Interes prawny w rozumieniu art. 189 k.p.c. musi bezpośrednio dotyczyć sytuacji prawnej powoda; nie może on skutecznie dochodzić wykładni umowy w interesie podmiotu trzeciego, jeśli nie wykazuje bezpośredniego wpływu na jego własne prawa lub obowiązki.

Ustalenie właściciela majątku opuszczonego poza granicami kraju powinno opierać się na dokumentach urzędowych, które mają pierwszeństwo nad oświadczeniami świadków, szczególnie w sytuacji braku dokumentów potwierdzających zmianę prawa własności.

Ocena zdolności finansowej wnioskodawcy o dofinansowanie projektów powinna uwzględniać faktyczną dostępność środków finansowych oraz realną możliwość sfinansowania liczby składanych wniosków, przy jednoczesnym poszanowaniu zasady rzetelności i przejrzystości postępowania.

Dla przypisania odpowiedzialności za przestępstwo skarbowe z art. 56 § 1 k.k.s. konieczne jest wykazanie umyślności działania osoby formalnie pełniącej funkcję zarządczą w spółce, co wymaga dowodowego wykazania, iż osoba ta była świadoma nieprawidłowości zawartych w dokumentach podatkowych i godziła się na ich składanie.

Odmowa wsparcia finansowego na podstawie błędnej interpretacji przepisów dotyczących szczególnych rozwiązań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 może zostać uznana za bezskuteczną, jeżeli organ administracyjny działa niezgodnie z zasadami określonymi w prawie materialnym.

Negatywna ocena projektu wnioskującego o dofinansowanie, dokonana zgodnie z przedłożonymi kryteriami i przy uwzględnieniu zdolności finansowej wnioskodawcy, nie stanowi naruszenia zasad przejrzystości i rzetelności, nawet jeśli w procesie wykorzystano analizy podmiotów zewnętrznych, pod warunkiem że nie były one głównym determinantem decyzji.

W sprawach o odszkodowanie za szkody łowieckie, jeśli zgłoszenie szkody nastąpiło przed 1 kwietnia 2018 r., nie jest wymagane wyczerpanie trybu administracyjnego przed dochodzeniem roszczeń na drodze sądowej.

Solidarna odpowiedzialność współdłużników wynikająca z prawomocnego orzeczenia sądu wyklucza możliwość traktowania jednego z dłużników jako osoby trzeciej w kontekście spłaty zadłużenia wobec wierzyciela.

Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej powinna być interpretowana w sposób, który zapewnia ubezpieczonemu realną ochronę, a w przypadku wątpliwości interpretacyjnych winni je ponosić twórcy postanowień umowy, jeśli niejasności nie można usunąć za pomocą wykładni.

Ograniczenia wolności przemieszczania się obywateli mogą być nałożone jedynie w ramach upoważnienia ustawowego i zgodnie z konstytucją, a przepisy, które tego nie spełniają, nie mogą być podstawą do odpowiedzialności za wykroczenie.

Art. 30 ust. 2 u.o.p.u.a. wymaga, aby sytuacja dochodowa i rodzinna dłużnika alimentacyjnego wyróżniała się w sposób szczególny na tle innych dłużników, aby mogło być rozważone umorzenie należności z funduszu alimentacyjnego; trudna sytuacja finansowa jako cecha większości dłużników nie jest wystarczającą przesłanką do zastosowania tej instytucji.

Decyzja o naliczeniu opłat z tytułu użytkowania gruntu nie wystarcza jako dowód na istnienie prawa zarządu, a formalny dokument ustanawiający zarząd jest konieczny do stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego z mocy prawa.

Brak formalnego tytułu prawnego do zarządu nieruchomości wyklucza możliwość ich wyłączenia z komunalizacji na podstawie przepisów o uwłaszczeniu mienia państwowego z dnia 10 maja 1990 r.

Przesłanka faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną oraz władania nią przez jednostkę samorządu terytorialnego musi być jednoznacznie wykazana w celu nabycia własności z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r.

Decyzja o przyznaniu zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, a przy jej podejmowaniu należy wziąć pod uwagę zaspokajanie podstawowych potrzeb bytowych oraz stan faktyczny dotyczący możliwości wykorzystania dostępnych zasobów mieszkaniowych, w tym obowiązki właściciela lokalu dotyczące utrzymania jego stanu technicznego.

Brak konstytucyjnej podstawy w regulacji dotyczącej terminów i liczby dawek obowiązkowych szczepień ochronnych, określonej w Programie Szczepień Ochronnych ogłoszonym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, uniemożliwia egzekwowanie obowiązku szczepień ochronnych przez organy administracji publicznej.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie powoduje automatycznie nieważności decyzji administracyjnych wydanych na jego podstawie; właściwym trybem do wzruszenia takich rozstrzygnięć jest wznowienie postępowania.

Umowa o dzieło musi dotyczyć osiągnięcia indywidualnego i z góry określonego rezultatu. Powtarzalne czynności, które nie wyróżniają się indywidualnym charakterem, kwalifikowane są jako umowa o świadczenie usług i podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego.

Podwyższona opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi może zostać nałożona w przypadku jednorazowego niedopełnienia obowiązku selektywnego zbierania odpadów, gdyż przepisy prawa nie wymagają 'uporczywości' czy 'notoryczności' takich naruszeń.

Nieważność aktu prawa miejscowego stwierdzona przez sąd administracyjny nie oznacza automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowień administracyjnych, wydanych na jego podstawie. Wzruszenie tych decyzji powinno się odbywać w trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że kontrola sądu administracyjnego nad oceną projektów dofinansowanych ze środków europejskich ogranicza się do badania zgodności z zasadami przejrzystości, rzetelności i bezstronności, nie obejmuje jednak merytorycznej rewizji oceny przez ekspertów, chyba że zawiera ona oczywiste naruszenia tych zasad.

Decyzja w przedmiocie umorzenia składek na ubezpieczenia społeczne ma charakter uznaniowy i może zostać podjęta przy braku całkowitej nieściągalności składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację zdrowotną nie jest w stanie opłacić składek bez narażenia na zbyt ciężkie skutki, a Dowodzenie przesłanek umorzenia należy do zobowiązanego.

Sąd administracyjny ma obowiązek weryfikacji decyzji wydanych w formule uznania administracyjnego, w tym badania przesłanek całkowitej nieściągalności należności, opierając ocenę na pełnym materiale dowodowym i zgodnie z kryterium legalności.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie pociąga za sobą automatycznie nieważności decyzji lub postanowień wydanych na jego podstawie; wymaga to uruchomienia odpowiedniego trybu wzruszenia tych rozstrzygnięć administracyjnych.