Ujawnienie przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego istnienia złoża kopalin oraz nieprzewidzenie jego eksploatacji nie stanowi naruszenia prawa, jeśli decyzja ta jest uzasadniona ochroną wartości krajobrazowych, zdrowia i życia mieszkańców oraz zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Równoległe prowadzenie prac nad zmianą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz planu miejscowego jest dopuszczalne, pod warunkiem że zmiana studium nastąpi przed uchwaleniem planu miejscowego.

Budynek garażowy stanowiący jedną konstrukcję z trzema wydzielonymi stanowiskami powinien być traktowany jako jedna całość wymagająca pozwolenia na budowę. Samowola budowlana nie może być zalegalizowana, jeżeli jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi.

Dobrowolność opuszczenia lokalu oraz trwałość jego opuszczenia muszą być oceniane łącznie, a trwałe związanie swojego centrum życiowego z innym miejscem zamieszkania, bez skutecznych działań prawnych na rzecz powrotu do opuszczonego lokalu, uzasadnia wymeldowanie, niezależnie od wstępnej dobrowolności opuszczenia.

Decyzja o pozwoleniu na budowę pozostająca w obrocie prawnym oznacza, że roboty budowlane były zgodne z prawem w chwili ich realizacji, a ewentualne naruszenia prawa mogą być usuwane tylko w trybie art. 50-51 w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego.

Wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności wymaga ustalenia, że opuszczenie tego miejsca miało charakter trwały i dobrowolny, co oznacza zarówno faktyczne działanie osoby zainteresowanej, jak i niezaprzeczalne obiektywne okoliczności potwierdzające zamiar stałego przebywania gdzie indziej.

Zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 8a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika z mocy ustawy. Nie jest ono przyznawane na mocy działania organu podatkowego, jak również innego organu administracji publicznej. Zwolnienie to jest zatem uwzględniane przez podatnika, który rozlicza się z podatku od nieruchomości w ramach samoobliczenia i składa deklarację podatkową w przypadku, gdy zobowiązanie

Zwolniony z podatku powinien być cały dochód zarówno z nowej inwestycji strefowej, jak i z dotychczasowej.

Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.), stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.).

Przepis art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi samoistnej podstawy do ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w przypadkach, gdy prawo obowiązujące w momencie wywłaszczenia takiego odszkodowania nie przewidywało.

Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, wydana w zgodzie z przepisami prawa, w tym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz odpowiednimi rozporządzeniami, nie podlega unieważnieniu, jeżeli spełnia wszystkie wymogi formalne i materialne, a jej parametry są odpowiednio uzasadnione analizą urbanistyczną.

Zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ochronie środowiska zależy od spełnienia wszystkich wymogów dotyczących ocen oddziaływania na środowisko, nawet na obszarach chronionych krajobrazowo.

Prognoza skutków finansowych sporządzona w ramach procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musi być rzetelna i uwzględniać rzeczywiste skutki finansowe uchwalenia planu, aby Rada Miasta mogła prawidłowo wyważyć interes publiczny oraz prywatny właścicieli nieruchomości.

Jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrośnie jej wartość, organ administracji może ustalić opłatę adiacencką na podstawie operatu szacunkowego, który musi być sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a wartość nieruchomości po podziale ustala się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania.

Nie jest dopuszczalne lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie drogowym, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, bez wykazania szczególnie uzasadnionego przypadku. Organ administracji publicznej ma obowiązek weryfikacji, czy lokalizacja takiego obiektu spełnia przesłanki art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Za obiekt budowlany umiejscowiony w pasie drogowym bez wymaganych zezwoleń zarządcy drogi, nałożona jest kara pieniężna niezależnie od tego, czy osoba ukarana osobiście dokonała budowy czy nie, jeśli jest użytkownikiem obiektu i prowadzi w nim działalność gospodarczą.

W przypadku ubiegania się o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę przez cudzoziemca, który znajduje się na wykazie osób, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz w Systemie Informacyjnym Schengen do celów odmowy wjazdu, organ administracyjny ma obowiązek odmówić wydania takiego zezwolenia, niezależnie od spełnienia przez cudzoziemca innych pozytywnych przesłanek do

Pojęcie „przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego” użyte w art. 40 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy musi być wykładane w świetle „zasad dotyczących zmniejszania emerytury”, do których zaliczamy definicję „działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego” z art. 104 ust. 2 i 3 ustawy emerytalnej.

Do postępowań administracyjnych w przedmiocie nałożenia administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w przepisach Rozdziału 4d ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm.), stosuje się art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.).

Ustalenie powierzchni zajętego pasa drogowego w postępowaniu dotyczącym zajęcia tego pasa bez zezwolenia może być prowadzone na podstawie wszelkich środków dowodowych, bowiem przepisy ustawy o drogach publicznych nie wprowadzają w tym zakresie żadnych wyłączeń dowodowych.

Ustalając opłatę adiacencką na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, organ administracyjny powinien opierać się na operacie szacunkowym, który został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, a skarżący ma prawo do weryfikacji operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych. Brak inicjatywy w tym zakresie może skutkować uznaniem operatu za wiarygodny dowód

Jeśli nie jest możliwe uzyskanie kontroli konstytucyjnej przez przewidziany do tego organ (Trybunał Konstytucyjny) z jednoczesnym zapewnieniem stronie rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, to do sądu powszechnego rozpoznającego sprawę należy zapewnienie obywatelowi właściwej kontroli konstytucyjnej i jego powinnością jest samodzielne dokonanie oceny zgodności z Konstytucją RP wskazanych przepisów

Opłata adiacencka może być ustalona, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wzrasta jej wartość, a jej wartość po podziale przyjmuje się jako sumę wartości działek możliwych do samodzielnego zagospodarowania wchodzących w skład nieruchomości podlegającej podziałowi.

Granice działki określone w mapach geodezyjnych dostarczonych przez inwestora oraz zapisy w księdze wieczystej są wiążące w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na budowę; przebieg granic nieruchomości ustala się w odrębnym postępowaniu.