Wymiana elementów istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV relacji GPZ (...) w ramach prac remontowych, niepowodująca zmian parametrów technicznych i użytkowych linii oraz jej przebiegu, spełnia definicję remontu w rozumieniu art. 124b ust. 1 u.g.n. w związku z art. 3 pkt 8 p.b., uprawniającą organ administracji do wydania decyzji zobowiązującej właścicieli nieruchomości do jej udostępnienia.

W przypadku przyznania zasiłku celowego organy pomocy społecznej działają w ramach uznania administracyjnego, biorąc pod uwagę zarówno potrzeby osoby ubiegającej się o pomoc, jak i ograniczone środki finansowe własne; zatem spełnienie przez wnioskodawcę kryteriów uzyskania pomocy nie przesądza automatycznie o przyznaniu pomocy w pełnej wysokości żądanej przez wnioskodawcę.

Przy ustalaniu wysokości zasiłku celowego na zakup żywności, organ pomocy społecznej jest upoważniony do wykorzystania uznania administracyjnego, które musi uwzględniać nie tylko sytuację życiową i materialną osoby ubiegającej się o przyznanie zasiłku, ale także ograniczone środki finansowe organu, z zastrzeżeniem zachowania przez decyzję jej celu oraz zasad prawa.

Zasiłek celowy z pomocy społecznej ustalany jest z uwzględnieniem sytuacji życiowej beneficjenta oraz ograniczonych możliwości finansowych organu pomocowego, a jego wysokość powinna odpowiadać wyznaczonym celom pomocy społecznej, nie zaś pełnić funkcję pełnego zaspokajania wszystkich zgłoszonych potrzeb.

Organ pomocowy działający w ramach ustawy o pomocy społecznej i odpowiednich uchwał samorządowych jest uprawniony do określania wysokości zasiłków celowych w granicach dostępnych środków finansowych, biorąc pod uwagę zarówno potrzeby beneficjenta, jak i konieczność wyważonego rozdzielania środków pomiędzy wszystkich uprawnionych.

W ramach uznania administracyjnego organ pomocy społecznej ma obowiązek rozważenia potrzeb beneficjenta oraz ograniczonych możliwości finansowych i może ustalić wysokość zasiłku celowego w sposób niepokrywający w całości zgłaszanych potrzeb, jeśli postępuje zgodnie z zasadami prawa materialnego i regulacjami lokalnego programu wspierającego dożywianie.

W przypadku przyznawania pomocy w formie zasiłku celowego na zakup żywności, organ pomocy społecznej postępuje zgodnie z granicami uznania administracyjnego, biorąc pod uwagę sytuację materialną i zdrowotną osoby wnioskującej oraz własne możliwości finansowe, a celem pomocy jest wspieranie osób w przezwyciężaniu trudności życiowych, a nie pełne łożenie na ich utrzymanie.

Wysokość zasiłku celowego na zakup żywności w ramach programu 'Posiłek w szkole i w domu' powinna być ustalana przez organy pomocy społecznej z uwzględnieniem ustawowych kryteriów dochodowych, lokalnej polityki świadczeń oraz faktycznej sytuacji finansowej osoby wnioskującej, przy jednoczesnej konieczności równomiernego i racjonalnego rozdzielenia ograniczonych środków publicznych pomiędzy wszystkich

Skarga kasacyjna, koncentrująca się na kwestionowaniu ustaleń faktycznych i oceny dowodów, nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 398(3) § 3 k.p.c., który wyklucza zarzuty dotyczące ustalania faktów lub oceny dowodów jako podstawę skargi kasacyjnej, niezależnie od sposobu ich ujęcia przez skarżącego.

Art. 4171 § 3 k.c. nie może być stosowany także w takich przypadkach, w których przyczyną szkody jest wprawdzie przewlekłość postępowania, ale stronie postępowania administracyjnego nie przysługują żadne środki zwalczania bezczynności.

Jeżeli dane dobro nie jest objęte regulacją dyrektywy energetycznej, państwo członkowskie zachowuje swobodę w zakresie opodatkowania takiego dobra podatkiem akcyzowym, o ile wprowadzone przepisy nie tworzą nadmiernych barier w handlu w ramach wspólnego rynku.

Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego nie może być stwierdzona jako nieważna z powodu rażącego naruszenia przepisów, jeśli stwierdzone naruszenia są nieznaczne i nie wpływają istotnie na zagospodarowanie przestrzenne ani na uciążliwości dla sąsiednich działek.

Stwierdzona niekonstytucyjność przepisu art. 64 § 6 u.p.e.a. nie dotyczyła naliczania opłaty manipulacyjnej w stosunku do należności objętych każdym tytułem wykonawczym, a jedynie braku określenia maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej.

Nie można bronić poglądu, że jedynie skuteczne dokonanie zajęcia w sensie uzyskania kwoty znajdującej się na rachunku bankowym, upoważniało organ egzekucyjny do pobrania opłaty egzekucyjnej na podstawie art. 64 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Stwierdzona niekonstytucyjność przepisu art. 64 § 6 u.p.e.a. nie dotyczyła naliczania opłaty manipulacyjnej w stosunku do należności objętych każdym tytułem wykonawczym, a jedynie braku określenia maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej.

Z art. 64c § 3 u.p.e.a. wynika, że reguluje on dwa stany prawne. Zwrot kosztów egzekucyjnych zobowiązanemu i ewentualne obciążenie tymi kosztami wierzyciela. Przedmiotem rozstrzygnięcia organu nadzoru był zwrot kosztów zobowiązanemu, natomiast sąd poza granicami sprawy rozstrzygał o obciążeniu kosztami wierzyciela.

Organ egzekucyjny powinien tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było mu zarzucić naruszenia standardów określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. SK 31/14 i dlatego konieczne jest powiązanie opłat z realiami konkretnego postępowania egzekucyjnego.

Z przepisów art. 108 i art. 116 O.p. wprost wynika, że przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z: ustaleniem i istnieniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność, zakresem należności objętych odpowiedzialnością, a także określeniem terminu płatności należności. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się więc kwestii związanych z prawidłowością

W drodze wykładni art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT nie można pozbawiać osób, którym przysługuje prawo własności, podejmowania działań ukierunkowanych na korzystne z ich punktu widzenia zbycie należącego do nich majątku. Nie można bowiem wymagać, aby osoba fizyczna wyzbywała się swego majątku w możliwe najmniej rentowny i ekonomicznie uzasadniony sposób, aby tylko nie podjąć żadnych czynności zwiększających

Zabudowa zwarta o charakterze zabudowy pierzejowej oraz wymóg wysokości pięciu kondygnacji zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmują wszystkie obiekty budowlane na danym terenie, w tym także obiekty usługowe, co uniemożliwia realizację inwestycji niezgodnych z tymi wymogami.

Stwierdzona niekonstytucyjność przepisu art. 64 § 6 u.p.e.a. nie dotyczyła naliczania opłaty manipulacyjnej w stosunku do należności objętych każdym tytułem wykonawczym, a jedynie braku określenia maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej.

Organ egzekucyjny powinien tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było mu zarzucić naruszenia standardów określonych w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., sygn. SK 31/14 i dlatego konieczne jest powiązanie opłat z realiami konkretnego postępowania egzekucyjnego.

Remont obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, obejmujący prace mające na celu odtworzenie jego stanu technicznego, spoczywa na zarządcy drogi, a nie zarządcy kolei, nawet jeśli obiekt ten znajduje się nad linią kolejową.

Stwierdzona niekonstytucyjność przepisu art. 64 § 6 u.p.e.a. nie dotyczyła naliczania opłaty manipulacyjnej w stosunku do należności objętych każdym tytułem wykonawczym, a jedynie braku określenia maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej.