Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Zarówno z treści art. 14a § 4 o.p., jak i z treści pozostałych przepisów dotyczących interpretacji prawa podatkowego nie wynika podstawa prawna do stosowania przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 o.p. , a co się z tym wiąże przepisów tych nie można było stosować, a tym samym naruszyć.

Naruszenie prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie, to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Formułując zarzut błędnej wykładni należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany.

Podatnicy, których dotyczy to orzeczenie mogą ubiegać się na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku podlegającym zwrotowi. Przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, które regulują instytucję nadpłaty.

Istotą zmiany przepisu art. 21 ust. 1 pkt 2a u.p.d.o.p. ustawą z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1957) nie było określenie zobowiązania podatkowego poprzez wskazanie konkretnych świadczeń (usług), których świadczenie przez podmiot z siedzibą poza terytorium Polski rodziłoby obowiązek podatkowy. Pomimo

Czy to interpretacja wydana w formie postanowienia, czy tzw. milcząca interpretacja wywołują skutki prawnopodatkowe o tyle tylko, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będzie pokrywał się ze stanem faktycznym podanym przez podatnika we wniosku.

W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji wyłącznie podatnik (albo płatnik albo inkasent) najpierw "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny", a następnie, w stosunku do tak opisanego stanu faktycznego, wyraża własne stanowisko. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa.

Skoro w danym kodzie PKWiU zgrupowane są wyłącznie wyroby przemysłu poligraficznego, to nie można rozciągać tego przepisu na inne wyroby.

Wysokości poniesionych wydatków nie można było ustalić za pomocą jakichkolwiek innych dokumentów, niż dokumenty stwierdzające poniesienie tychże wydatków.

Organy podatkowe udzielając pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego są związane stanem faktycznym przedstawionym we wniosku i nie są uprawnione do weryfikacji tego stanu faktycznego jak również do dokonywania własnych ustaleń.

Jeśli po uchyleniu poprzedniej ustawy podatkowej istnieje przepis pozwalający na konkretyzację obowiązku podatkowego, to nie ma przeszkód do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.

Po dniu 30 kwietnia 2004r. dopuszczalne jest ustalenie podatnikowi podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego za okresy rozliczeniowe sprzed dnia 1 maja 2004 r. na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Posiadane przedtem zasoby majątkowe, z których podatnik chce rozliczyć swoje przychody w świetle art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. muszą pochodzić z ujawnionych źródeł, bez względu na czas nabycia tych zasobów

Gdy z dowodów zgromadzonych w toku postępowania nadal wynikają wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego, z którym organy podatkowe powiązały określone skutki podatkowe, organy podatkowe obowiązane są wystąpić do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nie istnienia stosunku prawnego. Podstawy prawne takiego działania dają przepisy art. 199 a § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 1891 k.p.c. Przepis

Nieistotny jest moment uzyskania dopłat do wynagrodzeń z Funduszu, ważne jest natomiast to, że środki te pochodzą bezpośrednio z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i przeznaczone są na dopłaty do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, czyli w istocie środki wypłacane przez Fundusz służą finansowaniu tych wynagrodzeń, nie mogą być przeznaczane na inny cel.W rzeczywistości

Granice rozpoznania skargi wyznaczone są z jednej strony przez kryterium legalności, a z drugiej przez całokształt prawnych aspektów stosunku administracyjnego objętego treścią rozstrzygnięcia. Dla sądu zarzuty skargi mają charakter niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu, nie ogranicza go też podstawa prawna wskazanego żądania.

Zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 p.d.o.f. przez błędne jego zastosowanie wskutek przyjęcia, że środki znalezione w samochodzie skarżącego stanowiły jego mienie sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych, a nie świadczy o błędnym zastosowaniu prawa materialnego w sytuacji gdy wykazano, że wartość zgromadzonego przez skarżącego mienia nie miała pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym

W stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. pojęcie "niewydanie postanowienia" określone w art. 14 b § 3 O.p., "oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w § 1 powołanego artykułu".

Ze zwolnienia może skorzystać tylko podatnik, który bezpośrednio realizuje cel programu pomocowego. Sposób przekazywania pieniędzy unijnych beneficjentom nie decyduje o zwolnieniu z podatku dochodowego. Pracownicy oraz osoby zatrudnione na podstawie umów cywilnoprawnych przy realizacji programu nie są zwolnione z PIT.

Nieistotny jest moment uzyskania dopłat do wynagrodzeń z Funduszu, ważne jest natomiast to, że środki te pochodzą bezpośrednio z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i przeznaczone są na dopłaty do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, czyli w istocie środki wypłacane przez Fundusz służące finansowaniu tych wynagrodzeń, nie mogą być przeznaczane na inny cel. W rzeczywistości

Dochód podatkowy ustala się w skali roku, a nie miesięcznej czy dwumiesięcznej. Skoro zatem w trakcie roku podatkowego pracodawca otrzymał dopłatę w celu sfinansowania wynagrodzeń pracowników, to nie poniósł w tym zakresie w skali roku podatkowego ciężaru wynagrodzeń tych pracowników. Nie tylko zatem na podstawie wymienionego przepisu art. 23 ust. 1 pkt 56 u.p.d.o.f. koszt wynagrodzeń pracowniczych

Użyte w art. 64c § 7 u.p.e.a. wyrażenie "postanowienie w sprawie kosztów" należy rozumieć w ten sposób, że może ono dotyczyć zarówno wysokości tych kosztów ale także zasady ich ponoszenia, w szczególności, gdy obciążają one wierzyciela. To właśnie w postępowaniu "w sprawie kosztów egzekucyjnych" powinny być rozstrzygane szczególne okoliczności przewidziane art. 64c § 3 lub § 4 u.p.e.a. decydujące o

Wobec zapłaty podatku przez solidarnie zobowiązaną spółkę przed upływem terminu przedawnienia, zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zapłaty, wobec czego nie mogło już wygasnąć wskutek przedawnienia.

Sam wniosek o przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 19 ust. 5 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o kinematografii z przepisami konstytucji nie został uzasadniony, jak również nie wykazano związku pomiędzy udzieleniem odpowiedzi na to pytanie, a rozstrzygnięciem przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy, w której wniesiono skargę kasacyjną.