przychód opodatkowany ryczałtem według stawki właściwej dla usług pośrednictwa pieniężnego, a nie jako nieodpłatne świadczenie. Ryczałt wynosi 15% zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Postanowienia organu skarbowego nie odpowiadają przepisom proceduralnym przy postępowaniu dowodowym; brak ich prawidłowego uzasadnienia uzasadnia zasadne ich uchylenie przez sąd administracyjny.

W przypadku wznowienia postępowania na skutek nowych dowodów, organ administracyjny ma obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz poinformowania strony o jej prawach, a zaniechania w tym zakresie uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji.

NSA uchyla wyrok WSA oraz decyzję ARiMR z powodu błędnej wykładni ustaleń co do powiązań przedsiębiorstwa, naruszającej kryteria samodzielności przedsiębiorstw w świetle unijnych przepisów pomocy.

Karę pieniężną za nielegalne zajęcie pasa drogowego ponosi podmiot faktycznie korzystający z nieruchomości, a przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do przedawnienia zobowiązań z tytułu administracyjnych kar pieniężnych.

NSA uznał błędną wykładnię przepisów o przedsiębiorstwach powiązanych, stwierdzając brak jednoznacznych przesłanek prawnych w wykluczeniu wnioskodawcy z kategorii uprawnionych do pomocy finansowej producentów rolnych. Decyzja winna być ponownie rozpatrzona.

Zażalenie na odrzucenie skargi związanej z brakiem uiszczenia wpisu sądowego podlega oddaleniu, jeśli strona nie wykazała spełnienia formalnych wymogów uzależniających rozpoznanie skargi zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.

Instytucja umorzenia zaległości podatkowej na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w razie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie jest zobligowany do udzielenia ulgi.

NSA uchylił wyrok WSA we Wrocławiu oraz postanowienie organu odwoławczego, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy w świetle art. 162 § 1 o.p., z uwzględnieniem okoliczności uprawdopodobniających brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powinno skutkować jego przywróceniem, jeśli strona uprawdopodobni brak swojej winy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, który może skutkować przywróceniem terminu w przypadku wykazania okoliczności bezwzględnie utrudniających jego dochowanie.

Dla ustalenia statusu przedsiębiorstwa jako powiązanego z innymi podmiotami konieczne jest wykazanie istnienia wymienionych w art. 3 ust. 3 Załącznika I do Rozporządzenia 702/2014 relacji, przy założeniu stosowania celowościowej wykładni prawa unijnego. Niedopełnienie tego wymogu skutkuje wykluczeniem z prawa do pomocy publicznej.

Postępowania legalizacyjne w ramach nadzoru budowlanego wszczynane są wyłącznie z urzędu; żądanie wszczęcia postępowania przez podmiot trzeci nie może stanowić podstawy do jego rozpoczęcia (art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego).

NSA uznaje, że Gmina O. ma prawo do zastosowania prewspółczynnika powierzchniowego przy odliczaniu VAT od wydatków na termomodernizację, jako bardziej reprezentatywnego środka odzwierciedlającego specyfikę wykorzystania budynku do działalności gospodarczej.

Numizmat z wizerunkiem J.R. nie stanowi jednego świadczenia z publikacją i podlega klasyfikacji do działu 83 CN jako "artykuły różne z metali nieszlachetnych". WIS nie może obejmować zestawu uznanego wcześniej za niezłożony.

NSA uchylił wyrok WSA, nakazując ponowne rozpoznanie, stwierdzając błędną aplikację art. 134 § 1 i 57a P.p.s.a., co spowodowało niewłaściwe rozpatrzenie zarzutów skargi, bez należytej oceny ich zgodności z prawem materialnym.

W postępowaniu o zmianę danych w ewidencji gruntów i budynków, nie dokonuje się rozstrzygnięcia o prawidłowości tytułów własności. Zmiany ewidencyjne mają charakter deklaratoryjny i nie kreują nowego stanu prawnego nieruchomości.

Wyrok NSA: Zaskarżony wyrok WSA w Lublinie uchylony z powodu sprzeczności i niejasności uzasadnienia dotyczących wywozu towarów oraz oceny świadomego udziału G. Sp. z o.o. w oszustwie podatkowym.

Skarga kasacyjna dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa została oddalona, bowiem podjęte rozstrzygnięcie było zgodne z prawem materialnym i proceduralnym, a brak było podstaw do uznania ingerencji administracyjnej za błędną.

Zarządzanie kredytami obejmujące czynności zabezpieczające i kontrolne jest zwolnione z podatku od towarów i usług na mocy art. 43 ust. 1 pkt 38 ustawy o VAT, zaś opłaty sankcyjne, mimo iż podlegają opodatkowaniu, mogą również korzystać ze zwolnienia jako elementy zarządzania kredytami.

Dla uzasadnienia zaistnienia dostawy wewnątrzwspólnotowej suszu tytoniowego konieczne jest fizyczne przemieszczenie towarów z terytorium jednego państwa do innego, a ciężar dowodu spoczywa na sprzedawcy. Zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, jeśli decyzja o jego określeniu nie została doręczona przed upływem ustawowego terminu.

NSA stwierdził, iż procedura karnoskarbowa, w której przedstawiono zarzuty i przesłuchano świadków, wyklucza instrumentalność działania ograniczającego się do zawieszenia przedawnienia. Błąd proceduralny WSA polegał na nieocenieniu działań w kontekście faktycznym i prawnym, co uzasadniało przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.