Za całkowicie niezasadne należało uznać stwierdzenie o naruszeniu art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej, którego strona dopatrywała się w tym, że należące do niej dokumenty podatkowe zostały zarekwirowane i przekazane na przechowanie organowi podatkowemu.

Z uwagi na unormowanie art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej i wynikającą z niego możliwość prowadzenia czynności kontrolnych, poza siedzibą kontrolowanego oraz miejscem prowadzenia przez niego działalności, w innym miejscu przechowywania dokumentacji, w sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, w której znajdowała się zabezpieczona

W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana.

W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 czerwca 2005 r. wykładnia przepisów art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o VAT, pozwalająca w zgodzie z art. 5 ust. 6 Szóstej Dyrektywy (art. 16 Dyrektywy 2006/112/WE) na opodatkowanie przekazywanych towarów na cele związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, musi zostać uznane za niedopuszczalną wykładnię contra legem, naruszającą przy tym art. 217 i art. 2 Konstytucji.

Z uwagi na unormowanie art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej i wynikającą z niego możliwość prowadzenia czynności kontrolnych, poza siedzibą kontrolowanego oraz miejscem prowadzenia przez niego działalności, w innym miejscu przechowywania dokumentacji, w sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, w której znajdowała się zabezpieczona

Dla prawidłowego odczytania zakresu związania niejednokrotnie trzeba odwoływać się do uzasadnienia tegoż orzeczenia. W istocie więc okoliczności stwierdzone w uzasadnieniu pomagają, jak w roztrząsanym tu przypadku, wyznaczyć granice związania wynikającego z analizowanego tu unormowania.

Wobec tego, że w decyzjach podatkowych przekonywująco wyjaśniono, że zwrot VAT uzyskany przez skarżących był zwrotem poniesionych wcześniej w roku podatkowym wydatków przy nabyciu towarów i usług (VAT naliczony) niezrozumiałe i niezasadne jest konsekwentne stanowisko skarżącego, że zwroty VAT były źródłem pokrycia wydatków roku podatkowego.

NSA nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, doprecyzowywać sformułowanych w niej zarzutów czy ich uzasadnienia.

Katalog metod określonych przez ustawodawcę w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej nie stanowi katalogu zamkniętego. Ustawodawca nie był bowiem w stanie przewidzieć ogromnej różnorodności stanów faktycznych, z którymi przy wyborze metody oszacowania organy podatkowe są zmuszone się zderzyć. Nie mniej jednak wskazane w ustawie metody wydały się mu na tyle różnorodne, że stwierdzenie, iż nie jest możliwe

Przepis art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być podstawą wycinkowej oceny postępowania dowodowego, prowadzonego w ramach postępowania podatkowego, w wyniku którego wydano zaskarżoną decyzję.

Związanie granicami skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że stawiane zarzuty muszą być formułowane precyzyjnie, bowiem NSA nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, doprecyzowywać sformułowanych w niej zarzutów czy ich uzasadnienia.

Z uwagi na unormowanie art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej i wynikającą z niego możliwość prowadzenia czynności kontrolnych, poza siedzibą kontrolowanego oraz miejscem prowadzenia przez niego działalności, w innym miejscu przechowywania dokumentacji, w sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, w której znajdowała się zabezpieczona

Z uwagi na unormowanie art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej i wynikającą z niego możliwość prowadzenia czynności kontrolnych, poza siedzibą kontrolowanego oraz miejscem prowadzenia przez niego działalności, w innym miejscu przechowywania dokumentacji, w sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, w której znajdowała się zabezpieczona

1. Dla zastosowania art. 296 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej istotne jest, czy dla oznaczenia towarów używany jest znak identyczny lub podobny do zarejestrowanego znaku towarowego w odniesieniu do towarów identycznych lub podobnych i czy ze względu na to użycie zachodzi ryzyko wprowadzania odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem towarowym zarejestrowanym

Podatnicy nie mogą zatem skorzystać z prawa do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych w sytuacji, gdy rzecz nie jest kompletna i zdatna do użytku.

Konieczna jest zgodność podmiotowa i przedmiotowa faktury z rzeczywiście zawartą umową sprzedaży. Jeśli tej zgodności nie ma, to nie ma też eksportu w rozumieniu art. 4 ust. 4 ustawy o VAT. Dlatego bez znaczenia jest to, że towar opuścił terytorium Polski, skoro nie odbyło się to w ramach umowy z podmiotem widniejącym na fakturze jako strona transakcji.

Ustalenie dodatkowego zobowiązania na podstawie art. 109 ust. 4 u.p.t.u. uzależnione jest od stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za dany okres rozliczeniowy.

Nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustalenie dodatkowego zobowiązania na podstawie art. 109 ust. 4 u.p.t.u. uzależnione jest od stwierdzenia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za dany okres rozliczeniowy.

Z uwagi na unormowanie art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej i wynikającą z niego możliwość prowadzenia czynności kontrolnych, poza siedzibą kontrolowanego oraz miejscem prowadzenia przez niego działalności, w innym miejscu przechowywania dokumentacji, w sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, w której znajdowała się zabezpieczona

Z uwagi na unormowanie art. 285a § 1 Ordynacji podatkowej i wynikającą z niego możliwość prowadzenia czynności kontrolnych, poza siedzibą kontrolowanego oraz miejscem prowadzenia przez niego działalności, w innym miejscu przechowywania dokumentacji, w sprawie nie doszło do naruszenia powołanego przepisu poprzez prowadzenie kontroli w siedzibie organu podatkowego, w której znajdowała się zabezpieczona

Skoro czynności wykonywane przez pracowników zatrudnionych w spółce powiązanej ze stroną skarżącą osobą zarządzającego prezesa, która świadczyła na rzecz strony skarżącej usługi marketingowe zaliczone do kosztów uzyskania przychodów skarżącej, miały charakter marketingowy i akwizycyjnych, czyli pokrywający się z usługami już raz zaliczonymi do kosztów uzyskania przychodów, to ponowne zaliczenie ich

Wobec tego, że w decyzjach podatkowych przekonywująco wyjaśniono, że zwrot VAT uzyskany przez skarżących był zwrotem poniesionych wcześniej w roku podatkowym wydatków przy nabyciu towarów i usług (VAT naliczony) niezrozumiałe i niezasadne jest konsekwentne stanowisko skarżącej, że zwroty VAT były źródłem pokrycia wydatków roku podatkowego.

W świetle powyższego przepisu za koszty uzyskania przychodu uznaje się wydatki faktycznie poniesione i prawidłowo udokumentowane, mające na celu uzyskanie przychodu. Nie mogą być uznane za dowody potwierdzające poniesienie kosztów faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych operacji gospodarczych.