Organ administracji nie jest zobowiązany do ustalania wszelkich możliwych przyczyn niekorzystnego dla danej strony spływu wód. Obowiązkiem organu administracji jest ustalenie, jak to wyżej wskazano, czy szkodliwy wpływ na sąsiednie grunty ma zmiana stanu wody na gruncie dokonana przez właściciela innego gruntu.

Trudności czy niemożność przeprowadzenia wywiadu ze świadczeniobiorcą nie mogą być powodem odmówienia potwierdzenia prawa do świadczeń zdrowotnych. Brak wywiadu środowiskowego w niniejszej sprawy jest efektem trudnych (lecz nie niemożliwych) do przezwyciężenia okoliczności, a nie skutkiem niechętnej postawy strony postępowania. Wobec przeszkód stwarzanych na drodze przeprowadzenia wywiadu środowiskowego

Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przesłanką kolejną jest, że te okoliczności i dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

O charakterze terenu, jako terenu budowlanego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku od towarów i usług można mówić jedynie w sytuacji, gdy możliwość zabudowy ma dla terenu podstawowe, dominujące znaczenie. Natomiast nie jest istotna możliwość zabudowy, jeśli ma ona charakter uzupełniający w stosunku do podstawowego przeznaczenia terenu. Ustawodawca wskazał bowiem w art. 43 ust. 1 pkt 9

Z kolei rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. O rażącym

Organy administracji publicznej orzekając o przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej przy zastosowaniu powyższych zasad działają w ramach uznania administracyjnego, które cechuje się między innymi tym, że organ nie jest związany ścisłymi kryteriami prawnymi i ma pewną swobodę w ocenie zasadności zgłoszonych żądań.

Do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że w procesie kontroli poddanego pod osąd aktu, Sąd I instancji nie uchybił przepisom postępowania, a stan faktyczny przyjęty przez ten Sąd jako podstawa rozstrzygnięcia nie został skutecznie podważony.

Skarga kasacyjna w swoim petitum zawiera szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenia prawa materialnego, jednak zarzuty te nie znajdują uzasadnienia w dalszej części tego pisma, która w istocie stanowi polemikę z ustaleniami stanu faktycznego i kwalifikacją prawną wykonanych robót budowlanych, przyjętą w zaskarżonym wyroku.

Zwrot "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże sądy" oznacza, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozP. przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego

O charakterze wydzielonej drogi nie przesądza organ rozstrzygający wniosek o odszkodowanie ale organ wydający decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości.

Przyjmuje się zwłaszcza, że ocena dopuszczalności ponownego rozstrzygania danej sprawy musi być podjęta z uwzględnieniem charakteru sprawy i okoliczności umorzenia postępowania. W piśmiennictwie wyrażano również pogląd, że decyzje o umorzeniu postępowania nie zawsze stanowią przeszkodę do podjęcia czynności procesowych na nowo, ilekroć okaże się, że odnośna kompetencja organu wbrew przyjętej uprzednio

Przyznanie zasiłku leży w granicach tzw. uznania administracyjnego i warunkowane jest nie tylko sytuacją materialną osoby ubiegającej się o świadczenie i celem na który ma być on przyznany, ale również możliwościami finansowymi organu świadczącego pomoc społeczną.

Konsekwencje związane z tym, że nieruchomość stanowi współwłasność w rozumieniu prawa cywilnego, powinny być rozstrzygnięte w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Nie ulega wątpliwości i nie jest to kwestionowane w skardze kasacyjnej, że w przypadku wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej, decyzja jest obarczona wadą nieważności, gdyż została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie.

W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym postępowaniu.

Wskazania do dalszego postępowania powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponownym postępowaniu organ administracji miał możliwość usunięcia wszystkich uchybień prawa, z powodu których zaskarżona do sądu decyzja została uchylona. Powinny być one niewątpliwe i niewymagające dodatkowych interpretacji.

Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie i uzasadnienia zarzutu ich naruszenia.

W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania.

Pozbawienie możliwości obrony swych praw przez stronę polega na tym, że strona na skutek uchybień procesowych nie może brać udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w danej instancji. Pojęcie pozbawienie możności obrony swych praw należy rozumieć ściśle. W celu ustalenia, czy doszło do pozbawienia

Pozbawienie możliwości obrony swych praw przez stronę polega na tym, że strona na skutek uchybień procesowych nie może brać udziału w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutki tych wadliwości nie mogły być usunięte na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w danej instancji. Pojęcie pozbawienie możności obrony swych praw należy rozumieć ściśle. W celu ustalenia, czy doszło do pozbawienia

Kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej.

Wyrażona w interpretacji indywidualnej ocena prawna stanowiska wnioskodawcy nie może być warunkowa, czy też zawierać wielowariantowość.

W świetle art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, co do zasady podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków oraz, że w tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające.

W orzecznictwie przyjmuje się, że czynnik wspólnego gospodarowania obejmuje pozostawanie na utrzymaniu osób, z którymi się wspólnie gospodaruje.