Zarządzenie pokontrolne nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz jest aktem sygnalizacyjnym o charakterze władczym, którego obowiązkowy charakter informacyjny wynika z art. 12 ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Nie nakłada na adresata obowiązków administracyjnoprawnych, co oznacza, że nie stanowi samoistnego źródła obowiązków przedmiotu egzekucji administracyjnej.

Poprawna wykładnia przepisów u.d.i.p. oraz k.p.k. w zakresie dostępu do informacji publicznej wymaga uwzględnienia normy szczególnej, jaką jest art. 156 § 5 k.p.k., która całkowicie wyłącza stosowanie u.d.i.p. w przypadku informacji publicznych znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego.

W kontekście cofnięcia uprawnień do nadawania stopnia naukowego doktora, organ administracyjny ma obowiązek zastosować środek represyjny adekwatny do stopnia, rodzaju, znaczenia i skutków stwierdzonych nieprawidłowości, zgodnie z aksjologią i hierarchią wartości u podstaw Konstytucji RP oraz ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a jego decyzja musi

Nietezowane

Zakazy formułowane w aktach prawa miejscowego, tworzących obszary chronionego krajobrazu, których ustawową podstawą jest art. 24 ust. 1 u.o.p., ograniczają prawo własności nieruchomości. Skoro ograniczają one prawo własności, a więc prawo konstytucyjnie chronione, podlegają ocenie m.in. pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności. Jej istotnym elementem jest ważenie praw konstytucyjnie

Informacja o wydatkach podmiotu, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje środkami publicznymi na nagrody (premie) dla pracowników, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej można żądać nie tylko informacji o ogólnej kwocie środków przeznaczonych na wynagrodzenia (nagrody, premie), ale także o wynagrodzeniach (nagrodach

Gmina, wykonując zadania nałożone przepisami prawa z zakresu edukacji publicznej, działa jako podmiot prawa publicznego, a nie podmiot prowadzący działalność gospodarczą, co wyłącza te działania z zakresu opodatkowania podatkiem VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.

Gmina, realizując zadania w zakresie edukacji publicznej, takie jak organizowanie wyżywienia dzieci w szkołach, nie jest podatnikiem podatku VAT w stosunku do tych czynności, zgodnie z wyłączeniem przewidzianym w art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Działalność ta jest wykonywana w ramach reżimu publicznoprawnego, a nie jako działalność gospodarcza na podstawie umów cywilnoprawnych.

Przepisy regulujące obliczenie prewspółczynnika dla urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego mogą być przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, gdyż dotyczą bezpośrednio praw i obowiązków podatnika w zakresie obliczania kwoty podatku naliczonego podlegającego odliczeniu.

Zaliczenie przez gminę roszczenia odszkodowawczego z tytułu szkód górniczych na poczet dopłaty w różnicy wartości zamienianych nieruchomości nie stanowi odpłatnego świadczenia usług podlegającego opodatkowaniu VAT.

Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, ma prawo do pełnego odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych na inwestycje, pod warunkiem uzasadnienia ekonomicznego czynności opodatkowanych, takich jak dzierżawa infrastruktury, bez względu na minimalną wartość czynszu dzierżawnego.

Uchybienie terminu do wniesienia odwołania może być stwierdzone na podstawie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, które obala domniemanie terminowego złożenia pisma, nawet jeśli strona dysponuje pieczęcią urzędową i podpisem potwierdzającym wpływ pisma.

Przeciwko konsumentowi nie może zostać wydany nakaz zapłaty wyłącznie na podstawie treści samego weksla, niezależnie od tego, że uwzględnianie w postępowaniu nakazowym innych dokumentów dołączonych do pozwu wraz z wekslem byłoby sprzeczne z istotą tego typu postępowania nakazowego. Konieczność zapewnienia przewidzianej w unormowaniach unijnych skutecznej ochrony konsumentom oznacza bowiem, że niezależnie

Emisja i wydanie świadectw użytkowych przez spółkę nie powoduje jeszcze przysporzenia majątkowego. Przychód z nich może powstać dopiero w momencie ich sprzedaży, wypłaty dywidendy itp.

Emisja i wydanie świadectw użytkowych przez spółkę nie powoduje jeszcze przysporzenia majątkowego. Przychód z nich może powstać dopiero w momencie ich sprzedaży, wypłaty dywidendy itp.

Emisja i wydanie świadectw użytkowych przez spółkę nie powoduje jeszcze przysporzenia majątkowego. Przychód z nich może powstać dopiero w momencie ich sprzedaży, wypłaty dywidendy itp.

W przypadku, gdy dochodzone pozwem roszczenie wynika z weksla in blanco, stanowiącego zabezpieczenie wierzytelności głównej wynikającej z umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, zapewnienie ochrony określonej w Dyrektywie 93/13 – i wprowadzonych w ramach jej implementacji do polskiego porządku prawnego przepisach art. 3851-3853 k.c. – wymaga, aby sąd rozpoznał sprawę przy uwzględnieniu

Jeżeli dochodzone pozwem roszczenie wynika z weksla in blanco, stanowiącego zabezpieczenie wierzytelności głównej, wynikającej z umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, zapewnienie ochrony określonej w Dyrektywie 93/13 wymaga, aby sąd rozpoznał sprawę przy uwzględnieniu konsumenckiego charakteru stosunku podstawowego. Sąd, przed którym prowadzone jest postępowanie nakazowe z weksla wobec

Nietezowane

W świetle art. 12j ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2365 ze zm.), odpowiednie stosowanie do opłaty i dodatkowej opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12i ust. 1 u.z.p., przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) odnosiło ten skutek, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2021 r. do 15 kwietnia

Dowody przedstawione w skardze o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, które powstały po zakończeniu tego postępowania, nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a.

W sytuacji, gdy organ podatkowy nie przeprowadził pełnej analizy oraz nie dostarczył przekonujących dowodów na to, że faktury są puste i że podatnik świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym, odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezpodstawna.

W świetle art. 12j ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2365 ze zm.), odpowiednie stosowanie do opłaty i dodatkowej opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12i ust. 1 u.z.p., przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) odnosiło ten skutek, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2021 r. do 15 kwietnia

Prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję organu podatkowego stanowi formalną przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, zgodnie z art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.