Prawo do dostępu do informacji publicznej nie może stanowić podstawy do ujawnienia materiałów zawartych w aktach sądowych, jeżeli dostęp do nich regulują przepisy szczególne, takie jak Kodeks postępowania karnego lub cywilnego, które mają na celu ochronę prywatności i danych osobowych stron postępowania.

Zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy SENT wymaga wykazania przez stronę spełnienia przesłanek ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, które muszą być rozpatrywane w odniesieniu do celów ustawy SENT oraz szczegółowego stanu faktycznego danej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organ odwoławczy ma prawo uchylić decyzję pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jeżeli w toku postępowania wystąpiły uchybienia mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego jest konieczne.

W zakresie odstąpienia od granicznych wielkości emisyjnych dla zanieczyszczeń, organy administracyjne mogą stosować średnie ważone w sytuacji, gdy mieszane są różne strumienie ścieków objęte różnymi normami, pod warunkiem, że nie zostaną przekroczone standardy emisyjne, a odstępstwo zostanie udzielone zgodnie z przesłankami artykułu 204 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisami dyrektywy

Obowiązek wykazania istnienia przesłanek materialnoprawnych do nabycia prawa własności przez P. S.A. do nieruchomości, leży przede wszystkim po stronie wnioskującego przedsiębiorstwa. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest zobowiązany do poszukiwania dowodów, jeżeli strona wnioskująca nie przedstawiła ich pomimo wezwania.

W ustalonym stanie faktycznym nałożenie na podmiot korzystający ze środowiska w rozumieniu art 3 pkt 20 lit. a, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.) administracyjnej kary pieniężnej może bezpośrednio naruszyć zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa (art. 2 Konstytucji RP). Dotyczy to w szczególności sytuacji, w

Złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki we właściwym czasie, w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej, wymaga, aby wniosek został złożony w momencie, w którym majątek spółki lub jej środki pieniężne pozwalały na proporcjonalne zaspokojenie w części wszystkich wierzycieli, zapobiegając uprzywilejowaniu jednych wierzycieli kosztem innych. Przekroczenie tego momentu skutkuje

Organy administracyjne muszą zapewnić przekazanie pełnych i kompletnych akt sprawy do sądu administracyjnego, które stanowią całość materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, w przeciwnym wypadku może dojść do uchylenia wyroku sądu I instancji z uwagi na niekompletność materiału służącego za podstawę rozstrzygnięcia sądu.

W przypadku skazania za wielokrotne przestępstwa przeciwko wolności seksualnej małoletnich, sąd zobowiązany jest do orzeczenia jednostkowych środków karnych w odniesieniu do każdego z przestępstw oraz do prawidłowego wymierzenia kary łącznej zgodnie z art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 2 k.k.

W ustalonym stanie faktycznym nałożenie na podmiot korzystający ze środowiska w rozumieniu art. 3 pkt 20 lit. a, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.) administracyjnej kary pieniężnej może bezpośrednio naruszyć zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa (art. 2 Konstytucji RP). Dotyczy to w szczególności sytuacji,

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., powinno mieć miejsce jedynie w okolicznościach bezspornych, a postępowanie nadzwyczajne nie jest zamiennikiem dla zwykłego trybu odwoławczego.

Osoba współpracująca z małżonkiem przy prowadzeniu przez niego działalności pozarolniczej w formie niepublicznej placówki oświatowej podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym jako osoba współpracująca, niezależnie od motywacji i subiektywnych zamiarów stron, jeśli spełnione są obiektywne przesłanki współpracy określone w art. 8 ust. 11 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.

Przeprowadzenie wykładów na podstawie umów cywilnoprawnych, w których zamiarem stron jest realizacja czynności dydaktycznych, nie stanowi umowy o dzieło, lecz umowę o świadczenie usług, a w konsekwencji takie umowy podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, zgodnie z ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.

Umowy o prowadzenie wykładów, nawet jeśli bazują na autorskich opracowaniach tematów, nie są umowami o dzieło, jeśli ich rezultat nie ma cech twórczego, indywidualnego dzieła naukowego, a jedynie polega na wykonywaniu czynności edukacyjnych wymagających wiedzy i umiejętności jej przekazania. W takim przypadku umowy kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące

Przeprowadzenie wykładów, nawet jeśli wykłady mają charakter autorski, nie stanowi dzieła w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego, chyba że można mu przypisać cechy utworu jako twórczego i indywidualnego dzieła naukowego. Umowy takie kwalifikowane są jako umowy o świadczenie usług, co skutkuje obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa o świadczenie usług, w odróżnieniu od umowy o dzieło, polega na wykonaniu określonych czynności faktycznych, a nie osiągnięciu rezultatu. W związku z tym umowy takie, nawet jeśli mają elementy twórcze, podlegają uregulowaniom dotyczącym ubezpieczeń zdrowotnych.

Przygotowanie i przeprowadzenie zajęć edukacyjnych w formie wykładu nie stanowi umowy o dzieło, gdy brakuje twórczego i indywidualnego charakteru, co uzasadnia traktowanie jej jako umowy o świadczenie usług dla celów objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga wykazania skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, nie wystarczy jedynie naruszenie formalnego wymogu dotyczącego zgodności projektu budowlanego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach.

Przeprowadzenie wykładu, nawet o charakterze indywidualnym, nie spełnia kryteriów umowy o dzieło, jeśli nie zawiera elementów rezultatowych wynikających z wykonania dzieła, ale jest klasyfikowane jako umowa o świadczenie usług, co podlega przepisom dotyczącym zlecenia, skutkując obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowy o świadczenie usług, polegające na przygotowaniu i wygłoszeniu wykładów edukacyjnych, nie spełniają charakterystyki umów o dzieło, ponieważ nie mają na celu osiągnięcia obiektywnie określonego rezultatu, za który wykonawca ponosi odpowiedzialność.

Umowy o przeprowadzenie wykładów, choćby miały charakter autorski, kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, a nie jako umowy o dzieło, co skutkuje obowiązkiem objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym.

Umowa cywilnoprawna dotycząca wygłoszenia wykładów, która nie przewiduje twórczego rezultatu o indywidualnym charakterze, jest umową o świadczenie usług, podlegającą przepisom o zleceniu, co determinuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

Umowa dotycząca przygotowania i wygłoszenia wykładu, nawet jeśli uwzględnia element twórczy, nie jest umową o dzieło, gdy celem jest edukacyjne przekazanie wiedzy, a nie osiągnięcie z góry określonego, samoistnego rezultatu.

Decyzja administracyjna o odmowie ustalenia warunków zabudowy, nawet w przypadku inwestycji już zrealizowanej, nie narusza rażąco prawa, o ile została wydana w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy i z zachowaniem wymogów przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie może być interpretowane rozszerzająco i dotyczy