Zgodnie z przepisami prawa, możliwość prowadzenia egzekucji z nieruchomości stanowiących własność innego podmiotu wynika z wyroku sądu powszechnego, a także z regulacji dotyczących realizacji uprawnienia wynikającego z uwzględnienia skargi pauliańskiej. Wierzyciel dysponujący tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi osobistemu może wszcząć egzekucję tej wierzytelności przeciwko dłużnikowi osobistemu

Zgodnie z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych ze środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami.

Przy ustalaniu odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości na cele drogowe, jako podstawy wyceny powinna być użyta wartość nieruchomości przeznaczonej na cele rolne lub leśne z możliwością zwiększenia jej wartości o maksymalnie 50%. Zasada korzyści, wynikająca z art. 134 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie powinna mieć zastosowania w takich przypadkach, gdyż jest sprzeczna z § 36 rozporządzenia

Zawiadomienie podatnika informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania.

Uprawnienie do zaspokojenia wierzytelności pieniężnej stwierdzonej tytułem wykonawczym wydanym przeciwko dłużnikowi osobistemu, z przedmiotu majątkowego, który był przedmiotem ubezskutecznionej czynności prawnej przedsięwziętej przez dłużnika i osobę trzecią z pokrzywdzeniem wierzyciela, nie wymaga wystawienia tytułu wykonawczego przeciwko osobie trzeciej. Oznacza to, że możliwość egzekwowania wierzytelności

Organ egzekucyjny przystępujący do egzekucji z nieruchomości nie ma obowiązku doręczenia odpisu wyroku sądu powszechnego. Obowiązkiem organu jest jedynie doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, zgodnie z art. 110c § 2 ustawy prawo egzekucyjne w administracji. Ponadto, skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych

Nadpłacone świadczenie z ubezpieczenia chorobowego nie jest świadczeniem pracodawcy na rzecz pracownika z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy, ale bezpodstawnym przysporzeniem na rzecz pracownika wynikającym z niewłaściwego wykonania zobowiązania przez płatnika składek. Nie stanowi ono zatem podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia pracowników (art. 18 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o systemie

1. Płatnik składek w prowadzonych przez organ rentowy z urzędu sprawach o objęcie ubezpieczeniem społecznym i określenie wysokości podstawy wymiaru składek nie ma statusu ubezpieczonego. W takim kontekście, nie jest spełniona przesłanka podmiotowa stosowania art. 47714 § 21 k.p.c. 2. Decyzja o podleganiu ubezpieczeniom społecznym i określającej podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne nie

Do należności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne mają zastosowanie przepisy dotyczące zobowiązań podatkowych. Nie ma obowiązku wydania decyzji wymiarowej dotyczącej wysokości niewykonanych zobowiązań składkowych, a niewykonanie zobowiązania upoważnia organ rentowy do ściągnięcia zaległości składkowych.

Funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, którego stosunek służbowy wygasł a następnie uległ "przekształceniu" w stosunek pracy na podstawie art. 171 ust. 1 p.w. KAS, należy traktować tak samo, jak funkcjonariusza, którego stosunek służbowy wygasł wobec nieotrzymania propozycji dalszej służby lub odmowy ich podjęcia.

Zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, zgodnie z wymogami określonymi w Prawie o zgromadzeniach, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nałożenie obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w nim przedmiotów związanych z organizacją zgromadzenia stanowiłoby

Zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, zgodnie z wymogami określonymi w Prawie o zgromadzeniach, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nałożenie obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w nim przedmiotów związanych z organizacją zgromadzenia stanowiłoby

Zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, zgodnie z wymogami określonymi w Prawie o zgromadzeniach, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nałożenie obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w nim przedmiotów związanych z organizacją zgromadzenia stanowiłoby

Ze względu na wolnościowy wymiar prawa do zgromadzeń, organy władzy publicznej mogą ingerować w tę wolność na zasadach określonych w Prawie o zgromadzeniach i ze wskazaniem, że ma to uzasadnienie w określonych w ustawie wartościach. Z tego powodu art. 14 Prawa o zgromadzeniach daje organom władzy publicznej możliwość zakazania odbycia zgromadzenia w sytuacjach wskazanych w tym przepisie. Oznacza to

W sytuacji, gdy wiele osób lub podmiotów rości sobie prawa do rekompensaty za mienie, które zostało pozostawione poza aktualnymi granicami Polski, liczba osób lub podmiotów nie wpływa na liczbę istniejących praw do rekompensaty.

Zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, podlegającego ustawie - Prawo o zgromadzeniach, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organizowanie pokojowych zgromadzeń i uczestniczenie w nich zaliczane jest do wolności konstytucyjnych.

Zajęcie pasa drogowego w ramach zgromadzenia nie może podlegać regulacji określającej zasady zajmowania pasa drogowego przewidzianej w ustawie o drogach publicznych, co oznacza, że przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w przypadku odbywania zgromadzenia.

Zajęcie pasa drogowego w ramach zgromadzenia nie może podlegać regulacji określającej zasady zajmowania pasa drogowego przewidzianej w ustawie o drogach publicznych, co oznacza, że przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w przypadku odbywania zgromadzenia.

Zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, zgodnie z wymogami określonymi w ustawie - Prawo o zgromadzeniach, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nałożenie obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w nim przedmiotów związanych z organizacją zgromadzenia

Zajęcie pasa drogowego na cele organizacji pokojowego zgromadzenia publicznego, zgodnie z wymogami określonymi w Prawie o zgromadzeniach, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Nałożenie obowiązku uprzedniego uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wskutek umieszczenia w nim przedmiotów związanych z organizacją zgromadzenia stanowiłoby

1. Sądy administracyjne mają obowiązek oceniać, czy instytucja nierozpoczęcia lub zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, wynikająca z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie została wykorzystana przez organy podatkowe jedynie w celu instrumentalnego wywołania tego skutku. Takie badanie jest możliwe i konieczne, aby zapewnić podatnikowi podstawową ochronę prawną i uniknąć

Orzeczenia sądów administracyjnych w sprawach dotyczących decyzji uznaniowych organów podatkowych powinny skupiać się na ocenie prawidłowości przeprowadzonego przez te organy postępowania i legalności podejmowanych decyzji. Sądy nie powinny jednak dokonywać oceny kryteriów przyjętych przez organy podatkowe, a uzasadniających wybór opcji decyzyjnej. Kontrola sądowa może jednak interweniować w sytuacji

Od 1 stycznia 2019 r., opłaty egzekucyjne mają charakter niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym. Komornik jest zobowiązany do potrącenia swojej prowizji, a pozostała część opłaty stanowi dochód budżetu państwa. W przypadku naruszenia tych obowiązków przez komornika, grozi mu odpowiedzialność karnoskarbowa.