Przepis art. 59h ustaw Prawo budowlane z 1994 r. nie ma zastosowania wobec decyzji wydanej w trybie art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Sprawa stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie na podstawie tego przepisu ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nie jest sprawą uregulowaną w art. 1 ustawy zmieniającej z 13 lutego 2020 r. Decyzja wydana w trybie art. 42 ust.1

Ograniczenie prawa zabudowy wprowadzone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przez uchwałę Rady Miejskiej Gminy jest zgodne z prawem, jeśli uzasadnione jest ochroną ładu przestrzennego, interesem publicznym, potrzebą ochrony środowiska oraz zgodnością z przyjętym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana bez skutecznego zawiadomienia wszystkich stron może być uznana za wydaną z naruszeniem prawa, nawet jeśli organ twierdzi, że dokonano obwieszczeń zgodnie z przepisami administracyjnymi.

Działalność gospodarcza w rozumieniu art. 15zze4 ust. 1 ustawy o COVID-19 oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. oznacza faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej na dzień 31 marca 2021 roku, a niespełnienie tego warunku skutkuje brakiem uprawnienia do otrzymania dotacji.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie prowadzi automatycznie do nieważności aktów administracyjnych wydanych na jego podstawie; konieczne jest indywidualne badanie wpływu tego aktu na wydane rozstrzygnięcia administracyjne, w szczególności z uwzględnieniem art. 147 § 2 p.p.s.a.

Termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej należy liczyć od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, a nie od dnia faktycznego zapoznania się z jej treścią.

Zwrot przez podatnika nabywcom kosztów przekształcenia prawa użytkowania wieczystego na prawo własności po sprzedaży nieruchomości nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w PIT, gdyż nie wiąże się z jego działalnością gospodarczą ani uzyskaniem własności gruntu. Koszty uzyskania przychodów - zwrot opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego, który stanowił podstawę wydania rozstrzygnięcia administracyjnego, nie oznacza automatycznego stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia - wymaga wznowienia postępowania i oceny wpływu stwierdzenia nieważności aktu normatywnego na decyzje podjęte na jego podstawie.

Obsługa komunikacyjna inwestycji polegającej na budowie budynku, która nie przylega fizycznie do pasa drogowego, ale planowana jest przez zjazd z drogi krajowej, wymaga uzgodnienia z zarządcą drogi zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Pojęcia 'ważnego interesu podatnika' oraz 'interesu publicznego' zawarte w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, są klauzulami generalnymi, których zakres treściowy jest zmienny i odnosi się do indywidualnej sytuacji podatnika, jednak nie mogą być używane do korekty błędnych decyzji administracyjnych.

W świetle prawa budowlanego, elementy takie jak transformatory i urządzenia rozdzielcze stanowią funkcjonalną całość techniczno-użytkową z siecią elektroenergetyczną, co kwalifikuje je jako budowle do celów opodatkowania.

Podstawą wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej mogą być jedynie umowy międzynarodowe, ratyfikowane i ogłoszone po wydaniu decyzji ostatecznej, które wprowadzają rozwiązania retroaktywne. Przepisy dyrektyw unijnych nie spełniają tej przesłanki wznowienia.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do pobierania zaliczek na podatek dochodowy od wypłacanych zaliczek na poczet zysku komplementariuszom w trakcie roku podatkowego, gdyż ustawa nie przewiduje takiego obowiązku przed ustaleniem rzeczywistego przychodu z udziału w zysku.

Zgoda na realizację inwestycji budowlanej udzielona wcześniej może obejmować późniejsze roboty budowlane, o ile nie istnieją dowody na jej odwołanie lub zmiany, co wyklucza niewłaściwe zastosowanie przepisów dotyczących prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie wymagają, by projektowany obiekt znajdował się na terenie lub był związany z zabudową zagrodową, co musi być jednoznacznie wykazane w materiałach dowodowych. Organy administracyjne oraz sądy muszą dokładnie analizować okoliczności faktyczne, aby określić, czy inwestycja może być uznana za realizowaną na terenie zabudowy

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego różnych państw członkowskich UE, pierwszeństwo mają świadczenia przyznawane przez państwo zatrudnienia lub pracy na własny rachunek jednego z rodziców, nawet jeśli drugi rodzic wraz z dzieckiem zamieszkują w innym państwie członkowskim.

Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej, jeżeli lokalizacja ta zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz warunkami technicznymi określonymi w przepisach wykonawczych.

Gminny program profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych oraz przeciwdziałania narkomanii uchwalony przez radę gminy na podstawie delegacji ustawowych ma charakter aktu wewnętrznego i nie stanowi aktu prawa miejscowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest brakiem podstaw do stwierdzenia naruszeń proceduralnych oraz błędów w ocenie prawnej przez sąd pierwszej instancji, co potwierdza zgodność zaskarżonego postanowienia z normami prawa.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, jeśli wynika to ze szczególnych uwarunkowań, a zarzut naruszenia prawa do czynnego udziału w postępowaniu może być skutecznie podnoszony jedynie przez stronę, której to naruszenie dotyczy.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie powoduje automatycznie nieważności rozstrzygnięcia indywidualnego wydanego na podstawie tego aktu; konieczne jest przeprowadzenie odpowiedniego trybu wzruszenia takiego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a.

Samo dysponowanie prawem własności działki sąsiadującej z działką inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania właściciela tej działki za stronę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na rozbiórkę budynku, jeśli nie wykazano konkretnego interesu prawnego wynikającego z norm prawa materialnego.

Problemy kadrowe, których kierownik podmiotu leczniczego jest świadom z wyprzedzeniem, nie mogą być uznane za siłę wyższą w kontekście art. 34 ust. 8 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej, co obliguje do zachowania trybu określonego w art. 34 ust. 1 i 2 u.d.l., w tym uzyskania zgody wojewody na czasowe zaprzestanie działalności leczniczej.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie powoduje automatycznego stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego wydanego na jego podstawie; konieczne jest uruchomienie odpowiedniego trybu weryfikacji takiego rozstrzygnięcia.