1. Nie ma oparcia w prawie krajowym i europejskim (wspólnotowym) kumulowanie okresów wypoczynku dobowego i tygodniowego w celu uzyskania ekwiwalentu pieniężnego za ten czas. 2. Art. 405 k.c nie stanowi adekwatnej podstawy prawnej formułowania roszczeń odszkodowawczych za pracownicze dyżury medyczne.

Tytuł wykonawczy dotyczył wyegzekwowania od zobowiązanych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. Był to zatem obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej z mocy art. 2 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekwowany obowiązek stanowił należność pieniężną określoną w orzeczeniu. Był to akt o charakterze deklaratoryjnym

W sytuacji wadliwej transpozycji art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (obecnie art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE) do polskiej ustawy o VAT, brak jest podstaw do dokonywania wykładni przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT w sposób, który odpowiadałby treści prawa unijnego.

Postępowanie wymiarowe ma charakter zasadniczy i nadrzędny wobec postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Wynika to przede wszystkim z tego, że postępowanie wymiarowe ma znacznie szerszy zakres przedmiotowy i ostatecznie kształtuje wysokość zobowiązania podatkowego.

Art. 25 Szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że producent rolny, który wydzierżawił lub oddał w najem na długi okres czasu niektóre spośród zasadniczych składników swojego gospodarstwa rolnego, i który przy pomocy pozostałej części tego gospodarstwa prowadzi działalność rolniczą, z tytułu której objęty jest wspólnym systemem ryczałtowym, o którym mowa w powołanym wyżej artykule, nie

Jeżeli chodzi o zarzut niewłaściwego zastosowania art. 16g ust. 1 pkt 1 i art. 16g ust. 10 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to okazał się on także niezasadny. Niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego to tzw. błąd w subsumcji. Polega on na tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w danej normie prawnej albo

Wydanie interpretacji ograniczającej się do jednego zapytania, nawet jeżeli stan faktyczny powoduje konsekwencje w odniesieniu do więcej niż jednego podatku, i do tego warunkowej, niwecząc cel interpretacji, narusza tym samym zasadę praworządności (art. 120 Ordynacji podatkowej) i zasadę zaufania (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej).

O tym, czy dana osoba działa w charakterze podatnika nie decyduje, czy zarejestrowała ona działalność gospodarczą, czy ma urządzone biuro itp., ale czy obiektywnie działa przy danej transakcji jako podatnik VAT.

Ponieważ zobowiązanie podatkowe w postaci odsetek od zaniżonych zaliczek wcześniej wygasło wskutek przedawnienia na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p., nie mogło wygasnąć ponownie wskutek zapłaty na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Decyzja określająca te zaliczki oraz decyzja podatkowego organu odwoławczego utrzymująca tę decyzję w mocy, są więc wadliwe.

Ponaglenie nie dotyczy samego przedmiotu postępowania podatkowego, a tylko doprowadza do zakończenia stanu zawisłości sprawy przed danym organem.

Organy administracji (podatkowe) nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania prawdziwości głoszonych przez stronę tez i twierdzeń, w sytuacji, gdy sama strona nie wykazuje odpowiedniej inicjatywy dowodowej, tj, nie podejmuje działań zmierzających do wyjaśnienia budzących wątpliwości okoliczności rozpatrywanej sprawy. W takim przypadku organ może poprzestać na wyciągnięciu

Zwrócić należy uwagę na to, że przepisu art. 169 O.p. nie można interpretować w oderwaniu od zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zatem kwestia nieuzupełnienia braków formalnych w zakresie pełnomocnictwa, w świetle usunięcia wątpliwości w tym zakresie w dalszym toku postępowania, nie może zdaniem być przyczyną uniemożliwienia stronie załatwienia jej sprawy w postępowaniu podatkowym zgodnie z art

Zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 pkt 1 upea prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu

Sama sprzedaż "pierwotnych" zielonych certyfikatów, potwierdzających wytworzenie przez podatnika zielonej energii nie może być kwalifikowana jako pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu art. 5a pkt 6 updof. Sprzedaż certyfikatów ma na celu realizację dodatkowej ich funkcji, czyli uzyskanie premii ekologicznej dla wytwórcy tej energii lub - jak podał podatnik - zrekompensowanie kosztów jej

Syndyk jest samodzielnym organem postępowania upadłościowego powołanym przez sąd w celu realizacji zadań ściśle przez prawo upadłościowe określonych pod nadzorem sędziego-komisarza i sądu, w interesie wierzycieli i upadłego.

Przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, o których mowa w art. 240 § 1 o.p., mają dla postępowania sądowoadministracyjnego inne znaczenie niż dla postępowania podatkowego. Ustawodawca w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wybrał tylko te za podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, które wiążą się z naruszeniem prawa w postępowaniu podatkowym i tylko takim daje walor samodzielnych przesłanek uchylenia

Redukcja odsetek w ugodzie zawartej między bankiem a kredytobiorcą, dokonana pod warunkiem spłaty zadłużenia głównego w sposób określony w tej ugodzie, oznacza otrzymanie przez kredytobiorcę - po dokonaniu wspomnianej spłaty- nieodpłatnego świadczenia, które jest przychodem w rozumieniu art. 11 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Sama sprzedaż "pierwotnych" zielonych certyfikatów, potwierdzających wytworzenie przez podatnika zielonej energii nie może być kwalifikowana jako pozarolnicza działalność gospodarcza w rozumieniu art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Sprzedaż certyfikatów ma na celu realizację dodatkowej ich funkcji, czyli uzyskanie premii ekologicznej dla wytwórcy tej energii lub - jak podał podatnik - zrekompensowanie kosztów

W świetle materiału znajdującego się w aktach sprawy, przy braku woli strony wyjaśnienia wywołujących wątpliwości kwestie, organy podatkowe miały pełne prawo, kierując się uregulowaniem ukształtowanym przepisem art. 191 O.p., wyprowadzić wnioski, które legły u podstaw zapadłego rozstrzygnięcia.

Skoro w art. 21 noweli czerwcowej chodziło wprost o zobowiązania powstałe przed dniem wejścia w życie noweli czerwcowej, a w art. 25 § 1 tej noweli o sprawy wszczęte, a nie o postępowanie, to chodzi zarówno o przepisy prawa materialnego (z wyjątkami określonymi w art. 19 - 24 noweli czerwcowej), jak i o przepisy postępowania podatkowego.

Art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p. tylko otwiera procesowo możliwość ponownego materialnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, które następuje w trybie art. 245 tej ustawy. W takim wypadku, brak powiązania zarzutu skargi kasacyjnej z odpowiednim przepisem art. 245 § 1 O.p., skutkuje uznaniem tego zarzutu za nieskuteczny.

Sankcja administracyjna nakładana w przypadku stwierdzenia, że podatnik zadeklarował kwotę zwrotu różnicy podatku VAT albo zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, taka jak przewidziana w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku VAT, nie może stanowić specjalnego środka stanowiącego odstępstwo w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy VAT, lecz, stanowi środek, o którym mowa w art. 22 ust

Duży urząd skarbowy nie jest właściwy do zajmowania się sprawami dużych podatników jako płatników.

W stanie prawnym obowiązującym zarówno przed jak i od 1 stycznia 2003r. organem podatkowym do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej właściwy był organ ze względu na miejsce zamieszkania, albo adres siedziby podatnika lub płatnika, a nie ze względu na miejsce zamieszkania (adres siedziby) osoby trzeciej.