Wyłączenie darowizn z kosztów uzyskania przychodów nie oznaczało braku preferencji w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych dla działań wspierających instytucje pożytku publicznego. W tym zakresie obowiązują m.in. regulacje art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. a/-c/) w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. umożliwiające odliczenie wartości darowizn do wysokości nieprzekraczającej 10% dochodu.

Z regulacji zawartej w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że istnieje możliwość zabezpieczenia zobowiązań, które powstały z mocy prawa, a których wysokość nie została jeszcze określona w decyzji, przy czym stosowanie zabezpieczenia w tym trybie jest możliwe jedynie w ramach wszczętego i prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej. Najpierw zatem musi być wszczęte postępowanie

Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów.

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie ma podstaw prawnych do różnicowania czynności dokonywanych pomiędzy jednostkami budżetowymi tej samej osoby prawnej, a czynnościami pomiędzy jednostką budżetową i osobą prawną, czy też jednostką budżetową innej osoby prawnej.

Nietrafne jest stwierdzenie o wzajemnych relacjach pomiędzy art. 199a § 3 ord. pod. a art. 187 § 1 i art. 190 ord. pod. Treści zawarte w tych przepisach nie pozostają w stosunku do siebie w relacji lex specialis (norma bardziej szczegółowa) - lex generalis (norma bardziej ogólna). Oznacza to, że nie będzie tu miała zastosowania zasada, w myśl której w razie kolizji tych norm w pierwszej kolejności

Usługa musi mieć odbiorcę, czyli konsumenta. Musi to być podmiot inny niż wykonujący usługi. Zatem nie sposób zaakceptować stanowiska organu podatkowego, że czynności przygotowawcze, podjęte przez dostawcę w celu przygotowania się do produkcji określonych towarów, stanowi usługę w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT.

Z uwagi na treść art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT z 1993 r., który w sposób jednoznaczny odsyła do przepisów o podatku dochodowym, ustalenia dokonane w postępowaniu dotyczącym zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwestii zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów, o czym mowa w tym przepisie, mają charakter wtórny i powinny bazować na wynikach postępowania dotyczącego zobowiązania

Przesłuchanie podatniczki w dacie wcześniejszej niż przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków nie stanowi naruszenia przepisów postępowania (art. 199 O.p.), mającego wpływ na wynik sprawy.

Przesłuchanie skarżącego w dacie wcześniejszej niż przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków nie stanowi naruszenia przepisów postępowania.

Wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego nie oznacza, że ciężar dowodu obciąża w każdej sytuacji organ podatkowy. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. W sytuacji, gdy podatnik zmierza do odliczenia kosztów od przychodów, ciężar wykazania

Nie tylko brak wydatku dyskwalifikuje możliwość jego odliczenia, ale również nie może zostać uznany za koszt uzyskania przychodu wydatek z tytułu, który nie został rzeczywiście zrealizowany, choć na jego wykonanie formalnie wskazywać mogą faktury lub inne rachunki. W tym kontekście faktury, czy też inne dokumenty albo zapisy księgowe, są tylko jednym z dowodów na wykonanie świadczenia przez określony

Materialnoprawny zasadniczo charakter unormowania wynikającego z art. 53a Ordynacji podatkowej uniemożliwia zastosowanie go do podatkowego stanu faktycznego, w czasie którego norma ta nie obowiązywała, albowiem stanowi faktycznemu nie towarzyszyła wówczas regulacja prawna, na podstawie której można by wydać decyzję, o której mowa w wymienionym, późniejszym, przepisie prawa.

Chociaż w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa - co do zasady - na organie podatkowym, to jednak przesuwa się on na stronę w sytuacji gdy ta wykaże w nim stosowną inicjatywę - tezę dowodową.

Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego

Na dochód w przypadku posiadania więcej niż jednego źródła przychodu (dochód ogólny) składa się suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów (dochodów cząstkowych). Dla celów określenia podstawy opodatkowania nie łączy się przychodów, a dochody. Przywołane wyżej przepisy wskazują na to, że ustawodawca dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych nakazuje traktować każde ze źródeł przychodu oddzielnie

W art. 180 Ordynacja podatkowa posługuje się pojęciem dowodu w znaczeniu środka dowodowego, którego katalog jest otwarty i traktując przy tym, że posiadają równą moc. W związku z tym dowodem w sprawie może być każdy dokument, także notatki zabezpieczone w trakcie przeszukania dokonanego przez organa ścigania , jeżeli tylko to nie pozostaje w niezgodzie z prawem.

Na tle powiązania prawa podatkowego z prawem cywilnym narodził się swoisty rodzaj wykładni celowościowej określany jako gospodarczy sposób rozpatrywania prawa podatkowego. Wykładnia celowościowa zmierza w tym przypadku do interpretacji tego prawa z punktu widzenia gospodarczej rzeczywistości, wyraźnie rozróżniając treść oraz cywilno-prawną formę czynności prawnych. Nacisk położony jest tu na prawdziwą

Zakończenie postępowania wyjaśniającego przy równoczesnym zaniechaniu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym eliminuje w istocie możliwość powoływania się na skutki prawne określone w art. 21 ust. 6 zd 3 u.p.t.u. z 1993 r., który w stanie prawnym uwzględnianym w tej sprawie stanowi odpowiednik art. 87 ust. 2 zd. 3 u.p.t.u. z 2004 r.

Unormowanie prawne wynikające z art. 53a o.p. ma charakter przede wszystkim materialnoprawny. Konstytuuje ono bowiem prawo organu podatkowego do określenia odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy w terminie, kiedy nie są już one, jako zobowiązanie odrębne od zobowiązania z tytułu podatku za rok podatkowy, wymagalne.

Pomimo niedopuszczalności zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zobowiązany nie został pozbawiony możliwości ingerowania w tok postępowania egzekucyjnego i obrony swoich praw. Co więcej, postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu z urzędu jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., czyli jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu

Procesowy charakter regulacji art. 53a Ordynacji podatkowej przejawia się jedynie w tym, że ustawa postanawia, iż rozstrzygnięcie w analizowanym obszarze dokonuje się w formie decyzji administracyjnej o określonych składnikach i charakterystyce - przedmiotem orzeczenia są odsetki, natomiast jego uzasadnieniem badanie należnych zaliczek na podatek, od których się wywodzą. Materialnoprawny zasadniczo

W art. 180 Ordynacja podatkowa posługuje się pojęciem dowodu w znaczeniu środka dowodowego, którego katalog jest otwarty i traktując przy tym, że posiadają równą moc. W związku z tym dowodem w sprawie może być każdy dokument, także notatki zabezpieczone w trakcie przeszukania dokonanego przez organa ścigania, jeżeli tylko to nie pozostaje w niezgodzie z prawem.

W sprawach z zakresu opodatkowania budowli dowód w postaci opinii biegłego ma szczególnie istotne znaczenie. Ustalenie bowiem, czy mamy do czynienia w określonej sytuacji z obiektem, który może być uznany za budowlę wymaga, w większości przypadków posiadania szczególnej wiedzy. Jest to akademicki przykład konieczności przeprowadzenia w toku postępowania podatkowego dowodu określonego w art. 197 § 1

Podatek stosowany na mocy przepisu art. 109 ust. 2 u.p.t.u. miał w 2005 r. charakter sankcyjny i był nakładany niezależnie od tego, czy wartość sprzedaży opodatkowanej przekroczyła kwotę, o której mowa w art. 113 ust. 1 u.p.t.u., czy też nie