Naśladownictwo produktów konkurenta, nawet w przypadku braku indywidualizujących cech, może zostać zakwalifikowane jako delikt nieuczciwej konkurencji, gdy działanie to polega na pasożytniczym wykorzystywaniu zdobytej przez inny podmiot renomy, w szczególności, gdy konkurent opiera swoją pozycję rynkową na renomie i efektach pracy innego przedsiębiorstwa.

W przypadkach naruszenia prawa do znaków towarowych oraz czynów nieuczciwej konkurencji przez wprowadzenie w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów, sądy mogą zakazać korzystania z mylących oznaczeń nawet w sytuacji, gdy uprawniony sprzeciwił się naruszeniu w terminie krótszym niż pięć lat od powzięcia wiadomości o używaniu znaku, a ponadto możliwe jest uznanie ochrony znaków towarowych jako znaków

Decyzja stwierdzająca niepodpadanie nieruchomości pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej daje wnioskodawcy przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Wymierzanie kary łącznej w wymiarze przekraczającym 2 lata ograniczenia wolności, zgodnie z art. 86 § 1 k.k., stanowi rażące naruszenie prawa materialnego.

Za grunty zabudowane na cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy przekształceniowej uznaje się nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wraz z budynkami gospodarczymi, garażami oraz innymi budowlami umożliwiającymi racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, co powinno być potwierdzone zapisami w księdze wieczystej oraz zgodnych z przepisami informacjami podatkowymi.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie implikuje automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych podjętych na jego podstawie, jeżeli w momencie ich podejmowania akt ten obowiązywał.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie oznacza automatycznej nieważności podjętych na jego podstawie aktów administracyjnych. W takim przypadku akty te podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym.

Decyzja stwierdzająca niepodpadanie nieruchomości pod działanie dekretu o reformie rolnej, stanowi podstawę do uznania interesu prawnego w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej, mimo przeciwnego wpisu w księdze wieczystej.

Decyzja administracyjna stwierdzająca niepodpadanie nieruchomości pod działanie dekretu o reformie rolnej wywiera skutek rzeczowy, co stanowi podstawę do wzruszenia nabycia prawa własności przez Skarb Państwa i daje legitymację do zainicjowania postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej.

Klauzule indeksacyjne oraz klauzule ryzyka walutowego zawarte w umowach kredytu indeksowanego do waluty obcej, które pozwalają bankowi na jednostronne i swobodne kształtowanie kursu waluty, stanowią postanowienia abuzywne, co prowadzi do nieważności umowy, gdyż niemożliwe jest utrzymanie jej podstawowego charakteru po usunięciu tych klauzul.

Artykuł 72 § 2 k.c. stanowi podstawę odpowiedzialności odszkodowawczej za prowadzenie negocjacji z naruszeniem dobrych obyczajów lub bez zamiaru zawarcia umowy. Dla pociągnięcia do odpowiedzialności konieczne jest wykazanie złej wiary negocjującego oraz związku przyczynowego między tą działalnością a wyrządzoną szkodą. Negocjacje mogą obejmować różne umowy, jednak, gdy dotyczą zobowiązań spółki, odpowiedzialność

Przesłanki uzyskania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym określone są ściśle w art. 485 k.p.c., a ich brak skutkuje koniecznością rozpoznania sprawy w postępowaniu zwykłym.

Obowiązek dostarczenia kompletnej i prawidłowej dokumentacji aplikacyjnej, w tym dokumentacji środowiskowej, leży po stronie inwestora składającego wniosek o dofinansowanie, nawet jeżeli zlecił on przygotowanie dokumentacji aplikacyjnej profesjonalnemu doradcy (art. 750 k.c. w zw. z art. 735 § 1 k.c.).

Zwolnienie od podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu sprzedaży gruntów stanowiących gospodarstwo rolne, przewidziane w art. 9 pkt 2 u.p.c.c., może zostać udzielone jedynie do wysokości kwoty stanowiącej limit pomocy de minimis określony w rozporządzeniu nr 1408/2013.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej stanowi samoistną podstawę do stwierdzenia, że odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu, co obliguje organ do wydania stosownego postanowienia, niezależnie od zarzutów podnoszonych przez stronę w późniejszym czasie.

Zmiana umowy na podstawie klauzuli rebus sic stantibus może być dochodzona, nawet po wykonaniu umowy, jeśli przesłanki tej klauzuli zaistniały w czasie trwania stosunku zobowiązaniowego, pod warunkiem posiadania przez wszystkie strony pełnej legitymacji procesowej.

Warunkiem uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez zarządcę drogi jest istnienie legalnego zjazdu na dzień orzekania. Brak takiego zjazdu uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji.

Służba w instytucjach i formacjach wymienionych w ustawie zaopatrzeniowej nie może być automatycznie uznawana za służbę na rzecz totalitarnego państwa bez możliwości przedstawienia dowodów przez wnioskodawcę na okoliczność rzeczywistego charakteru wykonywanych przez niego działań.

Klauzule umowne przyznające bankowi jednostronne prawo do określania kursów walut w umowach kredytów indeksowanych są abuzywne, a umowa zawierająca takie postanowienia nie może być utrzymana po ich wyeliminowaniu.

Zasada powagi rzeczy osądzonej określona w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. dotyczy również postępowań w przedmiocie wydania wyroku łącznego, a jej naruszenie stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia zgodnie z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, warunki dotyczące zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej nie muszą być spełnione dla instalacji odnawialnego źródła energii. Ponadto, zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie mają wiążącego charakteru dla decyzji o warunkach zabudowy.

Zamieszkanie w innym miejscu, nawet częste, nie oznacza opuszczenia miejsca stałego pobytu w sposób trwały i nierozerwalny, jeżeli nie towarzyszy temu wyraźna wola zerwania wszelkich związków z dotychczasowym adresem i przeniesienia centrum życiowego gdzie indziej.

Art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej wyklucza możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, jeżeli strona nie uprawdopodobni braku winy w uchybieniu tego terminu. Wnioski o przywrócenie terminu nie mogą być oparte na kwestionowaniu prawidłowości doręczenia decyzji, które powinno być rozpatrzone w odrębnym postępowaniu.

W postępowaniu wznowieniowym, jeżeli podstawą wznowienia jest brak udziału strony, zakres badania organu powinien obejmować wyłącznie kwestię związku między tym uchybieniem a treścią wydanego rozstrzygnięcia, bez ponownego merytorycznego badania wszystkich aspektów sprawy, zwłaszcza gdy decyzja ostateczna została już wcześniej prawomocnie oceniona przez sąd.