W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, odmiennie niż w przypadku ustawy o podatku rolnym lub ustawy o podatku leśnym, brak jest bezpośredniego odniesienia do ewidencji gruntów i budynków. W związku z tym, dla celów wymiaru podatku od nieruchomości, zwłaszcza w sytuacji, gdy ewidencja pewnej kategorii nie uwzględnia np. budowli, o wymiarze podatku od nieruchomości decyduje wystąpienie zdarzenia

Przepis art. 19 ust. 1 u.p.t.u. należy interpretować w taki sposób, że faktura nie odzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku.

Obowiązek podatkowy od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach powstaje w roku, w którym wystąpiły znamiona określone w art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f.

Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma charakter "rażącego", tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawa, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek.

1. Wypis z ewidencji gruntu i budynków nie może stanowić dowodu, co do danych dotyczących budowli, ich powierzchni, albowiem tych danych nie obejmuje ta ewidencja. Nie ulega natomiast wątpliwości, że budynki niewpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, gdyż ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia powstania obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji. 2. Gdyby nawet

Prawem materialnym są tylko te normy prawne, z których wynikają dla ich adresatów określone obowiązki lub uprawnienia.

Rażące naruszenie prawa to sytuacja gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawo albo go odmówiono, albo też wbrew tym przepisom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą "rażącego" naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przy prostym ich zestawieniu

W sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach organy podatkowe muszą wyjaśnić, jaka była wysokość wydatków poniesionych przez podatnika w badanym roku podatkowym i czy wydatki te znalazły pokrycie w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich.

Oczekiwanie od organu egzekucyjnego, iż - nie bacząc na stan sprawy i argumentację wnioskodawcy - "szczegółowo odniesie się" on do każdej z przesłanek ujętych w art. 64e § 2 u.p.e.a. wykracza poza obowiązki wynikające z obowiązującego prawa. Byłby to w gruncie rzeczy zabieg sztuczny, stwarzający jedynie pozory legalności działania i troski o interes wnioskodawcy. Tak rozumiany, skrajny formalizm nie

Obrót przez osoby fizyczne nieruchomościami niezwiązanymi wcześniej z jakąkolwiek działalnością gospodarczą, gdy podjęcie działań stanowiących następstwo zdarzeń dotychczas objętych jedynie "zamiarem ewentualnym" (np. korzystne przekwalifikowanie gruntu rolnego na grunt przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową bądź innego rodzaju inwestycję) prowadzi do podziału geodezyjnego gruntu rolnego na mniejsze

Czynności przygotowawcze prowadzące do utraty charakteru rolnego i sama sprzedaż gruntu pozostają w zakresie bezpośrednich działań sprzedającego, który tym samym ma świadomość tego, że prowadzą one do pozbawienia gruntów charakteru rolnego. W takiej sytuacji zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f. za pozbawiające charakteru rolnego gruntów należy uznać podział przez jej właściciela nieruchomości

Za szkody z tytułu nienależytego postępowania odpowiada syndyk osobiście, a nie Skarb Państwa.

Jeżeli kredyt (pożyczka) zaciągany jest w związku ze źródłem przychodu i ma służyć realizacji zadań związanych z uzyskaniem przychodu podatkowego, to koszty związane z jego pozyskaniem (odsetki, koszty bankowe) są kosztami uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy.

Organy podatkowe nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, uznając, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Zasada swobodnej oceny dowodów sprowadza się do wszechstronnej oceny zebranych dowodów. Organ w ramach tej zasady według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową

Dopiero w wypadku uznania, że pomimo wykonania decyzji wniosek o wstrzymanie jej wykonania może jednak być rozpatrywany, zaistnieje możliwość wypowiedzenia się odnośnie przesłanek wstrzymania, w tym odnośnie wymogu złożenia odwołania wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji oraz relacji pomiędzy przyjęciem zabezpieczenia w trybie art. 33d O.p. a przyjęciem zabezpieczenia wykonania zobowiązania

Niedopuszczalne jest doszukiwanie się właściwości rzeczowej w drodze wykładni systemowej czy celowościowej. Niedopuszczalna jest również rozszerzająca wykładnia przepisów kompetencyjnych, jak również nie można kompetencji organu domniemywać.

W sytuacji kiedy organ podatkowy stwierdzi, że w sprawie nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. brak "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" przepis ten w ogóle nie może mieć zastosowania. Dopiero stwierdzenie przez organ podatkowy jednej z przesłanek lub obu łącznie powoduje konieczność rozważenia, czy zaległość podatkowa może być umorzona

Dla zastosowania przepisów prawa krajowego zakazujących prawa odliczania podatku naliczonego od transakcji dokonanych z podmiotem nieistniejącym lub nieuprawnionym do wystawiania faktur koniecznym jest ustalenie, iż podatnik nabywając towar od takiego podmiotu wiedział lub, na co wskazywał całokształt danej sytuacji faktycznej, przynajmniej winien wiedzieć że określona transakcja stanowi nadużycie

Czynności przygotowawcze i sama sprzedaż pozostają w zakresie bezpośrednich działań sprzedającego, który tym samym ma świadomość tego, że prowadzą one do pozbawienia gruntów charakteru rolnego. W takiej sytuacji zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.f. za pozbawiające charakteru rolnego gruntów należy uznać podział przez jej właściciela nieruchomości rolnej na działki o powierzchni od 898 m2 do 2430

1. Przepis art. 365 § 1 k.p.c. przyjmuje moc wiążącą prawomocnych wyroków, co dotyczy jedynie ich sentencji. Nie są wiążące oceny ani poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku. Jedynie w niektórych sytuacjach, dla ustalenia zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia, czyli granic jego prawomocności materialnej, mogą mieć znaczenie zawarte w uzasadnieniu orzeczenia motywy rozstrzygnięcia. 2.

Sąd rozpatrujący sprawę w okresie działania klauzuli odraczającej utratę mocy obowiązującej niekonstytucyjnego aktu, czy przepisu, może odmówić jego zastosowania, z uwagi na obalenie domniemania konstytucyjności przepisu przez Trybunał Konstytucyjny.

Sąd administracyjny nie posiada co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego, w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej, ponieważ zadanie to należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest natomiast zbadanie, czy organ ten dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego

W chwili obecnej treść przepisów wspólnotowego prawa celnego nie gwarantuje, że towar objęty procedurą zawieszającą opuści faktycznie terytorium Wspólnoty.

Przepis art. 199a § 3 O.p. stanowi wyraźnie, że przesłanką wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia albo nieistnienia stosunku prawnego bądź prawa są wątpliwości w tym zakresie. Należy je łączyć z sytuacją, w której zgromadzone w toku postępowania dowody, a w szczególności zeznania strony rodzą wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego albo prawa, z którym związane